Een zure pruim

Lekker samen met de honden even de polder in. Honden achterin de auto en relaxed rijden we richting een klein begrasd knotwilgenpaadje wat tussen de weilanden meandert. Er is geen mens, alleen wij. Het zonnetje breekt langzaam door. De honden schooieren door het gras en het riet. Mijn Broer staat ineens voor bij het kleine slootje wat het wilgenpaadje scheid van de weilanden. Een eend weet niet hoe snel hij weg moet komen. Beer rent onder een hek door en de neus staat als een stofzuiger aan de grond. Zigzaggend loopt hij het spoor uit. Tot bij het water. Een plons en Beer zwemt zo hard hij kan richting de drie eenden die hij luid kwakend laat opvliegen. Niet veel later rent Broer de wereld uit. In de verte zie ik hem rond een vrouw ‘dansen’. De vrouw, jaar of 67, staat met haar armen omhoog stil. Spelen, moet Broer gedacht hebben want hij probeert de handen die in de lucht steken te pakken. Ik fluit, maar hij komt niet. Die vrouw doet veel te leuk. Als we naderbij komen horen we de vrouw schelden: “Rothond, rot op. Sodemieter op rothond!” Als Beer dat hoort gaat hij er zich ook mee bemoeien. Je moet tenslotte niet zijn maat uitschelden. Luid blaffend springt ook hij om de vrouw heen die wild zwaaiend met haar armen bij het gespring van Broer weg wil blijven. Als we dichterbij zijn reageren de honden weer op de fluit en op mijn hand. Een stukje lamslong verricht toch een wondertje van miniformaat. We lijnen de honden aan en ik verontschuldig ons bij de vrouw. Nu krijg ik de volle laag. Maar goed, ik tel tot 200 en loop door. Aan het einde van dit paadje besluiten we om te keren en weer richting auto te gaan. De honden scharrelen weer door het gras en het riet, verdwijnen weer onder een hek richting weiland en ravotten samen wat af. Als we zo’n 10 minuten hebben gelopen staat Broer weer op scherp en neemt een spurt. Beer reageert direct en zet de achtervolging in. En ja, hoor de zuurpruim is ook omgekeerd en komt ons tegemoet. Ook nu weer staat ze stil met haar armen in de lucht en natuurlijk weer schelden. Ik fluit en waarachtig ze keren per direct om. Nu verontschuldig ik mij niet.

Ik snap best dat iemand niet van honden houdt, maar door wild met de armen te zwaaien wordt het voor de honden een echt spelletje. Als ze ons weer passeert gromt ze wat. Wij antwoorden geen van beiden. Wat een zuurpruim. Is het er een of heeft ze er een vraag ik mij dan af.

Advertenties

2 reacties op “Een zure pruim

  1. Hannie Janson schreef:

    Je krabbels ontroeren me, Jan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.