Het verlies van die twee

Oud zijn ze, erg oud. Jarenlang doe ik met mijn schoenen. Een jaar of tien schat ik, waarschijnlijk zelfs langer. Deze schoenen zijn al op veel plaatsen geweest en hebben daar met mij de nodige voetstappen achtergelaten. Even nadenkend borrelen er direct wat plaatsnamen op: Cap Gris Nez, Cap Blanc Nez, Le Touquet Paris Plage, Boulogne sur Mer, Hardelot Plage, Alette, Berck sur Mer, Parijs, Papendrecht, Breda, Rotterdam, Dordtmund, Venlo en zo kan ik nog wel even door gaan.

En ze gaan zo lekker naar je voeten staan die schoenen. De veters had ik standaard altijd gestrikt. Je kon ze bij thuiskomst zonder de veters los te maken zo uitschoppen. Wat heb ik een avonturen met ze beleefd. Ze brachten mij letterlijk op grote hoogten, in diepe dalen, maar ook in bijzondere situaties. En dan ineens zijn ze op. De binnenzool komt bij allebei buiten kijken. Pfff… afscheid nemen doe ik dan het liefst in etappes zal ik maar zeggen. “Kom dan gaan we nieuwe kopen”; krijg ik ineens te horen. Bruut hoe kun je , denk ik dan nog. Bij nader inzien heeft ze gelijk.

De binnenzool is echt zichtbaar. De hakken zijn aan de buitenkant volledig afgesleten. Het is triest maar ik moet ze laten gaan. Voor mijn eigen gemoedsrust zet ik ze dan nog een tijdje om het hoekje van de buitendeur. Direct weggooien, zo rigoureus afschrijven is op dat moment geen optie. Teveel verknocht zal ik maar zeggen.  Afscheid nemen is dan zo definitief. Maar het moet, ze zijn al aan het ontbinden. Als je aan de binnenkant ruikt dan verneem ik een verfijnde odeur van…, tja van… putlucht. Een zweem van gerijpte natte handdoek in een plasticzak. Een fractie van verfijnde natte krant streelt mijn neusvleugels. Als je dat gewaar wordt dan weet je dat het afscheid noodzakelijk is en ook echt definitief. Met een mooie dunk gingen ze een voor een in de kliko. Even dacht ik nog dat ik ze hoorde roepen, maar dat was verbeelding. Ja toch?

oudeschoenen2 oudeschoenen1

Advertenties

Een bericht met meer betekenis

Via een social media-netwerk kwam ik er achter dat een oud-collega een nieuwe baan had. Al een aantal jaren had ik hem al niet meer gezien, en dat terwijl we als collega’s een goede band hadden. Een afspraak was snel gemaakt. Beiden waren we bij onze voormalig werkgever, een school, vertrokken. Verschil in inzicht lag bij mij ten grondslag aan mijn vertrek. Mijn afscheidsbericht wat ik de organisatie inslingerde lag ten grondslag aan het vertrek van mijn oud-collega. Zonder dat ik het wist heb ik hem met mijn bericht aan het denken gezet. Zo erg zelfs dat hij scheidde van zijn vrouw, een sabbatical van anderhalve maand nam en richting Spanje vertrok om zichzelf te hervinden en ook nog eens zijn baan opzegde om bij een andere werkgever aan de slag te gaan.

Onderstaand treft u het bewuste bericht aan.

Middels dit artikel wil ik een ieder laten weten per 31-12-2007 mijn functie binnen het College te zullen neerleggen. Per 1 januari 2008 start ik actief met mijn eigen bedrijf. Reden van dit besluit is complex, maar verschil in inzicht in het organiseren van een opleiding is er één van. Als docent/projectleider van de AKA-opleiding stond ik aan de wieg van het ontstaan van deze opleiding. Naarmate de opleiding groeide kwamen er ook meer collega’s bij. Maar meer en meer kon ik mij niet meer vinden in de organisatie rondom de opleiding.

Bij Dienst Huisvesting had ik het vanaf het begin direct goed naar de zin. Een hecht, hard werkend team met een niet lullen-maar-doen-mentaliteit.

Duidelijkheid, openheid en eerlijkheid vormden belangrijke ankerpunten van mijn aanpak. Het bleek dat dit goed bij dit team paste. Probleemoplossend handelen was hier schering en inslag. Ik merkte dat hier mijn kwaliteiten lagen en dat die ook benut werden. Vooral de verhuizing naar het Leerpark, naar de NRD, de uitwisseling van meubilair naar de buitengebieden en de voorbereidingen voor de sloop van de locaties PKL, PWL en de ORL hebben mij veel gevarieerd werk bezorgd. Echter een volledige overstap naar Dienst Huisvesting was budgettechnisch niet mogelijk.

In mei en juni 2007 heb ik een training van het NCOI gevolgd. De dagen waren zwaar en intensief. Toch ging ik graag naar deze trainingen omdat ik langzaam maar zeker antwoorden vond op al mijn vragen.

