Therapie

Al maanden heb ik last van stotteren. Wat begon met zonder enige aanwijzing opeens stotteren na het opstaan is nu in een wat mildere vorm overgebleven; stotteren na een vermoeiende dag. Het is dus minder, maar niet geheel verdwenen. Van vrienden en familie kreeg ik vaak de vraag bij wie of waar ik in therapie was. Als ik dan meldde dat ik zelf mijn eigen therapie verzorg wordt er niet eens meer raar opgekeken. Al jaren help of adviseer ik mensen met lastige of moeilijke ervaringen. Verschillende manieren wend ik daarvoor aan om de problemen het hoofd te kunnen bieden. Denk aan ademhalingstechnieken, oude en nieuwe technieken. Denk hierbij aan ontspanningshypnose. Denk aan een goed gesprek met enorme diepgang. Mensen hebben er baat bij. Voor mijzelf pas ik ook ademhalingsoefeningen toe, zo ook bewustwordingsmomenten. Inmiddels heb ik het stotteren tijdens mijn werk onder controle, maar ’s avonds gaat het nogal eens mis. Te druk of te moe zijn de triggers die mij dan parten spelen.

Het meeste effect bij mij heeft het in de natuur zijn en luisteren naar een ontwakende wereld. Vogels die wakker worden en een kakefonie aan geluiden laten horen. Loeiende koeien doen het bij mij ook goed. Ritselen van bladeren door de wind doet het ook goed. Jagen is zo’n ontspanningsmoment, een soort therapie. Ver voordat het licht doorbreekt of in de avondschemer tot het echt te donker wordt zit ik in een camouflagehutje in een veld of zit ik op een kansel (zo’n hutje op palen op 3 meter boven de grond) uit te kijken naar grofwild wat zich aan mij toont. En nee, ik ben geen schieter. Uitsluitend wanneer ik ervan overtuigd ben dat het juiste dier geoogst kan worden haal ik de trekker over. Het dier valt dan op het schot en heeft nooit geweten wat hem getroffen heeft. Altijd dank ik het dier voor zijn leven, altijd. Met veel respect behandel ik het dier. Ik zal, als het dier geschoten is, er nooit overheen stappen, altijd er omheen. Uit respect. En dan in het veld het grofwild ontweiden, het ontdoen van de ingewanden. Nadat het dier in een koeling is gehangen is het werk voor dat moment gedaan. Dan de terugweg naar huis. Als de terugweg een eind rijden is stop ik (of de jachtmaten) bevroren water in frisdranklessen in de borst- en buikholte van het dier. Thuisgekomen begint het uitbenen, proportioneren en het verpakken met stickers erop wanneer het is verpakt en wat erin zit. En als de delen van het dier in de keuken bereidt worden gebeurt dit ook met veel respect en met verse kruiden. Een levend wezen heeft zijn leven gegeven zodat ik/wij dit scharrelwild kunnen eten. Een zegen voor de maaltijd van Onze Lieve Heer maakt het voor mij helemaal af.

Banjeren door de regen vind ik ook heerlijk. Ik hoor sommige mensen al denken: ‘Door de regen?’ Dan word je toch nat?’. Ja, en? Er is geen slecht weer, er is slechte kleding. Regen spoelt figuurlijk al mijn gedachten van mij af. Als een verkwikkende douche kom ik uit de regen thuis. Nat, maar rustig, gedachtenloos, vrij.

De ultieme therapie blijken mijn honden te zijn. Honden, meervoud. Sinds kort hebben we weer twee honden. Een ruwhaar Teckel, Beer genaamd en Broer, de Cesky Fousekpup. Voor de mensen die dit ras niet kennen, het is een ruwharige Tjechische Staande hond. Wij hebben een korte tijd gehad dat we even geen honden hadden. Dat was de tijd dat de oude honden kort na elkaar dood waren gegaan. De stilte in huis…. oorverdovend. De wachttijd voor de pup de juiste leeftijd had om bij ons in huis te komen wonen duurde eeuwen in mijn beleving. De Teckel, Beer, heb ik weer getraind voor het zweethondenwerk. Het zweethondenwerk is het opsporen van aangereden of aangeschoten grofwild (grote hoefdieren) op te sporen tot ongeveer 48 uur nadat het incident gebeurd is. 2 jaar duurt dat trainen ongeveer voordat je een hond hebt die bruikbaar is voor dit werk. En dan nu sinds een week hebben we Broer, de Cesky Fousekpup. Broer wordt getraind voor het apporteerwerk. Apporteren is het ophalen en brengen van het geschoten kleinwild zoals konijnen, fazanten, hazen, duiven, ganzen enzovoorts. Zonder honden is er geen weidelijke jacht vind ik.

