Wennen

Zo een week na het stoppen van mijn werk bij een Britse school is het even pas op de plaats maken. Eigenlijk pas op de plaats maken in alles. Even geen actieve acquisitie naar ander werk, even rustig aan doen, even tijd voor mijzelf maken. Niet meer denken en praten in het Engels. Even niks, of bijna niks. Was wel weer nodig. Het praten in de avond liet nog wel te wensen over. Al stotterend of urmelerend je verstaanbaar maken schiet niet erg op als er zo weinig geluid uit je strot komt. Ja, het gaat over. Ja, het hoort tegenwoordig bij mij. En nee, ik wil dit niet! Maar de tijd zal het leren. Het heeft een tijd geduurd dat dit zich ontwikkelde. Het zal ook een tijd duren voor dit weer verdwijnt. Accepteren zal ik het nooit. Maar ik ontkom er niet aan.

Om de dag vanuit huis werken voor een andere organisatie door het schrijven van lesmateriaal en PowerPoint-presentaties. Dit alles onder het genot van de muziek van Hans Zimmer. Een musicus die ik via mijn dochter ontdekt heb. Deze man heeft alle filmmuziek voor elk denkbare film gemaakt. Althans zo lijkt het. Heerlijk om naar te luisteren.  2 dagen in de week probeer ik niks te doen. Nou helemaal niks is een erg groot woord. In de afgelopen maanden heb ik een kantoor aan huis gemaakt in de jaren 50 stijl. En het is best aardig gelukt. Hier en daar wat spulletjes verzameld uit die tijd. Een bureau wat ooit gebruikt is op het kantoor van mijn vader. De eerste linnen wandkaart van Nederland. Een bakelieten radio van Tesla. Oude glazen apothekerspotten. De vloer oud teak gebeitst. Een radiator-ombouw van oud steigerhout gemaakt. Een wand bekleed met zogenaamd barnwood. En het resultaat mag er zijn. Alles is een beetje wennen; het slecht kunnen praten in de avond; het kantoor; ander werk. Maar het komt wel goed. Dat voel ik. Daar vertrouw ik op.

Advertenties

Mijn opdracht stopt

Ja inderdaad, zoals de kop van dit verhaal aangeeft; mijn avontuur bij de Britse school waar ik werk stopt. Want een mooi avontuur was het. Een hele leuke opdracht. Vanaf mijn start bij deze school werd ik in een soort 3-trapsraket gelanceerd; aan het werk gezet. Eerst als Quality Safety Health & Environment-manager met het voldoen aan alle QSHE-wet- en regelgeving en een stuk terrorisme-preventie. Dat was al heel spannend, want dat was ik eigenlijk nooit in mijn werk tegengekomen. Met hulp van de Britse ambassade kreeg ik toen meer duidelijkheid over de eisen waaraan de school moest voldoen. Daarna in de rol als facilitymanager het opzetten van een facilitaire organisatie, het schrijven van beleidstukken, het coördineren van verbouwingen, coördineren van de ICT-afdeling. En net in de overgang van facilitymanager naar relocation-manager stopt mijn werk daar. Ik was al bezig met zitting nemen in voorbereidende groepen voor o.a. de inrichting, CCTV, beveiliging en de voorbereiding van het draaiboek voor de verhuizing van/naar de (ver)nieuwbouw.

Voor mijn gevoel is mijn werk nog niet klaar, maar de school heeft ervoor gekozen de rol van interim facilitymanager anders in te richten. Dit ligt niet aan de kwaliteit van mijn werk of aan mijn kennis, maar aan het veranderen van de organisatie. Doordat de organisatie verandert is er volgens de Principal geen plaats meer voor mijn expertises. Dat ik dit jammer vind mag duidelijk zijn.

Maar, de wereld vergaat niet. Ik heb een aantal van mijn contacten waar ik regelmatig mee te maken had geïnformeerd over mijn vertrek. Contacten uit mijn netwerk aangegeven ‘dat ik weer beschikbaar ben voor een leuke uitdagende opdracht’. En direct zie ik mensen voor mij een stapje harder gaan lopen, hun netwerk aanspreken om mij te helpen. Zo zijn er al een aantal leuke zaken voorbij gekomen. Blij word ik daar van. Wat ik in het verleden voor anderen deed doen zij nu voor mij: gunnen. Die gun-factor daar moet je het van hebben. Deze mensen kennen mij al, weten wat ik in mijn mars heb. Dus dat praat makkelijker dan wanneer je een soort koude acquisitie moet plegen. Je moet kunnen delen om te vermenigvuldigen.