Lief kleinkind, je hoort er al helemaal bij

Een paar lang gekoesterde wensen zijn langzaam aan het groeien. Wachtend om geboren te worden. Een wens om met mijn kleinkind langs en door de velden in Frankrijk te struinen. Zo’n heel schattig en piepklein mensje, mijn kleinkind, in de verte zichtbaar aan de horizon. Het komt steeds een stukje dichterbij. Ik wil dat zo graag. Daar in het Noorden van Frankrijk. Makkelijk samen rijdend voorop op de fiets samen met oma fietsend langs de koolzaadvelden. Je haartjes wapperend in de wind. Thuisgekomen samen van papier en karton plakkend van de Velpon een kasteel of prinsessenhuis plakken. Even de ogen dicht en ik zie het zo voor me. Het is zo gewenst.

Een lang gekoesterde wens is langzaam mee aan het groeien. Wachtend om geboren te worden. Een wens, dat huisje in Frankrijk doemt heel schattig en piepklein op aan de horizon. Het lijkt steeds een stukje dichterbij te komen of wil ik dat gewoon te graag. In het noorden van Frankrijk. Makkelijk aan te rijden als je vrijdag plotseling de behoefte hebt om het weekend in Frankrijk te verblijven. Zo’n huisje waarvan je het idee hebt dat 200 jaar geleden een lokaal iemand de oude stenen met Velpon aan elkaar zou hebben geplakt. Even de ogen dicht en ik zie het zo voor me. Het is zo gewenst. In dit huis kan ons kleinkind bij ons op bezoek komen, logeren. Kom maar hoor, ik ben het wachten al beu!

Advertenties

Nieuwe stap(pen)

Soms kost het nemen van een nieuwe stap even wat meer tijd dan je graag zou willen. Op zoek naar nog meer en een andere ‘qualité de vie’, kwaliteit van het leven. Mijn beweegredenen zijn divers: ik wil meer genieten dan wat ik al doe; ik wil rijden in een bijzondere niet-alledaagse auto; ik wil tezijnertijd een huis in Frankrijk. Ben ik dan veel eisend? Nee toch/ Als je geen dromen hebt, heb je niets meer te wensen.

Ik ga nog even verder. Mijn werkbare uren wil ik op maximaal, en dan bedoel ik liever zelfs wat minder, 40 uur per week houden. Acties die daar verder aan bijdragen zijn bijvoorbeeld nog meer rust brengen in mijn leven. En een aparte uit ziende auto, een oldtimer, die je niet vaak ziet staat ook op mijn lijstje. Al eerder schreef ik over de auto’s die mijn hart sneller doen kloppen en dat zijn geen moderne auto’s.

Het viel ook op toen we laatst in Frankrijk uit eten gingen en er achter ons tafeltje een jong gezin plaatsnam dat er rust heerste. Twee kinderen van 4 en 2 jaar kregen van de papa en mama hun plekje toegewezen. Er werd patatjes met appelmoes voor de kleine meid van 2 besteld en voor het manneke van 4 was de bestelling een hamburger. Ze bleven al die tijd dat pa en moe aan het eten waren zonder morren (lees: gillen) zitten. Er werd niet van tafel gerend. Er werd niet gejengeld. Gewoon zoals het hoort genoten ook de kinderen van de maaltijd.

Noem al het voorgaande een midlifecrisis, dat boeit mij niet. Ik wil wat anders, een andere beleving. Ik wil nog meer genieten van het leven

