Prins heerlijk

Wie is die vent, die prins? Over wie hebben we het dan? Nou ik heb het niet over een vent, ik heb het over mijn Broer, mijn Cesky Fousek. Zegt je nog niks; een Tsjechische staande hond. Cesky Fousek; letterlijk vertaald betekent het ‘hond met baard’. Nou dat klopt wel. Een ruige vacht, borstelige wenkbrauwen. Een baard en een snor. Hoe vaak het niet voorkomt dat deze deugniet gewoon ‘terugpraat’ is niet meer op 1 hand te tellen. Het is een vrolijke, open hond. Naar alles en iedereen gaat ie toe om de persoon of het voorwerp in alle hartelijkheid te begroeten of kwispelend te onderzoeken. Heeft ie wat uitgevreten en ik ben sikkeneurig, dan laat ik hem dat direct weten. Broer begint dan op zijn manier terug te praten. Altijd wil hij het laatste woord hebben. Het lijkt wel een puber. Eerder schreef ik al over zijn apporteer-kwaliteiten. Altijd loopt ie wel met iets te slepen. Waxinelichthouder op een tafeltje buiten wordt door hem binnengebracht, ook als het totaal niet nodig of gewenst is. Een emmer, ja wordt direct bij je gebracht. Basilicum uit de tuin wordt zorgvuldig geoogst. Ook als ik dat beslist niet wil. Dummy; halen; afgeven en…. er lekker mee wegwandelen. Tja, dan had ik de dummy maar sneller weg moeten stoppen. Konijn; wordt netjes gehaald, maar die ga je eerst aan alle overige honden laten zien. ‘He, zie je dit? Zie je wat ik bij mij heb? Een konijn, heb jij niet’.

Zodra ik haardhout aan het stapelen ben aan een kant van het houthok wil Broer helpen. Ik stapelen en Broer komt met een houtblok in zijn bek aan. Niet een keer maar meerdere keren helpt hij mij op deze manier mee. Totdat ik zie dat de houtblokken die ik een half uurtje ervoor aan de andere kant had gestapeld. Weg! Rotzak. Maar waar ik ook ga, hij wil mee. Fazanten slachten, yep hij staat paraat om een flintertje lever of een hartje op te ruimen. De tuin moet je tenslotte wel netjes achterlaten. Blaadjes? Opruimen en… doorslikken. Opgeruimd!

En dan de slaaphouding, de luierhouding, de pesthouding. Het lijkt wel 1 standaardpose. Daar ligt ie dan, prins heerlijk op zijn rug, met zijn armen wijdbeens. Mijn Broer.

Advertenties

Apporteren: van duif tot olifant

Al enkele weken is er een klein monster bij ons in huis. Nee, nu lieg ik. Het is een lieverd die pup. Een Cesky Fousek, Tsjechisch voor hond met baard. Donders wat heb ik er een plezier van. Een zachtaardige hond met toch een eigen willetje. Heel wat anders dan de Duits Staande Draadhaar die we eerst hadden. En nu is ook de hele cyclus van het opvoeden begonnen, waar ook de hondentrainingen bij horen. Bij Bep, de trainster kan hij al niet meer stuk. Met zijn bijna 3 maandjes oud laat hij nu al mooi werk zien. Aangelijnd volgen gaat niet onaardig. Los volgen gaat prima. ik kan zijn aandacht nu nog aardig vasthouden. Benieuwd hoe dat over een paar maanden is. Voor en achterlangs volgen bij een groep honden gaat ook goed. Tot zover ben ik tevreden. Maar het apporteren wat dit jonge hondje doet vind ik fabelachtig. Als er een dummy wordt opgegooid is hij geinteresseerd. Als er een dummy wordt opgegooid en er worden geluidjes bij gemaakt wordt hij alert en haalt graag de dummy en brengt hij die ook nog eens netjes bij mij.. Zaterdag was zijn eerste kennismaking samen met mij met een duif. De duif werd opgegooid met wat geluidjes en direct ging de kop scheef en de oren omhoog. Op het commando ‘Apport” stoof hij naar voren en pakte de duif vol in de borst. Bij het commando ‘Hierrrr’ kwam hij de duif netjes brengen en ging warempel al zitten. De duif zittend afgeven, voor mij een wonder met die jonge leeftijd. Het bleek niet eens een toevalstreffer, want het volgende apport met de duif werd hetzelfde uitgevoerd. Kijk daar word je als baas echt blij van. Broer, want zo heet de hond, was total loss van alle oefeningen en indrukken. Om hem niet te overbelasten vond ik het genoeg geweest. Maar Bep had nog 1 oefeningetje voor Broer in petto; een verloren apport. Het leek mij te hoog gegrepen, maar je moet ergens beginnen. Bep liep de begroeiing in en ‘verstopte’ de duif. Nadat ik Broer losknipte en het commando ‘Zoek apport’ gaf ging hij vastberaden de vegetatie in en kwam zowaar met een duif uit de struiken. Parmantig kwam hij met zijn gevonden duif aanlopen, ging voor mij zitten en het leek erop dat hij hem af wilde geven. Dat bleek ijdele hoop. Met enige overtuiging liet ik hem de duif afgeven in ruil voor een blokje worst. Ook de tweede maal lukte dat.

Thuis komt de hond van alles brengen. Schoenen, een waxinelichthouder, een kussen, schapenvacht, noem maar op, hij brengt het. Het is niet nodig, maar om boos te worden op Broer terwijl hij blij is als hij wat kan brengen is ook zo wat. Nu nog leren dat hij alleen hoeft te apporteren als ik hem dat opdraag. En niet boos worden als hij een Hummelbeeldje van een olifant uit het kastje haalt en komt brengen. “Foei’; zei ik nog en prompt spuugde hij het beeldje uit en kletterde op de plavuizen. Mijn trots gekrenkt en het beeldje heeft geen olifantenpoten meer.

Broer apport duif