Als geluk tastbaar is

29 graden en volop zon. Geen zuchtje wind en de vooruitzichten zijn veelbelovend.

Als God in Frankrijk. Wie kent dit spreekwoord niet? Voor een ander zal er wellicht een ander land kunnen staan, bij mij is dat echt Frankrijk. Laatst mochten we weer een week genieten van de heerlijkheden van dit land. Zon, ruimte, rust, kaasjes, worsten, culinaire hoogtepunten.

Met enige regelmaat verblijven we in Frankrijk in een Troglodyte, een grotwoning, in La Bournee, een buurtschap in de buurt van Saumur. Uitgehouwen zandsteen onder het maaiveld. De rivier de Loire dicht in de buurt. Jachtvelden om de hoek.

Voor de opening is dan een nette voorgevel gemetseld, natuurlijk van zandsteen. Op het dak (het maaiveld) de normale begroeiing, in dit geval een leuke tuin. De honden kunnen lekker rennen in de tuin op het niveau van de woning. Vogels van allerlei pluimage fluiten alsof hun leven ervan afhangt. Een gekrakeel van vogelgeluiden, heerlijk. Voor de rest niets, geen bijgeluiden uitsluitend vogels. Met regelmaat zie je een hagedis of een slang langs de wanden van de uitgraving een nog beter plekje zoeken om op te warmen in de zon.

We besluiten Tours te gaan met een tussenstop in Montsoreau. Even een ontbijtje met koffie en een croissant op een terras, maar vanwege de drukte zat dat er niet in. Iedere 2e zondag van de maand is er antiekmarkt. Eentje waarvan de kwaliteit en de diversiteit aan spullen tot buiten de landsgrenzen bekent zijn. Langzaam schuifelden we van kraam naar kraam. Wat mij het meest intrigeerde was een kraam met gesmeden sloten en sleutels van wel zeer oude deuren. En, alles nog goed werkend. Even twijfelde ik om zo’n slot mee te nemen voor bijvoorbeeld onze tuindeur of zo. Maar ja, veel te groot, te robuust. Nadat we echt alles gezien hadden liepen we op ons dooie akkertje naar de auto om onze weg te vervolgen naar Tours.

Tours, zo’n gezellige stad met een oud en een nieuw centrum. Ik ben meer voor dat oude centrum met zijn vakwerk huizen. Het lijken wel huizen en winkels uit een attractiepark. Ik geniet. Winkeltjes met outdoor spullen, winkels met wijn, met ambachtelijke nougat, een winkel van een couturier waar echt alle kleding nog maatwerk is, een snoepwinkel. Ik kwijl nog net niet.

Wandelen maakt dorstig! Als we op het centrale plein van het oude centrum komen omarmen de terrassen elkaar. Een ruim aanbod; restaurantjes, bistro’s, cafeetjes. We besluiten het er even van te nemen met een glaasje wit en een Frans biertje, die ijskoud is. Ik realiseer mij dat in dit geval geluk tastbaar is. Even helemaal niets moeten, nergens aan hoeven denken of ergens mee rekening moeten houden en dan mensen kijken genietend van een koud biertje. Proost!

DSCN1868

antiekmarkt van Montsoreau

 