Ook wil ik al op onderzoek naar een vakantiehuis in Frankrijk. Gewoon alvast een beetje oriënteren, een beetje voorpret. Er is in Frankrijk nog ruimte, er is nog stilte, er is nog beleefdheid, er is minder lichtvervuiling. En ik weet wel, dat is ook niet overal, maar toch. Steeds vaker overdenk ik de mogelijkheden van een vakantiehuis in Frankrijk, maar ook steeds vaker denk ik er aan om daar permanent te gaan wonen. Dat betekent natuurlijk ook polsen hoe vrouwlief er over denkt. Wellicht heeft zij daar totaal geen zin in. Al wandelend komen deze keuzes aan de orde. Al wandelend overwegen we alle opties. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik het liefste over een jaar ons definitief in Frankrijk wil vestigen en vrouwlief eerst eens wil kijken of een vakantiewoning bevalt. En zo ja, dan als we beiden ons pensioen hebben bereikt nog eens te herijken of we die stap nog steeds willen zetten. Maar dat vakantiehuis zal er best wel komen. Je moet iets gewoon erg willen, dan komt het echt wel goed.

La vie

Als u dit leest is het zo wat herfst of in ieder geval zo lijkt het, worden de dagen korter en is het een stuk kouder en nat. Vakantie voorbij. Katerig zitten we buiten op het terras. Glaasje rosé. Sigaartje. Allebei zeggen we niets. Mijn lijf is weer thuis, mijn gedachten zijn nog in Frankrijk. We kijken allebei dromerig de tuin in. Tuin, tuintje eigenlijk. Maar ja, dat tuintje is wel van ons. Verrijkt met wat zandsteenbrokken. Yep die brokken, gevonden in de zonnebloemvelden. De boeren ragden er gewoon met de ploeg  overheen. Ik heb de beste man maar geholpen door ze weg te halen, o ja, en gelijk maar in te laden.

Met weemoed denk ik terug aan mijn vakantie in Frankrijk. Eigenlijk ben ik stiekem al bezig met de zomervakantie voor volgend jaar. Al speurend op internet naar te huur aangeboden huizen. Tegelijkertijd vraag ik mij af of het kopen van een huis in Frankrijk een goede investering is. Als wij er zelf niet zijn, kunnen we de woning verhuren en met de verhuuropbrengsten dekken we weer wat van de kosten. Of is dat weer te naïef gedacht? Met het huidige prijsniveau en de lage hypotheekrente is het nu een ideaal instapmoment. Hoewel, de huizenprijzen in Frankrijk zijn nog steeds behoorlijk. Hoe zuidelijker je gaat hoe duurder de huizen en mogelijk ook een hogere verhuuropbrengst. De zon gaat in het zuiden voor meer geld op dan in het noorden … Aan de andere kant is dat wel weer langer rijden om er te komen, maar brengt het meer huurpenningen op. De huizen in het noorden zijn wat mij betreft acceptabeler. Voorlopig zou het moeten fungeren als tweede huis.

Elke ochtend wandelen we een uur met de hond. Hier ontstaan dan de mooiste gesprekken. Vrouwlief ziet het inderdaad wat meer zitten om tezijnertijd een bescheiden vakantiehuisje te willen betrekken. Al filosoferend praten we dan over waar dit huisje dan gesitueerd zou moeten zijn. Temperaturen van de betreffende streek waar ‘ons’huisje staat: gemiddeld iets hoger dan in Nederland. Ligging van ons huisje: in Frankrijk, vrijstaand, met uitzicht over velden. Oppervlakte van ons eigendom: maximaal 1000 vierkante meter, anders ben je elke maand als je er bent eerst bezig om de tuin op orde te maken en het onkruid de baas te blijven. Staat van het vakantieverblijf: oud, authentiek, maar wel in goede staat verkerend. Reisafstand naar ons huisje: ongeveer 550 km van deur tot deur want dan kun je nog eens een lang weekend gaan. Zodra de afstand groter is wordt de reisduur ook langer. En met het tempo waarmee ik rijd moeten we toch rekening houden  met een reistijd van 5 1/2 – 6 uur. Zo even snuffelend op internet betekent dat, dat de volgende departementen in aanmerking komen: Nord-pas-de-Calais, Pas-de-Calais, Picardië, Champagne Ardennes, Lotharingen en Alsace.  Verbazingwekkend hoe de temperaturen in de noordelijke departementen nog van elkaar verschillen.

Nu nog even de Staatloterij winnen en we kunnen van start.