Genieten van het leven

Vrienden en familie uitgenodigd, het was tenslotte hun dag. Afgesproken bij hen thuis om gezamenlijk naar het gemeentehuis te gaan voor het ‘ja-woord’. In colonne reed de familie door de polder naar het gemeentehuis. En daar stonden de andere genodigden al te wachten. Ze straalden allebei. Hun dag. Hun bezegeling van de liefde voor elkaar.

In het gemeentehuis vertelde de dame van de burgerlijke stand hoe zij hen had ervaren in het voorgesprek een aantal dagen voor de voltrekking. De glimlach was niet van hun gezichten af te slaan. Wederzijdse ouders en de getuigen zaten apart in een gereserveerde stoelen. De vader van de bruid zat wat te draaien op zijn stoel wetende dat hij straks het woord tot zijn dochter en kersverse schoonzoon zal gaan wenden.

Daar zat hij, het zweet in de handen en op het voorhoofd. De vrouw van de burgerlijke stand wendde haar gezicht naar de vader van de bruid en zei: “Ik weet dat de vader van de bruid ook wat woorden tot het paar wil richten. Mag ik u nu het woord geven?”

Hij slikte even, wreef in zijn handen, voelde een brok in zijn keel die niet weg te slikken was. Zo trapte hij af.

“Kijk jullie nu zitten zitten, jullie stralen. Allebei! Vandaag ben ik de trotse vader van de bruid en tegelijkertijd ook de opa van mijn ongeboren kleinkind. Robin, met deze ceremonie raak ik mijn ‘papa’s-kind’ kwijt, maar krijg er een zorgzame moeder en vader voor terug.Als ik terug denk aan hoe je bent moet ik denken aan jouw zorgzaamheid. Als kleine meid van 4 kwam je al voor anderen op. Ik denk aan je oudste zus die ruzie had en jij wel even erop af ging. Andere kinderen waren als de dood voor je. Nu zorg je voor ouderen, voor jouw lief en zijn dochter en zijn zij blij om wie je bent. Ook moet ik denken aan: samen hand in hand met mij naar de paardjes van de manege kijken. Nu loop je hand in hand met hem naar jouw paard. Samen gingen we vaak vissen in Frankrijk, met een stok en een draadje. En nog vangen ook. Nu ga je vissen met jouw lief in Frankrijk, en nog vangen ook! Met de poppenwagen samen wandelend door de straat en nu, nu binnenkort met een kinderwagen bij ons door de straat.

Lieve schoonzoon, je hebt het netjes gedaan. Je vroeg mij om de hand van mijn papa’s-kind. Alles heb je voor haar over. In de gesprekken die wij samen hadden vertelde je mij dat je samen heel oud met haar wil worden. Dat ze alles krijgt waar ze om vraagt (en dan refereer ik maar even aan een hoeslakentje van bijna massief goud). Het siert je. Ik geef mijn dochter met overtuiging aan jouw over. Je bent het waard.”

Tranen werden weggeveegd. Ringen werden uitgewisseld, handtekeningen gezet. Het was echt, het was bezegeld. Het gezelschap vertrok voor de lunch.

In de avond trok het gezelschap naar een wok-restaurant. Ook een oude man was van de partij. Nog goed ter been, nog steeds helemaal bij de tijd. Het concept van eten halen, in dit geval Aziatische gerechten opscheppen en laten bakken of grillen, was de man wat ontgaan. Maar hij genoot van het samenzijn. Hij genoot van de eer deze dag getuige te mogen zijn op de bruiloft van zijn kleindochter. Hij genoot van het eten, al waren de combinaties soms vooruitstrevend te noemen. Nasi goreng en pisang goreng met wat frites, gecombineerd met een paar stukjes vlees (lees frikandel) met wat van die rode jus met pitjes erin (lees sambal). De jus was wat pittig, maar zeer de moeite waard. Ik denk dat een trend geboren is. En waarom ook niet. Gewoon genieten van het leven kan heerlijk zijn!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.