Functioneel lanterfanten

Na een lange periode van keihard werken geconfronteerd worden met stotteren, niet kunnen praten en een gevoel van onmacht neem ik nu het heft weer in eigen hand. Tijdens de feestdagen had ik soms tijd om van binnenuit te reflecteren. Gewoon mezelf afvragen waar ik stond, wat mijn doel is en welke stappen ik zou nemen om dat doel of die doelen te bereiken. Een van de dingen was mij heel duidelijk, afvallen hoorde bij een van die doelen. Een tweede doel was, net als wat ik vroeger deed, functioneel lanterfanten. Functioneel lanterfanten klinkt negatief maar is dat zeer zeker niet. Standaard had ik altijd een dag in de maand waarbij ik een ‘ Tour de coffee’ deed. Een dag per maand waarbij ik een afspraak maakte met klanten, voormalige klanten en potentiële klanten. Niet om werk binnen te halen, maar gewoon een praatje pot, gewoon eens informeren hoe het met de mens achter de functie gaat. Hoe is het met zijn/haar dochter? ‘ Zij speelt toch op redelijk hoog niveau hockey?’ ‘ Hoe gaat het met je paard? En hoe gaat het met de dressuurwedstrijden?’ Gewoon interesse hebben in deze mensen. Met regelmaat sprak ik met deze mensen af in mijn buitenkantoor. Als de mensen dan op de opgegeven straatnaam aankwamen waren ze soms best wel verbaasd dat ik hen uitnodigde om met mij een boswandeling te maken. Ik merkte dat ik op zo’n dag volop inspiratie kreeg en andere dingen ondernam, zoals naar het Alblasserbos gaan naast Natuur- en Vogelwacht. Daar wandelde ik dan door het bos en langs de velden. Kop in de wind, stom voor mij uit kijken en het hoofd leegmaken van het negatieve en inspiratie toelaten en afsluiten met een kop koffie bij de Natuur- en Vogelwacht. Het laatste jaar deed ik dat niet meer vanwege de grote hoeveelheid werk. Nu merk ik dat ik zo’n dag nodig heb om weer even te ‘zekeren’, ‘ te aarden’. Vandaag is zo’n dag; pure noodzaak. Functioneel lanterfanten. Ja, ik weet het; vandaag had ik de boekhouding moeten afronden. Dit moet maar even een paar dagen wachten. Ik ben kapot. Vanmorgen wezen sporten met Frits. Ik zit echt helemaal stuk. Deze dag heb ik gewoon voor mijzelf nodig!

Het mooie is dat tijdens de feestdagen dit veranderen al door mijn hoofd speelde en net voor oud en nieuw kreeg ik een App van Frits, eigenaar van EasyFit Drunen. Het begon met ‘Genoeg geluld’. Even later volgde: ‘Kom zaterdag sporten. Nina, de voedingsdeskundige, neemt je onder haar hoede. Op dinsdag sporten we samen. Je sport dan 2x per week. Jij gaat vanzelf afvallen’. De toon was gezet en die kans greep ik met beide handen aan. Ik verander een groot deel van mijn levensstijl; gezond eten, aandacht voor mezelf als dat nodig is, aandacht voor mijn gezin en mijn kleindochters Lara en Romy, aandacht voor anderen als ik mij daar zelf goed bij voel en gezonde aandacht voor mijn opdrachten en opdrachtgevers.

Functioneel lanterfanten betekent ook mijn gedachten weer van mij afschrijven, vaker dan ik de laatste tijd deed. Tijd maken voor rustmomenten en bezinning. Mezelf afvragen wat mensen bedoelen met ‘het normale leven is weer begonnen’; als je hen in het nieuwe jaar spreekt. Wat is normaal? Of eigenlijk wat vind ik normaal?

Functioneel lanterfanten betekent voor mij ook: tijd maken voor het schrijven van een blog en het schrijven van een nieuwsbrief. Dat moet niet even snel-snel, daarvoor moet ik gedegen de juiste woorden en zinnen vinden. Ik ga nu weer verder met functioneel lanterfanten.

Advertenties

Geluk zit niet alleen in grote dingen

Hoe komt het toch dat mensen nooit tevreden zijn met wat zij nu, in dit moment, ervaren? De oorzaak van onze ontevredenheid is vaak het willen, denken dat we iets nodig hebben wat er nu niet is. Zelfs wanneer we alles al hebben wat ons hartje maar begeert, dan hebben we toch het gevoel dat er iets ontbreekt. Waarom? Omdat we er zo gewend aan zijn geraakt om steeds meer te willen, het is nooit genoeg.

