Schot in Duitsland

Adriaan belt. “Jan, zin om over drie weken een weekendje aan te zitten en schade te herstellen in mijn veld in Duitsland?” Ik vraag hem even te wachten. Ik leg het mijn vrouw uit en kijk haar aan met van die trouwe ogen waar een Labrador jaloers op zou zijn. “Ga nou maar, doe maar.” Adriaan krijgt mijn positieve antwoord. Ik ben erbij dat weekend!

Op vrijdagochtend rond 10:00 uur vertrek ik in mijn Berlingo naar Duitsland ter hoogte van de stad Luxemburg. Een rit van ongeveer 4 uur. Naarmate ik dichter bij mijn bestemming kom is de temperatuur wat verder onderuit gegaan. Nog voor ik het hotel bereik belt rond 15:30 uur Adriaan al of ik richting het veld wil rijden wat bij de lokale bevolking bekent staat als Das Paradies, het paradijs. Als ik de hoge heuvel oprijd en bij het veld aankom staat Adriaan mij al op te wachten. Samen lopen we naar de kansel met uitzicht over een vallei. Nog voor we de kansel bereiken rennen er drie zwijnen van ons vandaan. Staartjes wapperend in de lucht. Nou dat beloofd veel goeds. Dat is dus mijn plekje voor het komende weekend, ‘mijn’ kansel. Als ik plaatsneem en uitkijk over het dal en de natuurpracht zie dank ik Onze Lieve Heer even dat ik dit weer mee mag maken. Het is zo verschrikkelijk mooi! In stilte geniet ik. Zoveel mogelijk probeer ik in mij op te nemen. Wilde zwijnen en damherten mag ik oogsten. Mijn ademhaling is heel rustig, zo rustig dat ik blij ben dat ademhalen vanzelf gaat. Dan gebeurt wat ik al hoopte; op 70 meter van mij vandaan treden zeven reeen  uit het struikgewas. De bok voorop, de rest van de sprong volgt de leider. Mijn ademhaling gaat ineens sneller. De bok springt gracieus over het prikkeldraad en begint direct te grazen van de net opgekomen koolzaad. Wederom volgt de rest. Met half ingehouden adem spreek ik ze met mijn kijker een voor een aan. Allemaal binnen schot. Maar zoals Adriaan mij vertelde stonden deze ‘niet-op-de-kaart’ voor dit weekend. Het zonnetje gaat langzaam onder en ik kruip wat dieper in mijn jas. De muts trek ik wat dieper over mijn oren. Het is echt koud. Zoals afgesproken pak ik alles zo rond 18:00 uur in. Op dat moment is het aardedonker. Met mijn lampje schijn ik op de grond om niet te vallen. Op naar het diner. In het donker stuur ik de auto over de bosweggetjes, op naar een warme maaltijd. We eten eisbein mit sauerkraut. Na een tijd natafelen en nog een rondje buiten lopen besluit ik naar bed te gaan. Om 05:30 ga ik weer aanzitten.

Als mijn wekker ‘Wakker worden, WAKKER WORDEN’ galmt kijk ik verdwaast om mij heen. Even nadenken waar ik ben en waarom de wekker zo vroeg gaat. Het word mij weer duidelijk; jagerspakkie aan, kogelbuks klaarzetten, dik aankleden en hop richting auto. Weer stuur ik de auto over de bosweggetjes in het volslagen duister. Op de aangewezen plek parkeer ik de auto half op de akker en half op het paadje. Lampje aan en ik loop zo stil mogelijk naar mijn kansel. Ik haal de buks uit de foedraal, pak mijn patronen en klik die in het magazijn. Zo comfortabel als mogelijk nestel ik mij in een hoekje van de bank op de kansel. In de verte krast een Oehoe. De wilde zwijnen hoor ik in de verte gillen, er is duidelijk onderlinge ruzie. Leven zat! Langzaam komt de zon op en langzaam worden alle dieren wakker. Hier kan ik zo van genieten. Staartmezen vliegen in grote groepen langs de kansel. En ineens is er een vlucht van 15 (!) zwarte spechten die met hun typisch golvende manier van vliegen voorbij komen. Prachtig! In de verte in das Paradies zie ik een damhert lopen. Te ver, wel 400 meter. Even geloof ik mijn ogen niet, de een volgt de ander op. En nog een, en nog een. Weer eentje. Totaal tel ik er 36. Als ze nou maar wat dichter naar mij toe kwamen lopen. Maar nee, de hele sprong gaat grazend verder weg.

