Jonge dokter, die dokter

Gisteren lag er een envelop op de mat. Een brief van mijn dokter. Hij wil mij zien. Zo, dacht ik nog, en wil ik dat ook. Hij geeft een feestje. Zo zo. Bij nadere bestudering blijkt de beste man te stoppen met zijn werk. Zo jong al? Hoe oud zou ie zijn? 54 of 55? Ouder echt niet. In de brief staat dat ie al 40 jaar in het vak zit. Nou, dan was ie 14 – 15 jaar toen ie begon als arts. Lijkt mij wat jong. Ik kijk nog eens naar de foto bovenaan de brief. Ja aan de foto te zien was ie met zijn 14e begonnen als arts. Maar nee dat kan niet. Ik lees de brief verder en zie de regel dat ie met 65 jaar stopt als arts en met pensioen gaat. Of ik een borreltje kom drinken samen met de andere patiënten. Nou nee, zo’n band heb ik nou ook weer niet met de beste man. Toch voelde hij als ‘mijn’ dokter.

Advertenties

Ja, ik wil

Met enige regelmaat hoor ik het. Ik heb het zelfs tijdens onze vakantie in Frankrijk gehoord. Zelfs na onze vakantie hoorde ik het met enige regelmaat weer. En vanmorgen hoorde ik het ook weer: “mama….Mama…..MAMAAAAAA, …..IK WIL” (dwingend!). Nederlandse kinderen zijn verwend. Ík wil, ik wil, ik wil! Nooit eens ‘Mag ik?’ Laatst was ik met vrouwlief in een grote boekwinkel in Utrecht. Terwijl ik netjes aan mijn vrouw vraag: “Lieverd, mag ik…” (af en toe ben net een groot kind, dus vraag ik netjes of ik iets mag. Vaak mag dat) hoor ik naast mij een snotgorg roepen: “Mam….MAMAAA, IK WIL DIT BOEKJE!”. Het was duidelijk geen vraag, meer in de trant van een mededeling. Nee, het mocht niet. Hij kreeg het niet voor elkaar. Uit pure frustratie smijt het ventje het boekje van een stapel, zo op de grond. Twee keer hoorde ik duidelijk de moeder zeggen dat het ventje het boekje moest oprapen en op de stapel leggen. Twee keer weigerde het ventje. Ik ging ervan uit dat de moeder het boekje wel op de stapel had gelegd. De moeder zei of vroeg niets meer en liep met het ventje naar buiten, het boekje op de grond achterlatend. Echt, ik vind het dan zo’n Brinta-huftertje, zo’n Montesori-hork. Zowel het ventje als de moeder kan ik dan niet uitstaan. Waar is het fatsoen van zowel kind als moeder?

Even later lopen we langs de gracht en hoor je al van verre: “Mam. Mama, ik wil een ijsje.” “Nu niet”; is het antwoord van de moeder. “Whaaahaaaa. Boehoehoe. Snifsnuf”. En werkelijk, het kind perst er tranen uit hè. Direct reageert de moeder door het kind een ijsje te beloven. Gemiste kans.

Af en toe ben ik net een groot kind schreef ik net, Nu vraag ik mij af of het zou helpen als ik nu eens mijn lijstje opnoem wat ik allemaal wil. Misschien is er iemand gevoelig voor mijn ‘IK WIL’. Ga ik eens kijken wat dit oplevert. Komt ie:

  • Ik wil een Landrover Defender. Zo’n stoere terreinwagen. Momenteel rijd ik in een Fred Flintstone-auto van 15 jaar oud;
  • Ik wil een nieuw geweer. Voor de grofwildjacht zodat er wat meer scharrelvlees op tafel komt;
  • Ik wil een nieuwe laptop. Die ik nu heb is oud en traag en dringend aan vervanging toe;
  • Ik wil dat ene huis in Frankrijk. Op dit moment komt de verkoop van dat Franse huis 4 jaar te vroeg, Echter staat het te koop, mijn droomhuis;
  • Ik wil een combiketel zonder storing. Momenteel heeft de ketel kuren. Heeft te maken met het automatische ontluchtingssysteem;
  • Ik wil een nieuw bureau voor in mijn kantoor. Ik ben gek op een maatwerk sloophouten bureau;
  • Ik wil een zomer van een half jaar in plaats van 10 maanden herfst en 2 maanden zomer;
  • ik wil ongeveer een half miljoen euro om verbeteringen aan het huis te laten maken. Een veranda en dubbele deuren naar het terras enzo.

Eens kijken welke reacties ik krijg en hoelang het duurt tot iemand mij dit allemaal geeft. Ja, ik wil!