Ook in mijn post positief herkaderen schrijf ik over het gedrag van mensen die ik tegenkom. Als er geklaagd wordt over het feit dat het nu alweer regent en mijn antwoord luidt: “Als de zon er niet is geniet dan van de mooie wolken en het feit dat de regen zorgt voor groei” zie je mijn gesprekspartner wazig kijken. De ommekeer om van negatief naar positief dingen te bezien is voor de meeste mensen zweverig terwijl dat helemaal niet het geval is. We vinden het tegenwoordig zo normaal om ons ontevreden te voelen. Ook rijke mensen vinden dat ze te weinig hebben of krijgen en zijn ontevreden.

Zodra je aandacht verschuift van geven in plaats van ontvangen en je je aandacht richt op het hier en nu is het gevoel anders, waardevoller, dankbaarder. De waardering die je dan krijgt voor hetgeen je hebt en kunt ervaren is grootser. Een voorbeeld: een manager van een groot bedrijf had veel aanzien in het bedrijf. Personeel had ontzag voor deze man. Hij kon mensen maken en breken.  Hij verdiende een vorstelijk salaris, maar werkte daar 80 a 90 uur per week voor, Hij reed in een luxe grote auto, want dat hoorde bij de status. Hij ging 3 keer per jaar met vakantie, omdat hij het anders niet volhield. Totdat…. totdat hij zichzelf ‘tegenkwam’. Via via kwam hij bij mij voor wandelcoaching om te ‘klankborden’. Afstand nemen van hechten aan materialisme en luxe is eng. Want dat was een onderwerp die aanbod kwam. Standaard vraag ik mijn klanten wat-zij-willen-worden-als-ze-groot-zijn. Dat klinkt raar, maar als je alleen maar denkt aan ik wil, ik wil, ik wil, in materialisme gaat het vanzelf een keer fout. Het ‘zegelboekje’ zit dan ineens vol.

Al wandelend bleek dat de beste man graag met vrouw en kinderen om 18:00 uur aan tafel wilde schuiven en de verhalen van vrouw en kinderen wilde horen. Hij wilde niet de boeman op het bedrijf zijn waar het personeel bang voor was. Hij wilde het personeel echt leren kennen. Met wie was de receptioniste getrouwd? Hoeveel kinderen had de man achter de stansmachine? Kortom hij wilde oprecht de mensen leren kennen. Er waren zoveel personeelsleden dat hij de meeste mensen niet kende.  Voor de manager was er de druk van presteren. Er was simpelweg te weinig tijd om een ieder persoonlijk te leren kennen. Na een lange wandeling / gesprek vertelde hij dat minder werken bij dit bedrijf onmogelijk was. Ik heb alleen gevraagd waar hij dan wel wilde werken en hoeveel uren per week. De manager keek verbaasd. “Huh, ergens anders?” Maar dan zou hij mogelijk minder gaan verdienen, minder met vakantie kunnen gaan, geen grote auto rijden. Ik heb hem uitgelegd dat minder gaan verdienen ook te maken heeft met minder uren maken, dus werken van 08:00 tot 17:00 uur. Ook vertelde ik hem dat minder gaan verdienen niet betekende dat hij in de financiële problemen zou komen, maar dat hij minder geld zou opzij zou kunnen leggen, maar dat hij nog steeds royaal zou kunnen sparen. En dan nog de grote auto. Die auto die hij nu reed was echt luxe. Die auto reed fantastisch. Maar wat moet die auto voor je doen was mijn vraag. Tja, hij moest met de auto naar klanten. En kan dat uitsluitend in een grote luxe auto was mijn vraag. Mijn standpunt is dat een auto je van A naar B moet brengen. Dat je droog zit en de afstand van A naar B niet hoeft te lopen. Dat kan dus ook in een kleine of minder luxe auto. De manager knikte. Inmiddels werkt de manager bij een kleiner bedrijf, schuift om 18:00 uur aan tafel bij vrouw en kinderen aan. Hij kent alle personeelsleden van het bedrijf waar hij nu werkt. Hij is tevreden met zijn nieuwe baan. Klinkt allemaal simpel hè? En toch was de wandeling letterlijk en figuurlijk een eyeopener.

