Pensée gribouillis (gedachtenkronkels)

Zo tussen de opdrachten in ben ik bezig mijn visie op mijn bedrijf beter te omschrijven. Zinvol vind ik. Af en toe eens stilstaan hoe en waarom ik bepaalde zaken of klanten benader.

Een tamme vlieg zoemt steeds rond mijn hoofd. Het moet wel een tamme zijn want hij komt steeds terug. Nippend aan mijn koffie kijk ik naar buiten, naar het troosteloze weer. Na een periode van extreme warmte nu ineens regen, regen, regen. Klaagregen. Eerst was het te droog en te heet en nu is het errug nat. En voor ik er erg in heb verglijden mijn gedachten: ‘De Tour de France is afgelopen val ik nu in een gat?’; ‘Zal ik een tattoo laten zetten?’; ‘Een Volvo C303 aanschaffen voor het jagen is ook een goed plan!’;  ‘Files, opgeworpen door Franse boeren op de heenweg naar ons vakantieadres, brrr’; ‘Wat als het tijdens onze vakantie in Frankrijk regent? Neh, niet aan denken!’; ‘Frankrijk’; ‘Frankrijk’; ‘Nog een keer Frankrijk’ en ‘ Weer verblijven in een Troglodyte‘, ja zoek maar even op.  Sommige gedachten zijn onzinnig, op het absurde af, andere weer heel realistisch. Maar dat mijn gedachten met enige regelmaat naar Frankrijk afdwalen is ook niet zo raar. Het heeft ook te maken met het feit dat ik altijd de Franse webradio Nostalgie.fr op de achtergrond aan heb staan.

Maar dan gebeurt het onvermijdelijke, ik glij weg:…… ‘Op de heuvel bij het lange, witte huis, een longiere in Alette. Het gebeurde met enige regelmaat dat het mooi weer was en ik niet kon stilzitten. Bij een huisje in Frankrijk is er altijd wel wat te doen. Wat te denken van hout zagen voor de koude periodes. Of het gras op de heuvel maaien. Met een zitmaaier was dat niet te doen, te steil. Dus zoiets pakte je aan met zo’n bosmaaier, zo’n stang met aan de onderkant een keihard ronddraaiende draad. En achterop je rug aan die stang een benzinemotor. Dat mannelijke gevoel begon al met het controleren van de benzine en het oliepeil. In orde? Nou dan startte je de motor en gordde je dat ding op je rug met twee van die banden. Als je gas gaf snorde dat ding als een tierelier. Horen en zien vergingen je dan wel. Wat nou gehoorbescherming? Een echte vent… Nou, na een paar keer leer je vanzelf dat je niet met een korte broek, zonder gezichtskap en gehoorbescherming moet gaan maaien. Dat is dom. Maar goed zoiets leer je, daar groeide je vanzelf in. Even te dicht maaien langs een molshoop gaf zo’n prachtige stofwolk van bruine droge grond. Al kuchend ging je verder. Of een steentje dat lekker goed je wang aantikte, zo ongeveer 1 centimeter naast je neus en 1 centimeter onder je rechteroog. Het was net of je met oogschaduw een blauwe stip had gezet. Of je maaide net door een takje heen wat als een projectiel tegen je blote been aankwam. Na ongeveer 5 minuten zat er door de herrie een tuut in je oor die niet snel wegging. Maar zoals gezegd, je leerde vanzelf door de bijna ongelukken en bijna doofheid. De volgende keer wist je precies hoe je jezelf moest prepareren. Ik was dan een paar uur zoet met het maaien van de heuvel. Toen ik met maaien klaar was kwam mijn vrouw even poolshoogte nemen. Ze zag een man in het groen, maar dan echt groen. ALLES was groen door het gras. Gras in mijn haar, op mijn kleding, op mijn armen en benen. De rest van de dag was ik bezig om hooibergjes te maken. Na een aantal dagen waren die hooibergjes zo droog dat ik ze op 1 grote hoop kon harken. Op een open plek op de heuvel maakte ik dan één grote hoop met hooi en onkruid. Een echt grote hoop. Dan een lucifer er in en het hele dorp dacht dat er een crematie aan de gang was. De vlammen kwamen huizenhoog. De eerste keer dat dat gebeurde raakte ik toch wel een beetje in paniek. De wind joeg de vlammen nog net niet tegen de appelbomen aan. Temperen met de tuinslang? Als een gek ging ik zenuwachtig op zoek naar een tuinslang in de schuur. Zoeken en zoeken. Jammer dat de tuinslang al achter het huis lag. Met regelmaat checkte ik of ik niet te laat was met blussen. Toen ik de tuinslang eindelijk gevonden had waren de vlammen al aardig getemperd. Met een zucht ben ik toen in de buurt van de hooibrand op enige afstand gaan zitten om gecontroleerd het hooi en ook onkruid te laten uitbranden. Een dag later begon ik dan aan het knippen van de haag. Met de hand hè, want dan krijg je hem pas echt goed recht. Daarna onkruid wieden in de kruidentuin en in de bloementuin.’ En zo had ik allerlei karweitjes waar ik ‘druk’ mee was. Mooie tijden! Zucht…’

Donders… weer koude koffie!

DSCN1572

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s