Met Beer en nu ook Broer in mijn leven merk ik dat het stotteren langzaamaan iets vermindert. Volgens mij de beste therapie!

Advertenties

Nieuwe dag, nieuwe kansen

Er is een groot verlangen. Een verlangen om terug te gaan naar vroeger tijden. Nostalgie en melancholie wisselen elkaar af. De gedachten aan vroeger, aan de oude plaatsen waar ik gewoond heb. Zaken als zoethout, Belga-kauwgom, zakjes zwartwit komen voorbij als ik wederom in een diepe slaap al. Als ik wakker word is het voor mij duidelijk: ik moet dingen afsluiten. De rugzak raakt te vol. Ik moet tijd vrijmaken om mijn verdriet het hoofd te bieden. Tijdmaken voor Jan-tijd in plaats van uitsluitend tijd maken om anderen te helpen. Niet dat ik mensen die dat nodig hebben niet zal helpen, in tegendeel, maar er moet ook tijd komen voor mijzelf. Wandelend door de straten waar ik ben opgegroeid. Wandelend door het bos, maar wel in mijn uppie. Mijmerend, verhalen makend en geschiedenis schrijvend. Meer tijd makend om samen met mijn lief te genieten van de dag. Stiekum spijbelend zomaar weer eens de grens over schieten en in Wallonie de boel onveilig maken. Of eens te kijken of ik Londen net zo leuk vind als zij.

Twee dagen meejagen in Duitsland werkte voor mij als therapie. Beer, de Teckel mee op post en mee voor eventuele nazoeken op aangeschoten grofwild en voor de vossenbouwen.
Na vier uur sturen sms-te ik vriend Adriaan dat ik er was. ‘Gelijk door naar de kansel en zitten Jan. Ik kom eraan’, was het antwoord op mijn bericht. Zodra ik de auto door het bos had gestuurd stond Adriaan mij al op te wachten. Ik begroette Adriaan en ja, ik moest hem vertellen dat ik weer stotterde. “Ach Jan, je bent toch nog steeds hetzelfde, dus voor mij is er geen verschil”. We omhelden elkaar en zeiden even niets. De andere jachtvrienden zaten al op de hun toegewezen plek. Ik zat nog geen half uur op de kansel toen er al drie reekalveren al dartelend de weide over kwamen. Ze huppelden gewoon en sprongen om elkaar heen niet wetend wie hen door het vizier zat te bespieden. Ik heb ze laten gaan. Niet veel later kwamen er twee reegeiten op een holletje voorbij. Allebei keken ze mijn richting op en zekerden even. Nee, volgens hen was er geen gevaar. Een reegeit gedroeg zich wat raar. In de kijker leek het erop dat deze een geheel wit oog had maar zeker weten deed ik het niet. Het gedrag was echter zo anders als normaal dat ik besloot tot afschot. Het ree heeft mooit geweten wat hem getroffen had, want hij viel op het schot. Het bleek goed afschot. Het ree was blind aan een oog. Na het ontweiden zijn we richting het hotel gereden alwaar de anderen al stonden te wachten. Even handen wassen, opfrissen en Beer uitlaten en daarna richting Saarburg voor een diner.

Dag twee waren er zes driften met nog wat peuterwerk op varken, roofwild, haas, veerwild en waterwild. Bij de vierde drift stonden drie hooibergen onder een zeil. Er zou een vos zijn waargenomen, dus of ik met de hond wilde inspecteren of Reinaard thuis was. Aangezien Beer dit nog nooit gedaan had was dit best spannend voor ons allebei. Maar hij deed zijn werk goed. Bouw 1: Beer snuffelde even aan de pijp en keerde gelijk om. Bouw 2: hij snuffelde aan de pijp en begon te trillen en te kwispelen. Toen ik “er in” zei was Beer weg onder de grond. Reinaard was thuis. Bouw 3: ook hier snuffelde hij even en vond het gelijk genoeg. De vos sprong niet maar ik weet nu dat hij goed verwijst. Twee dagen jagen in Duitsland blijkt ook het relativeren te bespoedigen. De tijd die ik in mijn eentje in het donker op de kansel en op post doorbracht blijkt toch ideaal te zijn om gedachten af te wisselen met prachtige waarnemingen van God’s schepping. Langzaam aan krijgt alles een plekje.