Vaak kijken we wel, maar zien niet. We luisteren wel, maar horen niet. We denken vaak dat de dingen die we hebben ons gelukkig maken, maar wees in het hier en nu en ken het echte geluk. Ervaar het echte geluk. Jij bent dat geluk! Geluk is helemaal niet afhankelijk van je uiterlijke omstandigheden. Bezie de dingen positief. Gunnen is prettiger dan nemen. Ik snap dat dit niet vanzelf gaat, het is als het ware een zoektocht. Het welslagen van deze zoektocht valt of staat met het vermogen om kwaliteiten te herkennen en met de bereidheid vervolgstappen te ondernemen en de consequenties hiervan te aanvaarden. Open je hart en omarm het onbekende. Laat de controle los over wat je denkt dat je nodig hebt om gelukkig te zijn, en je zult open staan om de wonderbaarlijke verassingen te ontvangen die het leven voor je in petto heeft.

Het klinkt misschien zweverig, maar is dat beslist niet. Succes met de zoektocht.

Bidden voor TomTom

Bidden voor TomTom, ik vind het een prachtige titel voor dit stuk. Ik benader zaken positief, goed doordacht. Maar ook dankbaar en bewust, inmiddels is dat wel bekent van mij. Met enige regelmaat pak ik mijn momenten van rust.  Als ik dan in mijn weblogberichten schrijf over mindfulness krijg ik vaak vragen. Mindfulness. Dat woord alleen al.  Als je dat woord gebruikt wordt je al snel in een hokje geplaatst. Je valt bijna direct  in de categorie zweverig of alternatief. En dat terwijl ik toch echt met beide benen op de grond sta.

Ja, ik ben mindful bezig.  Ja, ik ben Christelijk, en geloof dat er leven is na de dood. Maar ik geloof ook dat dingen gebeuren met een hoger doel. Noem het karma of geef het een andere naam. Daar komt nog bij dat ik Boeddhistische wijsheden kan waarderen, met een enkele afwijking: ik schiet dieren dood voor eigen consumptie. Betekent dit dat ik geen respect heb voor al het leven? Integendeel, het geschoten wild wordt zelfs met veel respect behandelt, zelfs als het al dood is.

Sinds ik zelf de leiding heb over mijn eigen tuin probeer ik bio-organisch, ecologisch, parachutistisch, milieubewust, vegetarisch, veganistisch mijn tuin te onderhouden en dingen te laten groeien en bloeien. Er worden geen, let wel geen, kunst dingen of giffen in de tuin gebruikt. Planten worden opgebonden aan staken en takken uit de tuin. De erfafscheiding is gemaakt van gevlochten wilgentenen. Dat staat nog leuk ook. Is nog steeds mindful.

Ik betrek mijn koffiebonen bij een koffiebrander op de Markt in Breda. Daar laat ik altijd een melange maken van Arabicabonen uit Indonesië en Brazilië. Als ik dan thuis koffie zet doe ik dat als volgt: met de koffiemolen maal ik de bonen. Ik doe de juiste hoeveelheid gemalen koffie in het filterzakje. Hier doe ik nog een snufje kaneel en een snufje zout bij. Ik giet de koffie met kokend water op. Moet je eens kijken wat een heerlijk bakkie pleur je krijgt. Een slokje van deze godendrank maakt dat je tong een huppeltje maakt, dat er spontaan een traan in je ooghoek prikt. De koffiefilter leeg ik weer in de compostbak. Is nog steeds mindful.

Maar ben ik zweverig of raar als ik af en toe, op bepaalde momenten naar Gamelanmuziek wil luisteren? Welnee, ieder zijn meug.  Je eigen beleving is bepalend hoe je jezelf voelt en hoe je de dingen ervaart. Hoewel; laatst zat ik bij iemand in de auto die zowat tot zijn TomTom zat te bidden om hem deze keer niet via die ene  route te laten rijden. Hij haat files. En ook dat is iets wat je deels zelf bepaalt door bijvoorbeeld je instellingen in de navigatie te veranderen door niet de hoofdwegen te pakken.

Daar denk ik nu ineens aan; dat zou wat zijn: een stucadoor gaat vanwege zijn eigen beleving verder door het leven als pleistergrimeur. Een loodgieter noemt zich pijpconstructeur. Een slagerij waarboven de gevel vleestherapeut of vleesplooier staat lijkt mij ook wel leuk. Wat maakt het uit hoe bepaalde zaken heten, zolang je er baat bij hebt? En geloof me, geluk zit niet in een voordeelverpakking, alleen in kleine dagelijkse porties.

