Mijn opdracht stopt

Ja inderdaad, zoals de kop van dit verhaal aangeeft; mijn avontuur bij de Britse school waar ik werk stopt. Want een mooi avontuur was het. Een hele leuke opdracht. Vanaf mijn start bij deze school werd ik in een soort 3-trapsraket gelanceerd; aan het werk gezet. Eerst als Quality Safety Health & Environment-manager met het voldoen aan alle QSHE-wet- en regelgeving en een stuk terrorisme-preventie. Dat was al heel spannend, want dat was ik eigenlijk nooit in mijn werk tegengekomen. Met hulp van de Britse ambassade kreeg ik toen meer duidelijkheid over de eisen waaraan de school moest voldoen. Daarna in de rol als facilitymanager het opzetten van een facilitaire organisatie, het schrijven van beleidstukken, het coördineren van verbouwingen, coördineren van de ICT-afdeling. En net in de overgang van facilitymanager naar relocation-manager stopt mijn werk daar. Ik was al bezig met zitting nemen in voorbereidende groepen voor o.a. de inrichting, CCTV, beveiliging en de voorbereiding van het draaiboek voor de verhuizing van/naar de (ver)nieuwbouw.

Voor mijn gevoel is mijn werk nog niet klaar, maar de school heeft ervoor gekozen de rol van interim facilitymanager anders in te richten. Dit ligt niet aan de kwaliteit van mijn werk of aan mijn kennis, maar aan het veranderen van de organisatie. Doordat de organisatie verandert is er volgens de Principal geen plaats meer voor mijn expertises. Dat ik dit jammer vind mag duidelijk zijn.

Maar, de wereld vergaat niet. Ik heb een aantal van mijn contacten waar ik regelmatig mee te maken had geïnformeerd over mijn vertrek. Contacten uit mijn netwerk aangegeven ‘dat ik weer beschikbaar ben voor een leuke uitdagende opdracht’. En direct zie ik mensen voor mij een stapje harder gaan lopen, hun netwerk aanspreken om mij te helpen. Zo zijn er al een aantal leuke zaken voorbij gekomen. Blij word ik daar van. Wat ik in het verleden voor anderen deed doen zij nu voor mij: gunnen. Die gun-factor daar moet je het van hebben. Deze mensen kennen mij al, weten wat ik in mijn mars heb. Dus dat praat makkelijker dan wanneer je een soort koude acquisitie moet plegen. Je moet kunnen delen om te vermenigvuldigen.

Advertenties

Mijn school

Sinds een paar maanden heb ik een mooie opdracht als interim facility manager bij een Engelse school. Hele dagen je verstaanbaar maken in het Engels. Sommige collega’s vinden mij erg direct in de benadering, anderen waarderen dat juist. Dat komt omdat ik in hun ogen echt alles voor elkaar krijg en overal mee weg kom. Ik struin over drie verschillende locaties en geniet. Op de hoofdlocatie, mijn standplaats, is de directie gevestigd en de jongste kinderen zo tussen de 3 en 5 jaar worden daar gehuisvest. Op een andere locatie krijgen de kinderen tussen de 6 en 8 jaar les. De laatste locatie biedt plaats aan de kinderen in de leeftijd van 9 tot en met 18 jaar. Als ik door de gangen wandel voelt het als mijn eigen school.

Het is als een, ik zou bijna zeggen; rare ervaring dat de leerlingen zo veel respect voor volwassenen hebben. Laatst sprak een meisje van ik schat 4 jaar mij aan: “Excuse me sir, may I speak at you?” ” Ofcourse you may!”; zei ik. “You are always so kind at us… and I love your tiny beard. It is still so young.” Ik schoot in de lach en wist even niets te zeggen totdat ik een antwoord had: “It looks young, but it is no puppy my love”. Met haar hand voor haar mond grinnikte ze en liep verder in de rij. Heerlijk vind ik dit soort momenten.

Voor een periode van 4 jaar word ik ingehuurd om de facilitaire afdeling op te zetten en de school klaar te maken voor de verhuizing welke gepland staat voor eind 2019.

  • verhuisplannen maken;
  • organiseren;
  • het schooleten op een hoger plan brengen;
  • training van onderwijzend – en onderwijsondersteunend personeel qua veiligheid verzorgen;
  • beveiliging coordineren;
  • de veiligheid garanderen;
  • verbouwingen coordineren;
  • centrale inkoopprocedures opzetten;
  • kwaliteit van de Support Staff op een hoger plan brengen.

Zomaar wat zaken die op mijn ‘bord’ liggen. Ik geniet met volle teugen. Zelden heb ik mij zo voldaan gevoeld. Voor een aantal jaren gegarandeerd werk, geweldig leuk werk. Pakkiedeftig wandel ik door de panden. Leren agenda in mijn hand. Met het koude weer draag ik mijn vertrouwde oranje sjaal. Een jongetje van ik denk 6 jaar vraagt: “Are you the new priest, sir?” Ik ontken hoewel mijn agenda als een bijbel volgeschreven staat met de informatie die ik dagelijks nodig heb. Kortom: ik geniet.