Mijn opdracht stopt

Ja inderdaad, zoals de kop van dit verhaal aangeeft; mijn avontuur bij de Britse school waar ik werk stopt. Want een mooi avontuur was het. Een hele leuke opdracht. Vanaf mijn start bij deze school werd ik in een soort 3-trapsraket gelanceerd; aan het werk gezet. Eerst als Quality Safety Health & Environment-manager met het voldoen aan alle QSHE-wet- en regelgeving en een stuk terrorisme-preventie. Dat was al heel spannend, want dat was ik eigenlijk nooit in mijn werk tegengekomen. Met hulp van de Britse ambassade kreeg ik toen meer duidelijkheid over de eisen waaraan de school moest voldoen. Daarna in de rol als facilitymanager het opzetten van een facilitaire organisatie, het schrijven van beleidstukken, het coördineren van verbouwingen, coördineren van de ICT-afdeling. En net in de overgang van facilitymanager naar relocation-manager stopt mijn werk daar. Ik was al bezig met zitting nemen in voorbereidende groepen voor o.a. de inrichting, CCTV, beveiliging en de voorbereiding van het draaiboek voor de verhuizing van/naar de (ver)nieuwbouw.

Voor mijn gevoel is mijn werk nog niet klaar, maar de school heeft ervoor gekozen de rol van interim facilitymanager anders in te richten. Dit ligt niet aan de kwaliteit van mijn werk of aan mijn kennis, maar aan het veranderen van de organisatie. Doordat de organisatie verandert is er volgens de Principal geen plaats meer voor mijn expertises. Dat ik dit jammer vind mag duidelijk zijn.

Maar, de wereld vergaat niet. Ik heb een aantal van mijn contacten waar ik regelmatig mee te maken had geïnformeerd over mijn vertrek. Contacten uit mijn netwerk aangegeven ‘dat ik weer beschikbaar ben voor een leuke uitdagende opdracht’. En direct zie ik mensen voor mij een stapje harder gaan lopen, hun netwerk aanspreken om mij te helpen. Zo zijn er al een aantal leuke zaken voorbij gekomen. Blij word ik daar van. Wat ik in het verleden voor anderen deed doen zij nu voor mij: gunnen. Die gun-factor daar moet je het van hebben. Deze mensen kennen mij al, weten wat ik in mijn mars heb. Dus dat praat makkelijker dan wanneer je een soort koude acquisitie moet plegen. Je moet kunnen delen om te vermenigvuldigen.

Advertenties

Vondsten

Daar lopen ze dan, op het strand. Soms hand in hand als een paar pubers, dan weer lopen ze tientallen meters bij elkaar vandaan. Bij hem brand het zonnetje op zijn kale bats. Zij voelt zich lekker bij deze warme temperatuur. Allebei turend naar de grond langs de vloedlijn. Samen stropen ze de vloedlijn af op skeletjes van zee-egels, mooie schelpen, bijzondere steentjes of eikapsels van roggen. Waarom? Eigenlijk om een bijkomend doel te hebben tijdens het wandelen. Op deze manier lopen ze ongemerkt vele kilometers en het warme weer plus het samenzijn maakt hen beiden gelukkig. Alle trofeeën worden mee naar huis genomen en krijgen een prominente plek in een pot of in een vitrinekastje. Overigens gebeurd dat verzamelen niet alleen op het strand, welnee overal waar gewandeld wordt worden mooie dingen verzameld voor thuis. Van een bordje ‘Chasse gardee’, oude potscherven, stukken van handgemaakte dakpannetjes, maar ook gewoon mooie stenen, alles gaat mee. Van dit soort dingen heeft zijn tuin een bonte verzameling met onbruikbare, maar in zijn ogen, waardevolle historische dingen.

Zij houden van oud, antiek, vintage heet dat tegenwoordig. Van oude balken van een aardappelzolder van een boerderij fabriceerde hij een tuintafel. Het houthok voorzag hij van antieke handgevormde dakpannen. Een gietijzeren 9-raams stalraam staat als decoratie te pronken in de tuin. Een oude drinkbak van een koeienstal doet nu in de tuin dienst als drinkbak voor de honden. In hun huis is die stijl ook zichtbaar. Oude meubels met een verhaal sieren hun woonkamer. Het verhaal achter die meubels zit hem in het feit dat zij van dierbaren zijn geweest. Een tafel met gestoomde gekromde poten van zijn oma. Een theemeubel van zijn andere oma, voorzien van 2 glazen apothekerspotten. Een half hoge linnenkast van een goede vriend. Een hand naaimachine van haar oma. Een tv-meubel en salontafel zijn meerdere keren in verschillende kleuren geverfd en daarna ruim geschuurd. Dit geeft dan een gebruikt effect waarbij de verschillende kleuren aan de randen van het meubel zichtbaar zijn en het effect geven van oud en gebruikt.

Zelfs zijn kantoor is in jaren 60-stijl ingericht. Een bureau uit de jaren 60 is zijn trots. Ja, deze is ook met een verhaal, van zijn vader geweest. Een linnen wandkaart met stokken met hierop een afbeelding van Nederland hangt aan de muur. Hij is nog op zoek naar een oude werkende buizen radio en een oude enkele of dubbele lockerkast. Hoe gehavend die lockerkast ook is, hij is welkom. Ook dat zijn vondsten.