Harige poes en een natte doos

Soms maak je met je werk weleens dingen mee die je rode oren bezorgen. Zo ook deze situatie.

Met mijn bedrijf coordineer ik complexe verhuizingen. En door een organisatie was deze mevrouw getipt dat ik raad weet met complexe en bijzondere verhuizingen. Eigenlijk begeleid ik bedrijfsverhuizingen en verhuizingen van gemeenten en scholen. “Het kan zijn dat Jan de opdracht niet accepteerd, maar als u uitlegt wat uw situatie is kan het zijn dat Jan u toch helpt”. En zo werd ik gebeld door de mevrouw die vertelde dat zij wilde verhuizen. Zij leed aan een aantal stoormissen en had structuur nodig om de verhuizing het hoofd te kunnen bieden. Ik hoorde haar aan en besloot de opdracht te aanvaarden. Op woensdag hadden we afgesproken dat ik bij haar langs zou gaan om alles te schouwen.

Vaste dagen, op vaste tijden spraken we af. Ik maakte planningen voor een week waarin stond wat zij in die week moest doen. Een soort boodschappenlijstje met taken die zij aan het eind van de week moest hebben afgewerkt. Met regelmaat zorgde ik voor de juiste verhuismiddelen. Hier en daar verhuisde ik ook het nodige. Ook ging ik mee om haar te begeleiden tijdens het kopen van nieuwe meubels en lampen. In het ‘oude’ huis pakte ze alles netjes en secuur in, stuurde verhuisberichten, zegde abbonnementen op en deed wat zij opgedragen kreeg. Tot het moment dat zij met enige onrust in haar stem mij ’s avonds opbelde, er ging iets niet goed. We spraken af dat ik de volgende ochtend om negen uur bij haar langs zou gaan.

De volgende ochtend stond ik netjes op de afgesproken tijd bij haar op de stoep. Omdat ik inmiddels beschikte over haar huissleutel verschafte ik mij toegang tot de woning en opende de huiskamerdeur. Daar zat ze, wat onderuit gezakt met haar harige poes op schoot. Ik zette koffie voor ons beiden. De koppen koffie zette ik op tafel neer en vroeg waar ze zo onrustig door was. Zonder blikken of blozen meldde ze dat ze een natte doos had. Haar flapjes voelde wat mummelig aan. Mijn vraag wat ze bedoelde met mummelig werd beantwoord met de woorden als: nattig, zacht, stukjes en velletjes die loslieten aan haar doos. Ik verslikte mij in de koffie en wist even niet waar ik moest kijken. Verbaasd keek ze mij aan en van achter haar stoel pakte ze een verhuisdoos waarvan de flappen waren nat geworden en geen kracht meer hadden. Ze waren MUMMELIG.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s