Bijna een meisje gekocht en een Japanner geslagen

Weekje vakantie. Loirestreek in Frankrijk. Thuis herfstachtige taferelen, daar 20+ graden. Dikke Cohiba in de zon, ik had mezelf getrakteerd, zittend voor onze gehuurde Troglodyte (soort men cave). ’s Nachts was het fris te noemen, zo rond de 9 graden, in de loop van de dag voerde de zon het kwik op tot zomerse waarden; 20+.

Alleen bij het trakteren in Frankrijk ging het soms even fout. Bij het bakkertje waar ik dagelijks mijn croissantjes en baguettes haalde bestelde ik voor MijnLief een Parisienne. Ik had tenslotte aan de bakker gevraagd hoe dit broodje heette en ik hoorde hem toch echt ‘Parisienne’ zeggen. Zo’n Parisienne zag er echt heerlijk uit, zacht, licht tintje, mmmm, echt heel lekker. Ik wilde dus zo’n lekkere Parisienne dat was duidelijk! Non, non monsieur c’est un Parisienne. Dat zeg ik… Ik hoorde hem tegen zijn jonge vrouw vertellen wat ik hem zojuist vroeg in te pakken: ” Monsieur demandé une Parisienne?! Ze lachte verlegen. Uh monsieur… eigenlijk durfde ze het niet te zeggen… c’est un ‘pain au rasin’. Tja, dat is dus echt iets anders dan een Parijse vrouw waar ik om vroeg. En ik wilde toch echt iets lekkers trakteren.

Terwijl ik de bakkerij verlaat komt er een Fransman de winkel binnen. Nog steeds is de temperatuur aan de zeer magere kant, ik ging tenslotte vroeg naar de bakker. De man gekleed in korte broek, blootsvoets in sportschoenen. Tot zo ver niets bijzonders maar daar boven een kabeltrui met dikke wintersjaal. De combi is gewaagd te noemen.

Met het ontbijt net achter de knopen zetten we koers naar een van de vele kastelen die de Loirestreek rijk is, het kasteel van Chenonceau. Dit kasteel dateert uit 1432, werkelijk een plaatje. Het kasteel is geheel omgeven door water. Alles is te bezichtigen van slaapkamers, werkkamers, prentenkabinet, maar ook de keukens met het zeer oude hout gestookte fornuis. Tel daarbij op dat de boerderij met moestuinen en bloementuinen ook te bezichtigen zijn en je bent er zo diverse uren onder de pannen. Een onderbreking om even lekker wat te eten in de voormalige stallen is meer dan welkom. We sluiten in de buffetrij aan en wachtten net als ieder ander op onze beurt om onze bestelling door te geven. Al wachtend nam ik alle heerlijkheden en de goddelijke dampen in mij op. De rij groeide en groeide toen er ineens iemand in mijn rug prikte. Ik reageerde in eerste instantie niet totdat ik een flinke por in mijn zij kreeg. Ik draaide mij om, zag niets, keek naar beneden en daar stond ze; een soort miniatuur Japanse vrouw van ongeveer een jaar of 65. Terwijl ik haar aankeek en niets zei maakte ze een wijzend gebaar naar zichzelf en vervolgens een wijzend gebaar naar een jonger Japans stel wat voor ons stond. Uit haar gebaren moest ik kennelijk op maken dat zij bij mijn voorstaande Japanners hoorde. Ik dacht een moment na en begon in mijn gebarentaal naar haar terug te ‘praten’. Ik stak mijn middelvinger op, wijs naar mijn oor en bewoog met mijn wijsvinger heen en weer. Ik ‘zei’ dus dat ik niet doof was, maar liet haar toch even achter mij wachten. Normaal ben ik heel respectvol naar oudere mensen, maar van deze vertoning was ik niet gediend. Ze porde nog een keer. Ik draaide mij nog 1x maal om en liet uitsluitend mijn vuist zien ten teken dat ik niet van porren houd. Ze begreep me.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s