En dan ineens na 39 jaar stotter je weer

Het is al een tijdje druk. In mijn ogen prettig druk. Opdrachten lopen in elkaar over, er zijn nieuwe contacten, nieuwe initiatieven en nieuwe ideeen. De rustmomenten zijn er wat minder, maar dat is logisch met zo’n volle agenda. Er zitten ook wel hele lange dagen bij.

Bij het maken van de Stuifmail, de nieuwsbrief voor mijn bedrijf, merkte ik dat ik moeite had met het stukje te schrijven over de kerst en het nieuwe jaar wat om de hoek gluurt. Ik heb geen moeite met het schrijven, maar moeite met mijn herinneringen aan vroeger tijden. Een deel van mijn familietradities zijn verdwenen. En dat doet zeer. De 24ste december altijd op een holletje naar Rotterdam om in het centrum bij de Bijenkorf een witte chocoladetruffelbollentaart te kopen voor een van de kerstdagen bij mijn schoonmoeder. En dan lekker snoepen bij een kopi toebroek (Indisch bereide koffie). Dat allemaal tijdens het kijken van een soort prehistorisch kerstfilm op de BBC. Maar mijn schoonmoeder is er niet meer. Of mijn schoonvader ophalen op een van de kerstdagen en dat ie bij ons bleef eten. Altijd kwam ie netjes in pak, het was tenslotte kerst, maar wel met wat hij noemde ‘zijn rubberen schoenen’ (sportschoenen) aan. Die nette schoenen knelden zo. Hij kon dan zo enorm genieten van het eten, de gezelligheid en mijn koffie met stiekum een flinke scheut jajum er in en afgemaakt met een toef volvette zelfgeklopte slagroom met een snuif kaneel erop. Maar mijn schoonvader is er niet meer. Of voorafgaande aan de kerstdagen recepten uitwiiselen met mijn moeder over mijn bereidingswijze van kalkoen of haar versie van tutti-frutti. En als zij met mijn vader op een van de kerstdagen kwam ze laten genieten van de autorit naar mijn huisadres door een flink stuk om te rijden door de polder. Maar ook mijn moeder is er niet meer. Alleen mijn vader is er nog en goddank geniet die beste man nog steeds van mijn manier van koffiemaken en mijn manier van eten bereiden. En toch voelt het anders en is het anders. Er ontbreekt iemand of eigenlijk meerdere mensen die mij zo dierbaar zijn…. En nu ben ik even emotioneel incontinent…. De tradities vergeet ik niet, maar ze zijn gestopt.

Ik zou er wat voor geven om heel even maar op visite in de hemel te gaan, hen nog heel eventjes vast te houden, te knuffelen. Zouden ze mij nog wel kennen?

De laatste tijd droom ik ook gekke dingen. Een droom komt steeds terug. In mijn droom word ik meegenomen naar een grote slaapzaal  waar wel vijftig mensen aanwezig zijn en elkaar allemaal kennen. Iedereen heeft een bed, een soort dekenkist en een locker. Als mijn slaapplek wordt aangewezen ontbreken voor mij de dekenkist en de locker om mijn ‘spullen’ in te kunnen doen om alles een plekje te kunnen geven. Overal zoek ik naar mijn dekenkist en mijn locker en nergens te vinden. Ik kan mijn spullen nergens kwijt en sjouw er maar steeds mee rond.