Sirene en Houjebekka

Begin mei. Het raam van mijn kantoor staat op en kier. De basisscholen hebben meivakantie. Want ik zie kinderen voorbij fietsen op weg naar huis. Een buurvrouw komt met haar Sirene net van school en heeft  haar andere kind opgehaald. De sirene, of heet ze Sirene, gaat weer af. Drie jaar, maar als zij haar zin niet krijgt gaat ze af. Deze buren hangen de filosofie aan van het niet bestraffen of bestraffend toespreken van je kinderen. Gevolg: onhandelbare kinderen. Als Sirene gevraagd wordt om binnen te komen is het antwoord: “Aaaaaaaaaaaaahh!” Doe eens rustig met je fiets: “Aaaaaaaaaaaahh!” Kom we gaan eten: “Aaaaaaaaaaahh!” Gek word ik daarvan.

Sirene praat niet, Sirene gilt. Krijgt Sirene haar zin niet: “Aaaaaaaaaahh!”

Laatst was oma op bezoek. Die had andere methoden. Sirene kom eens hier: “Aaaaaaaaaahh!” “O je gaat weer gillen? Hup naar binnen.” “Nee oma, ik gil niet meer. Ik wil buiten spelen.” Toch gewoon naar binnen om af te koelen. Met een greep aan de arm en een ouderwetse holpunter wordt het kind naar binnen gebonjourt.

Zo is er ook een paar huizen verder een ander buurmeisje. Vijf is ze, HoujeBekka. Bekka is van een ander slag. Van het slag dat mondiger is dan  haar moeder. “Bekka, kom eens bij mij lopen.” “Nee!” is het antwoord. “Nou, kom hier.” “Echt niet, dan ga je mij slaan.” “ Kom hier zeg ik je.” De moeder rent naar Bekka en pakt haar bij de arm. “Au joh, rot wijf je knijpt in mijn arm!” Vijf is ze, Bekka. Laatst speelde Bekka in de tuin. Moeder riep dat Bekka binnen moest komen. “Echt niet”, was het antwoord. “Oeh, ik haat je rotkind.” “Rotmoeder! Ik wou dat papa weer thuis was. Die is tenminste aardig. Die houdt wel van mij.” Vijf is ze, Bekka. Het broertje is al niet anders. Hij is drie en heeft de stem van een man die dagelijks een pakje Gauloises sigaretten wegpaft. Knikkeren, het schijnt weer hot te zijn, doe je niet piekend met je duim en wijsvinger. Welnee, met je schoen. Een goeie schop er tegen en als een projectiel schiet de knikker richting geparkeerde auto’s. Maar ze spelen wel lief,… die kleine etters.

Voor de privacy heb ik de namen van de kinderen verandert in Sirene en HoujeBekka. Drie en vijf jaar zijn ze, dat klopt wél.

Uhm….. 60 kleuren rood?

Als we na een vermoeiende reis met de nodige tussenstops het vakantieadres bereiken geef ik mij over aan mijn vermoeidheid. Het is een mooi, netjes onderhouden vakantiepark en er is werkelijk van alles te doen. Een groot park met, tennisbanen, een fitnessruimte, jeux des boules-banen, badminton- en volleybalvelden en meerdere grote en aantrekkelijke zwembaden. Zat te doen dus. In deze streek lopen de temperaturen al snel op tot tropische waarden. Heerlijk.

Voordat we ons overgeven aan de heerlijke verlokkingen van de vakantie rijden mijn vrouw en ik eerst even naar zo’n megasupermarkt om de eerste inkopen voor de komende dagen te doen. Pas dan gaan we de vakantie echt vieren met een flesje wit, wat kaasjes en wat worst.

Temperaturen van 38 graden lokken ons naar het grote zwembad naast de tennisbanen. We vlijen onze badlakens op de tegels nabij het zwembad. Ik pak mijn boek tevoorschijn en begin te lezen. De zon brand op mijn huid. Vrouwlief smeert zichzelf nog even in en gaat languit op het badlaken liggen.

Kinderen en volwassenen spetteren en plonzen in het water om verkoeling te zoeken. Af en toe voel ik een spetter van de bommetjes makende kinderen. Ik ga wat rechtop zitten omdat ik een stijve rug krijg. Dan zie ik een jonge vrouw het zwembadterrein binnenkomen. Ze kijkt wat in het rond om te zien waar zij zal gaan liggen. Het is een vrouw van rond de dertig. Slank. Mooi lang donker haar. Een mooi gezicht. Een slank figuurtje. Mooie benen. Slechts gekleed in een pareo met een dunne linnen blouse. Op hoge hakken paradeert ze het zwembad door. Onder de blouse steken de tepels hard en fier naar voren op de mooie ronde borsten. Elke man ziet haar en is alert.

Langs het pierenbadje en het diepe bad schrijdt zij langzaam, zich bewust van alle aandacht, langs alle mensen dichterbij. Ze komt onze kant op. Op vijf meter afstand blijft ze staan. Ze zet haar tas neer en haalt er een badlaken uit en spreidt die op de grond. Langzaam doet zij de blouse uit. Er staat duidelijk wat in knop, want de tepels steken stijf vooruit. De schoenen met hoge hakken worden langzaam uitgetrokken en naast de tas gezet.

