Functioneel lanterfanten

Na een lange periode van keihard werken geconfronteerd worden met stotteren, niet kunnen praten en een gevoel van onmacht neem ik nu het heft weer in eigen hand. Tijdens de feestdagen had ik soms tijd om van binnenuit te reflecteren. Gewoon mezelf afvragen waar ik stond, wat mijn doel is en welke stappen ik zou nemen om dat doel of die doelen te bereiken. Een van de dingen was mij heel duidelijk, afvallen hoorde bij een van die doelen. Een tweede doel was, net als wat ik vroeger deed, functioneel lanterfanten. Functioneel lanterfanten klinkt negatief maar is dat zeer zeker niet. Standaard had ik altijd een dag in de maand waarbij ik een ‘ Tour de coffee’ deed. Een dag per maand waarbij ik een afspraak maakte met klanten, voormalige klanten en potentiële klanten. Niet om werk binnen te halen, maar gewoon een praatje pot, gewoon eens informeren hoe het met de mens achter de functie gaat. Hoe is het met zijn/haar dochter? ‘ Zij speelt toch op redelijk hoog niveau hockey?’ ‘ Hoe gaat het met je paard? En hoe gaat het met de dressuurwedstrijden?’ Gewoon interesse hebben in deze mensen. Met regelmaat sprak ik met deze mensen af in mijn buitenkantoor. Als de mensen dan op de opgegeven straatnaam aankwamen waren ze soms best wel verbaasd dat is ze uitnodigde om met mij een boswandeling te maken. Ik merkte dat ik op zo’n dag volop inspiratie kreeg en andere dingen ondernam, zoals naar het Alblasserbos gaan naast Natuur- en Vogelwacht. Daar wandelde ik dan door het bos en langs de velden. Kop in de wind, stom voor mij uit kijken en het hoofd leegmaken van het negatieve en inspiratie toelaten en afsluiten met een kop koffie bij de Natuur- en Vogelwacht. Het laatste jaar deed ik dat niet meer vanwege de grote hoeveelheid werk. Nu merk ik dat ik zo’n dag nodig heb om weer even te ‘zekeren’, ‘ te aarden’. Vandaag is zo’n dag; pure noodzaak. Functioneel lanterfanten. Ja, ik weet het; vandaag had ik de boekhouding moeten afronden. Dit moet maar even een paar dagen wachten. Ik ben kapot. Vanmorgen wezen sporten met Frits. Ik zit echt helemaal stuk. Deze dag heb ik gewoon voor mijzelf nodig!

Het mooie is dat tijdens de feestdagen dit veranderen al door mijn hoofd speelde en net voor oud en nieuw kreeg ik een App van Frits, eigenaar van EasyFit Drunen. Het begon met ‘Genoeg geluld’. Even later volgde: ‘Kom zaterdag sporten. Nina, de voedingsdeskundige, neemt je onder haar hoede. Op dinsdag sporten we samen. Je sport dan 2x per week. Jij gaat vanzelf afvallen’. De toon was gezet en die kans greep ik met beide handen aan. Ik verander een groot deel van mijn levensstijl; gezond eten, aandacht voor mezelf als dat nodig is, aandacht voor mijn gezin en mijn kleindochters Lara en Romy, aandacht voor anderen als ik mij daar zelf goed bij voel en gezonde aandacht voor mijn opdrachten en opdrachtgevers.

Functioneel lanterfanten betekent ook mijn gedachten weer van mij afschrijven, vaker dan ik de laatste tijd deed. Tijd maken voor rustmomenten en bezinning. Mezelf afvragen wat mensen bedoelen met ‘het normale leven is weer begonnen’; als je hen in het nieuwe jaar spreekt. Wat is normaal? Of eigenlijk wat vind ik normaal?

Functioneel lanterfanten betekent voor mij ook: tijd maken voor het schrijven van een blog en het schrijven van een nieuwsbrief. Dat moet niet even snel-snel, daarvoor moet ik gedegen de juiste woorden en zinnen vinden. Ik ga nu weer verder met functioneel lanterfanten.