 

Geen mond vol, maar mindful

Mindfulness, ja een mond vol. Eigenlijk betekent het awareness, retention. En met die woorden weet je nog niks. Bewust zijn, bewustwording, ONT-spannen en ervaren zijn woorden die we beter kennen. Jaren geleden overkwam mij een zeer ingrijpende gebeurtenis waarbij ik ongewild volledig op mij zelf werd teruggeworpen. Een tekenbeet zorgde ervoor dat een latente hartafwijking aan het licht kwam. Kantjeboord was het. Driemaal een hartoperatie en nog is het niet te herstellen. Dingen zoals ik die altijd deed lukte niet meer. Mijn hoofd wilde van alles. Mijn lichaam weigerde echter mee te werken met wat mijn hoofd wilde. Ik heb een lieve vrouw die mij toen met hart en ziel heeft bijgestaan. Ik heb lieve mensen die om mij gaven en geven. En toch moest ik de overwinning zelf behalen. Je moet het zelf doen. Regelmatig tref ik mensen die zich zorgen maken. Zorgen die in mijn beleving geen zorgen hoeven te zijn. Toch vind ik het bijzonder wat mensen bezig kan houden:

  • ik heb geen werk
  • ik heb werk maar vind het niet leuk
  • ik ben bang voor…
  • ik heb geen controle meer over mijn kinderen
  • ik ben begonnen als ondernemer; doodeng
  • welk tarief moet ik nou hanteren?
  • ik ben ontslagen, maar wat kan ik eigenlijk. Voor welke functie ben ik goed (genoeg)?
  • ik weet niet of ik het goed doe, maar doe wel erg mijn best
  • ik kan een grotere auto niet betalen
  • het loopt allemaal niet zoals ik wil
  • mijn gezondheid speelt mij parten
  • ik kan niet meer doen wat ik altijd deed
  • mijn moeder is overleden, hoe moet ik nu verder?
  • ik ben de laatste tijd zo somber
  • wat is jouw werkzijze?
  • Hoe pak jij dingen aan?

Zomaar wat zinnen die ik de afgelopen dagen te horen kreeg. En geloof mij, je moet er zelf doorheen. Zelf moet je actie nemen op je angsten en uitdagingen. Met wandelcoaching help ik mensen weer richting te bepalen, maar vooral anders tegen zaken aan te kijken. Meer bewust. Meer ONT-spannen. Meer zien. Meer positief naar zaken kijken. Kijk niet naar beperkingen, denk in mogelijkheden. Denk in dankbaarheid wat je allemaal kan en welke kwaliteiten je bezit. Ook jij bent een voorbeeld voor anderen. Waarom dan niet de zaken positief benaderen. Als je positiviteit uitstraalt, komt positiviteit ook bij je terug. Mindfulness, bewustwording. “En hoe begeleid je dit dan Jan?”. Ja die vraag verwachtte ik al. Mensen horen wel, maar luisteren niet. Mensen kijken wel, maar zien niets. Deze mensen neem ik mee de natuur in. Ik laat hen eerst luisteren naar de geluiden om hen heen. Ik laat hen kijken naar al de mooie natuurschoonheid. Al wandelend komen we letterlijk bij tweesprongen en kruisingen. Welke richting ga je op en waarom? Mensen worden dan bewust van hun keuzes en keuzemogelijkheden. Met diverse methoden en middelen waaronder kennis van psychologie, hypnose, Neuro-Linguistic Programming (NLP), eigen ervaring en nuchtere, maar positieve kijk op zaken sta ik af en toe letterlijk stil bij wat mensen beweegt in hun keuzes. Aan het eind van zo’n wandeling laat ik mensen letterlijk door een barrière breken om de wandeling te bekrachtigen. Wandelen is een mooie manier om mensen gedachten en keuzes aan je toe te vertrouwen. Omdat we naast elkaar lopen is het niet altijd nodig om elkaar constant aan te kijken. Dit voelt bij degene die zijn of haar verhaal doet veilig en durven mij heel wat te vertellen. Moedig en oprecht. Positief de zaken aangaan. Herkaderen van de keuzes. Dat is wel een mind ful ja.