Geen enkele man heeft nu nog oog voor het water, laat staan voor de kinderen, die daarin rond zwemmen en dreigen te verzuipen.

Langzaam, alsof zij weet dat zij door iedere man bekeken wordt, haalt zij de strik uit de pareo en wikkelt deze van zich af en vouwt deze met precisie op en stopt deze in haar tas. Ze heeft nu nog uitsluitend een klein, van vrolijke kleuren voorzien stringbikinibroekje aan. Met alle ogen op haar gericht staat ze op haar badlaken en draait rond om te zien waar ze met haar gezicht zal gaan liggen. Ze kijk eens om zich heen en nogmaals draait ze rond op haar badlaken besluiteloos hoe zij zal gaan liggen. Een man krijgt van zijn vrouw een por in zijn zij omdat er kwijl uit zijn mondhoek dreigt te lopen.

Iedereen ziet de ronde borstjes met de harde tepels. Iedereen ziet de zachte, strakke, ronde billen. Alsof zij niet weet dat ze bekeken wordt. Een andere man krijgt nu een dreun van zijn vrouw omdat hun kind nu wel erg lang proestend en hoestend moeite doet om letterlijk het hoofd boven water te houden.

Als de vrouw eindelijk een keuze heeft gemaakt gaat zij op haar rug liggen. De tepels wijzen nu hard richting de hemel.

Na vijf minuten kijkt zij wat in het rond en komt half overeind. De vrouw pakt haar tas en is duidelijk naar iets op zoek. Ze haalt een fles zonnebrandolie tevoorschijn. Al om zich heen kijkend draait ze langzaam de dop van het flesje. Ze knijpt een hoeveelheid olie op haar hand en begint haar hals met langzame bewegingen in te smeren. Haar hand glijdt naar beneden en tergend langzaam wrijft zij de olie over haar borsten. Bij een vader van een paar kleine kinderen zie ik nog net wat kwijl uit zijn geopende mond komen. Met weer een kneepje uit de flacon spuit ze weer wat olie op haar hand. Langzaam begint zij haar buik en bovenbenen in te smeren. Vooral de binnenkant van de bovenbenen en haar liezen krijgen van haar extra zorg en aandacht bij het insmeren. Ook nu doet ze dat met langzame bewegingen. De dop wordt weer op de flacon gedaan en verdwijnt in de tas. De vrouw kijkt nog eens om zich heen en met een zachte kreun laat ze zich op haar rug glijden. Nog steeds zijn alle ogen op haar gericht. Een andere man krijgt ruzie met zijn vrouw. Een andere vrouw roept naar haar man, die op de rand van de zwembad met zijn voeten in het water bungelt, dat één van de kinderen dreigt te verdrinken omdat een zwembandje is verschoven.

Een andere vader is afgeleid als zijn dochter de bal naar hem gooit en krijgt de bal in zijn gezicht.

Het is wel toevallig dat in de buurt van de mooie vrouw er diverse groepen jongens ook een plekje komen zoeken in de warme zomerzon. De vrouw bekijkt de groep jongens en besluit dat zij de olie bij haar liezen toch even wat beter in moet wrijven. En natuurlijk moet dit weer langzaam, erg langzaam.

Na ongeveer twintig minuten draait de vrouw zich op haar buik. Nu zijn het haar mooie, strakke billen die het beeld bepalen. Ook ik ben echt even afgeleid.

Na een half uur vindt de vrouw het genoeg. Ze gaat zitten, kijkt om zich heen en staat op. Ze zoekt en pakt haar schoenen en doet ze aan. Langzaam pakt ze het badlaken en vouwt deze secuur op. Elegant verdwijnt het badlaken in de tas. Tegelijkertijd haalt ze de blouse en de pareo tevoorschijn en legt deze op de grond. Ook nu weer pakt zij langzaam de  blouse en trekt het aan. De knoopjes worden voorzichtig tot ver onder haar borsten dichtgeknoopt. Zij buigt zich voorover om de pareo te pakken. De billen staan strak. De borsten zijn duidelijk door de half open blouse zichtbaar. De pareo wordt met zorg strak om de middel gewikkeld en met een strik vastgemaakt. Met de schoenen in de hand pakt ze haar tas op en schrijdt weer langzaam langs de vele mannen die geen oog meer hebben voor hun eigen vrouw, vriendin, kinderen of om het even wat. Het kan niet anders of de vrouw moet zich bewust zijn van het feit dat zij zo bekeken wordt. En wellicht is het haar hier juist om te doen.

Op één of andere manier weet ik helemaal niet meer waar mijn boek over gaat. De lust om te lezen is volledig weg. Ik heb echt totaal geen zin meer om te lezen. Teveel afleiding. Zou dit tafereel alleen in Fréjus voorkomen vraag ik mij dan af, of maak ik gewoon te weinig van dit soort taferelen mee? Ach ja, kennelijk staat niet alleen in de lente de natuur zo mooi in knop. En ik ben gek op de natuur.