Advertenties

Verfrommeld

Het is weer zo ver. Met pijn in mijn harses word ik wakker. Ik heb een smaak in mijn mond alsof ik net een baarmoeder op heb. Rillerig en met een kop als een Sharpei sta ik voor de spiegel mijn tanden te poetsen. Ik doe geen eens moeite om mij nog te scheren. Alles doet zeer en mijn gezicht is verfrommeld door het constante draaien op mijn kussen. De slaap kon ik niet vatten. Er zit een flinke griep aan te komen, ik voel het. Mijn gewrichten doen zeer. Mijn neus loopt, mijn voeten ruiken, ik heb een gloeihoofd en weinig tot geen eetlust. En dat is uitzonderlijk, geen eetlust!

Met mijn ziektekleedje kruip ik op de bank en trek het kleedje tot strak onder mijn kin. Bram, de ruwhaar Teckel, ziet dit en springt direct op de bank en kruipt in mijn knieholten. Even flink duwen en het plekje is zeker gesteld.

Mevrouw Brand heeft mij verwend, ze heeft een Leven in Frankrijk en een Landleven voor mij gekocht. Dan heb ik wat afleiding. Goh, wat voel ik mij beroerd.

Af en toe staar ik uit het raam en zie de vogels snoepen van de cake en de pindanetjes. Vorig jaar heb ik de goedkoopste pot pindakaas gekocht en die horizontaal met de deksel eraf in de boom gehangen. Aan het einde van de winter was er de helft door de mezen uitgegeten.

Er zit hier werkelijk van alles. De staartmeesjes vliegen in een groepje van acht. Er zijn kool- en pimpelmezen, mussen, een roodborstje, wat merels, een winterkoninkje, een paar houtduiven, een koppeltje tortelduiven, twee eksters en af en toe een Vlaamse gaai. O ja, zelfs een keer een torenvalk. Hiervan schrokken de mussen zo erg dat zij ineens allemaal rond de stam van de kronkelhazelaar in de boom vluchtte. De torenvalk kon hierin niet doordringen dus waren ze voor dat ogenblik veilig. Het enige wat we hier niet meer zien zijn spreeuwen. Raar eigenlijk, die zag je vroeger altijd overal scharrelen.

Door een bonkend hoofd word ik weer op mij zelf teruggeworpen. Terug bij mijn griep of wat er voor door moet gaan. De kokneigingen kan ik nog net onderdrukken, hoewel… ik moet nu echt rennen naar het toilet om iets wat op kippensoep-met-bonkies lijkt weg te brengen. Mijn hemel wat voel ik mij beroerd. Na het wegbrengen van mijn ‘bonkies’  neem ik mijn positie op de bank weer in. Bram doet hetzelfde. Met de nieuwe afstandbediening van de televisie, we hebben net internet-en-bellen-en-televisie-in-één-pakket-want-dat-is-veel-sneller-en-goedkoper aangeschaft zap ik wat. 7324 zenders hebben we nu, wellicht iets minder, maar in mijn ogen veel. Zonder naar een specifieke zender op zoek te zijn besluit ik te gaan kanaalzwemmen van zender naar zender. Niets boeit mij, totdat ik stuit op een zender met ‘natuurfilms’ waarbij mannen en vrouwen kunstjes doen waarvan ik niet wist dat het in die posities mogelijk was om de oefeningen zo goed uit te voeren. Knap. De hoofdpijn verdwijnt, de kokneigingen zijn weg, ik ben gefocust op de natuurfilm. Maar nee, ook daar kan ik mij niet op concentreren. Flauw word ik ervan. Ik besluit een grog te maken van een bel cognac, honing, citroen en heet water. Niet te pruimen, je kunt net zo goed gootsteenontstopper drinken, maar je gaat er geheid flink van zweten.

Na tien uur ’s avonds heeft mevrouw Brand het zwaar om mij naar bed te brengen. Na een half uur draaien drijf ik zachtjes het bed uit. Het touw aan het bed voorkomt dat ik verder afdrijf. Ik voel mij zo slecht. En van slapen zal ook wel weer niks komen.

Ik ben echt zielig. Maar ach, het leven is net ganzenborden, je moet alleen zorgen dat je niet te lang in de put blijft zitten.