Een tijdperk sluit af

Dat is het eerste wat ik dacht: een tijdperk sluit zijn deuren. De nazit na de jachten in de jachthut van Arie waarin ik met Arie, Jaap, Eric, Teun, Stijn, Jan, Rick en vele anderen zo vaak diepgaande gesprekken hadden of waar er gewoon onzin werd uitgekraamd. Die jachthut is verleden tijd nu. Ook na de dood van Arie mochten we van Rina, zijn vrouw, gebruik blijven maken van de midden in het jachtveld liggende hut. Vaak blauw gestookt na een jachtdag. De hitte van het fel opgestookte houtkacheltje zorgde ervoor dat een bananenkweker jaloers zou zijn op die plek, zo enorm warm werd het er. Zoals gezegd; het is voorbij. Rina is verhuisd; het huis met daarbij ook de jachthut verkocht.

Een allerlaatste keer waren we met elkaar samen in de jachthut, als afscheid van het Arie-gevoel. Die hut, als die kon praten… Gelachen is er, gehuild, verhitte discussies waren er. We hebben het leven gevierd die avond en we hebben gesproken over diegene die ons ontvallen zijn. Gegeten hebben we, biertje en borreltje erbij.

Natuurlijk waren er verhalen over Arie, die markante man, die mij het jachtgevoel, dit virus, liet ervaren. Die mij mijn levensvisie bijbracht. Het bourgondische, het genieten, het gunnen, ik heb het ook, mede door hem. Rick sprak namens ons, jagers en voorjagers. Hij sprak mooi, weloverwogen, zijn woorden zorgvuldig gekozen. Een laatste toost, een laatste omhelzing, een laatste lach in deze hut. Arie’s hut. Een tijdperk sluit af.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s