Na de laatste drift, het maken van het tableau en het doodblazen van het wild werd na wat drinken de terugreis ingezet. Het stotteren was wat minder geworden. Door ademhalingtechnieken toe te passen en te praten bij het uitademen kreeg ik langzaam wat meer grip op mijn stotteren. Tijdens de vier uur durende terugreis heb ik bijna de gehele weg ademhalingsoefeningen en spraakoefeningen gedaan. Door woorden waarbij ik constant over struikelde hardop en langzaam uit te spreken kreeg ik wat meer grip op mijn praten. STRUIKELEN, STUITEREN, SPUITEN, SLUITEN, PRUIKEN, PRONKEN… en zo reed ik naar huis, met een mooi beeld op het netvlies van de afgelopen dagen en wat meer rust door het vele praten… tegen mijzelf.

Nieuwe hond

Toen ik nog bij mijn moeder in de bench lag was de wereld nog veel rustiger. Naar hartenlust kon ik spelen met mijn broers en zussen, drinken wanneer ik wilde, stoeien of slapen wanneer ik daar zin in had. Nergens iets om  zorgen over te maken. Ineens werd ik na een aantal weken toevertrouwd aan die man en die vrouw. Zij heeft een beige vel en hij heeft geen vacht op zijn kop. Hij wilde eerst ‘Groen’, maar die was te dominant. Jaha, ‘Groen’ beet je zomaar in je flikker als je langsliep of als je iets van ‘Groen’ af wilde pakken. Maar toen zij er waren en hij een poot van grofwild in de tuin gooide… Tja, dat is mijn ding hè. Ik heb hen even laten zien dat ik die poot kan opzoeken als ze die verstoppen. Eitje! Trouwens ook heb ik laten zien dat ik heel vastberaden ben en vasthoudend. Direct waren ze verliefd.

Die vrouw is wel aardig, die noemt mij altijd ‘Beer’ Die man, ik weet het niet, daar krijg ik niet zo’n hoogte van. Wat wil ie nou? Om de week neemt hij mij mee naar het bos, doet mij zo’n lange sliert leer aan mijn nek en zet een tas bij mij neer die ik dan voor hem moet bewaken. Dat kan hij toch best zelf? Hij draagt dat ding tenslotte al om zijn schouders. Loopt ie van mij vandaan om op de grond wat te bekijken. Hij ziet alles al niet zo scherp want hij heeft zo’n metalen dingetje met twee glazen voor zijn ogen staan. En als ik hem gelijk wil helpen om mee te kijken en advies te geven wordt hij kwaad en moet ik weer bij zijn tas gaan zitten.

Och ook zoiets: hij geeft mij allerlei namen. Noemt ie mij ineens ‘Opjespoor’, dan weer ‘Rustig’ of ‘Terug’ en vervolgens weer ‘Goedzo’ of ‘Peertje’. Ik denk dat dat komt omdat hij wat ouder wordt. Hij kan alles zeker niet zo goed meer onthouden. Hoewel, de laatste tijd noemt ie mij alleen nog maar ‘Opjespoor’ of ‘Peertje’. Er zit kennelijk toch verbetering in bij hem. Maar goed, dan neem ik hem mee uit wandelen dwars door het bos door greppels en over boomstronken, daar wordt hij helemaal blij van. Natuurlijk niet zo snel want dat kan hij waarschijnlijk niet lang volhouden. Hij loopt dan achter mij aan alsof hij een rollator vast heeft. Een kilometertje maar hoor, dan heeft hij in ieder geval weer wat beweging gehad. Wel gek trouwens; ik vind altijd na die wandeling een vel of een poot. Direct krijg ik een stukje voer. En gelukkig dat ie dan wordt. Och, hij is met zoiets kleins al zo tevreden. Na die kilometer houdt die man het gelijk voor gezien. Die sliert af, korter sliertje weer aan. Teruglopend naar de auto is die man helemaal blij en verteld honderduit.

Thuis als ik voor die vlammen ga liggen gaat die man zitten op een verhoging met in zijn handen een soort koude thee. Al snel wordt zijn kop dan rood en vallen zijn ogen dicht. En dat terwijl hij gerust naast mij op dat kussen bij de vlammen mag liggen. Maar nee, ongemakkelijk, half onderuithangend op die verhoging. Maar ach, ’t is wel een lieverd hoor, die simpele ziel.