En een paar weken geleden gebeurde er iets raars. Nog steeds was het druk en na een lange dag kwam ik thuis. Mijn handen en benen wilden ineens niet meer. Knijpen met mijn handen ging even niet. Op mijn benen staan lukte alleen wiebelend alsof ik flink gezopen had. Die avond had ik ook een afspraak bij jachtvriend Adriaan. Nou, dat werd het niet die avond. De koppeling van de auto kreeg ik niet ingetrapt. Dat was dus niet goed! Rust zou uitkomst bieden dacht ik. Tijdens een weekend met mijn lief laadde mijn acuutje weer op. Heerlijk! Maar aan alle heerlijkheid kwam een eind. Na wederom de zoveelste drukke dag vertelde ik mijn vrouw hoe mijn dag eruit had gezien. Dat was in iedergeval mijn bedoeling, maar wat ik ook probeerde hehehe…het kuhkuhkuw…wam er st..st..st..ottere..rend uit. Ik wist niet wat mij overkwam. Als puber heb ik heel veel last gehad van stotteren. Heel wat uurtjes zelfs doorgebracht bij een logopediste. De remedie was zingen. Dat ben ik toen ook gaan doen en langzaam aan leerde ik mij weer verstaanbaar maken. Een lange weg van onzekerheid en angst om voor grote groepen mensen te spreken was en feit. Nu, vandaag de dag, is het mijn werk om tegen groepen mensen te praten en dan nu stotteren? Ik zag de bui al hangen. Maar hoe kan dit? Wat maakt dat ik vanuit het niets ineens stotter.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en het stotteren komt met vlagen. Vooral als ik fysiek en mentaal moe ben door de drukte van de dag. Alsof het koorts is bekruipt het stotteren mij. Bij vermoeidheid begint het met het ongewild herhalen van een woord. Daarna neemt het stotteren langzaamaan de overhand. Het stotteren uit zich in kortere en langere onderbrekingen van de spreekstroom, langzamer of sneller. Herhaling van woorden, lettergrepen of losstaande klanken. Ook volledige blokkades, onderbroken door klanken die niet bij het uit te spreken woord horen, en volledig verstommen behoren bij het beeld van mijn stotteren. Wie stottert, lijdt. Ik lijd omdat ik ervaar dat ik mijn spreekorganen niet onder controle heb, en dat die iets met mij uithalen, wat ik helemaal niet wil. Ik ben dan niet in staat, dat te doen wat voor anderen zo eenvoudig lijkt te zijn: namelijk bij het spreken de woorden gewoon vloeiend achter elkaar zetten. Dit aspect kan mij soms tot wanhoop brengen. Donders, ik heb inmiddels al wat tranen gelaten. Doordat ik weer stotter, ervaar ik ook, dat ik eigenlijk vloeiend kan spreken, maar ineens, meest onverwachts, ervaar ik in de vloeiende doorgang van het spreken een blokkade of herhaling. Mijn tong wil niet meer, mijn lippen zijn als vastgekleefd, in mijn keel zit een vergrendeling, en hoeveel moeite ik ook doe, hoe ik mij ook inspan, er komt geen beweging in, geen verandering. Tot plotseling, net zo onberekenbaar, het spreken verdergaat. Ik lijd aan de onberekenbaarheid van het optreden van deze symptomen. Ook was ik bang voor de reacties van mijn vrouw en kinderen. Het is toch gek om ’s morgens op te staan, nergens last van te hebben, en je bent lekker na het werk onder de douche geweest en leg je voeten op de bank en alsof het koorts is voel je het stotteren opkomen.

Hoe moet dat nu als ik trainingen verzorg en ineens stotter? Ze zien mij aankomen zeg. De angst om niet uit mijn woorden te komen was geboren. Als ervaringsdeskundige voelde ik weer de angst, de wanhoop, de… isolatie. Want als je erg stotterd zeg je soms maar niet wat je voelt en denkt, want dat kost zo erg veel moeite. In de trant van: ‘heb je een half uurtje, want ik wil je in tien minuten wat vertellen’. Maar hoe komt dit. Internet biedt ook nu weer uitkomst. Avonden heb ik het wereldwijde web afgezocht naar oorzaken van het plotselinge stotteren. Op diverse sites heb ik eigenlijk twee mogelijkheden gelezen: de ene is een soort mini-hersenbloeding, echter hierbij is het stotteren heel de dag. De andere mogelijkheid lijkt meer plausibel: een ernstig ongeval of… een slecht verwerkt verlies van een dierbare. Dat laatste zou wel eens kunnen kloppen. Zeker als ik mijn verhalen teruglees en het bovenstaande in ogenschouw neem. Het gaat over staat er. Het tijdsbestek staat er echter niet bij. Duimen maar dat het snel voorbij is. Ik geloof niet meer in wonderen, ik reken erop!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s