Advertenties

Het chassisnummer op een bezem

De weergoden leken ons goedgezind. Leken, want uiteindelijk lieten die het ernstig afweten. Samen met collega John de spullen die we voor teambuilding gebruiken in de auto geladen en hop richting Rotterdam. Wegens een paardenevenement was de afgesproken plek, een pannekoekenhuis, lastiger te bereiken dan verwacht. Een kniesoor die daarop let. Al babbelend bereikten we onze bestemming. We waren vroeg, veel te vroeg eigenlijk, maar dat gaf ons de gelegenheid om nog even een bakkie te doen. Het pannekoekenhuis of eigenlijk huisje lag er verlaten bij. Och nee, ik zag een man en vrouw bij het raam zitten zitten die een consumptie gebruikten en aan een tafeltje bij de bar zaten 2 vrouwen en twee mannen, waarvan eentje in een koksbuis. Omdat we buiten op het terras zaten had ik de ijdele verwachting dat er iemand zou komen vragen wat we wilden drinken, maar zoals gezegd de hoop was ijdel er kwam geen hond. Dus zelf maar even naar binnen gegaan. Aan het tafeltje vlakbij de bar waren de vier mensen druk ingesprek met elkaar. Kennelijk waren dat ook gasten want niemand reageerden toen ik over de bar keek. Ik keek nog wat rond of de bediening er ook was. En plots vroeg een vrouw van dat viertal: “Is er iets?” Ik vroeg waar de bediening van deze keet was. “Wilt u wat gebruiken dan?”; was het antwoord. Voordat ik kon antwoorden moesten de boekdelen op mijn gezicht hele verhalen verteld hebben want zonder het antwoord van mij af te wachten vroeg deze vrouw van middelbare leeftijd: “Wat had u gehad willen hebben?” Ik bestelde een groene thee en een zwarte koffie. “Wilt u dat nu?”; vroeg de vrouw. Toen ik sarcastisch antwoordde dat ik de bestelling eigenlijk voor over drie dagen wilde plaatsen maar omdat de kans bestond dat de koffie en de thee dan mogelijk koud zouden zijn kwam er beweging in deze mummy. Ze nam haar plaats achter de bar in en begon wat knopjes in te drukken op een koffiemachine die direct begon te sissen en pruttelen.

Ik pakte vast mijn bankpas. De vrouw keek mij verwildert aan. “Gaat u pinnen?” “Uhmm….ja”; zei ik. “Oh dat is wel lastig. Mam,…..Mahham…..hij wil pinnen”. Bij deze woorden stond een hoog blond meisje op.  Het meisje had een strak wit T-shirt aan en…. en een zwarte strakke legging waar zo te zien een luier onder zat. HET draaide zich om en ik keek recht in het craquelee gezicht van een vrouw van ver in de tachtig die veel te lang op de fruitschaal had gelegen. Met de mannenstem van een kettingrokende Gauloiseverslaafde vroeg ze: “Pinnen? Steek hem er maar in”. Ik schrok er van.

“Waar gaat u zitten?”; vroeg de vrouw. “We zitten buiten op het terras”; antwoordde ik. “Buiten? Op het terras? Oh dan moet u het dienblad zelf meenemen?” Ik kon het niet laten om te vragen of de drempel van de deur voor haar te hoog was. De toon was gezet. En met het dienblad liep ik naar buiten.

We genoten van de koffie en de thee. Inmiddels was het een half uur later dan afgesproken. De klant kwam aan en gaf aan dat de rest later zou komen. Met een strak programma moesten we gaan improviseren hoe we de verloren tijd adequaat in zouden vullen., Maar ach, dat komt altijd goed. Inmiddels waren er al 10 deelnemers van de in eerste instantie opgegeven 35 deelnemers gearriveerd. En counting. En nog twee deelnemers sloten aan. we waren al met twaalf personen en besloten toch te gaan starten. John legde uit wat we gingen doen en maakte twee groepen. En net voordat we richting de bossen wilden vertrekken ging de hemel open. Alsof er emmers water omgekiept werden. In een mum van tijd waren alle deelnemers doorweekt. We besloten in het pannekoekenhuisje te schuilen. Volgens Buienalarm duurde de hoosbui ‘maar’ twintig minuten. Na twintig minuten was de hoosbui nog steeds boven ons en weigerde te stoppen. Improvisatie is toch wel een van onze sterke punten, dus bij de craqueleevrouw gevraagd of we een aantal onderdelen binnen mochten doen. Nope, want ze verwachtte heel veel gasten die pannekoeken zouden komen eten. John legde uit dat de gasten die ze verwachtte de personen waren die nu binnen aan het schuilen waren. Maar, ze was niet te vermurwen. Dus maar wachten tot het droog zou worden. En de tijd verstreek. Toen we ook nog hoorden dat we eerder moeste stoppen omdat het pannekoekenhuis om 19:30 uur zou sluiten en ons programma eerst tot 19:00 zou duren en nu 0m 18:30 uur moest stoppen zat er voor ons niets anders op dan de klant een uitweg te bieden: nu stoppen. Stoppen zodat zij in alle rust een pannekoek konden eten en dan maar afspreken op een later stadium het programma opnieuw doen met de volledige tijd en alle deelnemers. De klant ging akkoord. Daar gingen John en ik. We dropen letterlijk af. Bij het passeren van de deur meende ik in een flits een bezemsteel te zien staan met een nummer erop, het chassisnummer? Wellicht van de craqueleevrouw.