De instructeur tijdens deze dagen had een wel zeer bijzondere uitspraak voor mij: “Jan, als je zo’n gave hebt, durf die dan ook te gebruiken!” Dit heeft bij mij een proces in gang gezet waarbij ik ten volle gebruik maak van mijn kwaliteiten. Door het op zetten van mijn eigen bedrijf,

B-On-The-Move, in verhuismanagement, interim management, projecten, coaching en trainingen kan ik eindelijk mijn ei kwijt. Dit betekent voor mij dat mijn kwaliteiten worden benut op plaatsen waar die nodig zijn en/of gewaardeerd worden.

Op een rechte weg zal je niet verdwalen, maar ik houd van slingerpaden en bepaal graag mijn eigen weg. Tijdens deze, laat ik maar zeggen, speurtocht kwam ik een gedicht van Freek de Jonge tegen die ik vrij bewerkt heb om dat die op dit moment zo bij mij past.

Ik ben niet bang, ik mag opnieuw beginnen.

Vastberaden, doelbewust of soms aarzelend op de tast.

Ik houd me aan mijn regels, volg mijn eigen zinnen.

Ik laat die hand los of ik pak er juist één vast.

Ik ben niet bang voor al te grote dromen,

Ik ga als ik het zeker weet en als ik aarzel zorg ik dat ik wacht.

Hoe ijdel zijn de dingen die ik mij heb voorgenomen.

Het mooiste overkomt mij, het minste is bedacht.

Ik ben niet bang voor alles wat ze van mij vinden,

wat weet je van een ander als je jezelf niet kent.

Ik verlies mijn oorsprong niet, door mij te snel te binden.

Het leven lijkt afwisselend, maar zelfs de liefde went.

Ik ben niet bang, ik ben één van de velen.

En tegelijk is er maar één zoals ik!

Dat betekent, dat ik vaak zal moeten delen.

En soms zal ik moeten zeggen: “Laat me vrij!”

Ik wens u allen gezondheid, voorspoed en geluk toe.

Jan Brand

Met één bericht veranderde ik iemands leven. Nooit geweten dat mijn bericht mensen zo erg aan het denken zou zetten. Er zijn zoveel dingen waar je geen of maar heel weinig invloed op hebt: aardbevingen, tsunami’s, karma of het vergaan van de wereld om maar wat te noemen. Maar iemand een tweede kans geven, liefde delen, dat kunnen we wel. Wees genereus hierin.

Fijne feestdagen gewenst!

Nakal

Daar sta ik dan, volledig leeg, alleen, met de schep in mijn hand. De regen komt met bakken naar beneden.

Gelukkig is er niemand van het gezin die mijn werk kan zien. Een traan rolt over mijn wang, en nog een en nog een. Ik verman mijzelf en langzaam begin ik in de tuin met het graven van een ovaal gat. De grond is helemaal doorweekt.

Met uiterste precisie, want dat moet vind ik, graaf ik een net gat. De kanten netjes recht afgestoken. De plaats zorgvuldig uitgezocht, pal naast de kronkelhazelaar bij de klimop. Een laatste meting, een laatste schep grond haal ik uit het gat. Ik moet eraan geloven, langzaam ga ik mijn vervelende weg naar de plaats waar die pluizige oude poes bewegingloos ligt. 17 was Nakal, een mooie leeftijd en toch veel te snel dood. Niet ziek, geen lijdensweg, alleen maar oud. Langzaam loop ik de trap op. We hebben haar in een handdoek gewikkeld en op zolder gelegd in afwachting van het graven van een gat die ze als laatste plek krijgt. Ik wil niet, maar het moet.

Ze weegt werkelijk niks.

Gisteren zat ze wat wezenloos voor haar etensbak een beetje, als ware zij dronken, heen en weer te wiegen. Tijdens het aaien over die oude kop verloor ze haar evenwicht, maar ging toch weer staan. Een paar uur later ging ook het staan niet meer. We hebben haar comfortabel op een kussen onder het bureau gelegd. Pluis, de jonge kater, vond het wel prachtig, de oude Nakal liep niet meer voor hem weg, een mooie gelegenheid om met die bewegende staart te spelen. De ondeugd.

’s Nachts heeft Nakal haar laatste adem uitgeblazen.

Inmiddels sta ik weer bij mijn gegraven gat met Nakal in mijn handen. Nog steeds lekker pluizig. Maar bewegingloos en koud. Met zorg leg ik haar in haar laatste plekje bij ons in de buurt. Ik aai haar nog één laatste keer. Met uiterste precisie vul ik het gat weer op. Ten teken dat ze daar ligt plaats ik een paar mooie grote vuurstenen uit Frankrijk op haar plekje.

Voor de allerlaatste keer neem ik afscheid: “Dag Nak.”