Uit het oog, toch niet uit het hart

Vanmorgen was weer zo’n dag van verrassingen. Ik had afgesproken met een oudcollega. Al een paar jaar hadden we geen contact gehad terwijl we, toen ik in loondienst was, regelmatig goede gesprekken hadden. Gesprekken die diepgang hadden. Eerlijke, serieuze gesprekken, maar wel met de nodige humor. Hij had ‘promotie’ gemaakt. Zijn LinkedIn-profiel liet dit zien. Tijd dus om hem te feliciteren en uit te nodigen voor een goede kop koffie. Het was een gezellig en fijn weerzien. Beiden deden we onze verhalen. Allebei het nodige in die tussentijd meegemaakt. En zowel hij als ik levensgenieters, dus waarom geen scones met confiture en clotted cream bij de koffie. Ik vond het in iedergeval een prima combinatie. En dan komen de verhalen. Alsof we elkaar gisteren nog gesproken hebben.

Nog een paar jaar, dan gaat hij met (vervroegd) pensioen. En mogelijk direct door naar het moederland van zijn vrouw. Voor goed. Weg van dit alles. Weg van deze kneuterigheid. Goh, wat kon ik mij dat goed indenken wat hij voelde. Dat heb ik ook met enige regelmaat. De regels die er in Nederland gelden. De verplichtingen die we hebben. Hij heefy het goed bekeken, hij gaat naar ‘huis’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s