Om 08:30 uur pak ik mijn tas in. De patronen haal ik uit de kogelbuks. Buks in de foedraal. Het is echt koud, zo rond de -7 graden. Voorzichtig zet ik mijn voet op de eerste sport van de ladder. Achteloos kijk ik achter mij en ineens rent er op een holletje een vos de heuvel af en komt steeds dichterbij. Het is al volop licht, de vos zou mij toch moeten zien. Ik stap weer op de kansel, zet de tas neer. De tas rits ik zo stil mogelijk open en pak twee patronen. De buks haal ik weer uit de foedraal. Donderknetter dat maakte wat harder geluid dan ik verwachtte. Direct staat de vos stil en kijkt mijn kant op. Ik ‘bevries’ direct. We kijken elkaar recht in de ogen. Voorzichtig schat ik mijn kansen in. Zo geruisloos mogelijk grendel ik de kogel door. Langzaam breng ik de kijker op ooghoogte. Ik adem rustig in, blaas langzaam uit, houd mijn adem even vast en druk af. Raak! Ik tuur de aanschotplaats vanaf de kansel af. Door het hoge gras kan ik de vos niet zin liggen. Voorzichtig daal ik de ladder af en wandel richting de aanschotplaats. Niets, maar dan ook echt niets te zien. Eigenlijk heb ik zin om te vloeken, alsof dat helpt denk ik nog. Er ligt nog geen haar, helemaal niets. Maar het schot zat er goed op, dat weet ik zeker. Ik tuur met de kijker de richting af waar de vos gevlucht zou kunnen zijn. Ik wandel terug naar de kansel om mijn spullen op te halen. Och man wat baal ik. Wederom rijd ik de route naar het hotel. Eerst ontbijten.

Tijdens het ontbijt vraagt Adriaan of we hem kunnen helpen met de door wilde zwijnen veroorzaakte schade te herstellen. We ontbijten uitgebreid en lekker! Al tijdens het ontbijt zie ik dat het begint te sneeuwen. Vlokken als kussenslopen zo groot. Dat kan nog wat worden straks in dat heuvelachtige terrein.

Met twee auto’s rijden we naar een graslandperceel wat volledig door de zwijnen is omgewoeld. Samen met Arie en Jan, Arie’s vader, staan we even sprakeloos te kijken wat de zwijnen hebben aangericht. Allemachtig wat een ravage! Dit perceel met gras was bestemd om te oogsten als hooi of kuilgras. Nou zelf met een trekker is het ondoenlijk om hier overheen te rijden. Met harken en spades leggen we zo goed en zo kwaad de plaggen weer terug. Kuil voor kuil proberen we zo weer te herstellen. In de tussentijd blijft het hard sneeuwen. Na een paar uur werken besluiten we ons bij de anderen te vervoegen op de afgesproken verzamelplaats voor een broodje. Al lopend zien we dat er al een dikke laag sneeuw ligt. Op de heuvel hebben we prachtig uitzicht over de omgeving, dat wel, maar er bekruipt mij een vervelend gevoel. Een Berlingo is GEEN terreinwagen. Nou dat blijkt! Al bij de eerste poging weg te rijden voel ik de banden slippen. Al glijdend en glibberend rijd ik voorop de heuvel af. Het gaat best hard. Als ik dan pompend remmend wil ingrijpen merk ik dat er geen spat in de snelheid verandert. Of eigenlijk wel, ik ga harder! Hoe ik ook probeer de helling af te sturen, het maakt geen spat uit. Remmen: helpt niet. Sturen: helpt niet. Ik glijd recht op een beek af richting de T-splitsing. Met een ruk gooi ik mijn stuur naar links om het tarweveld in de rijden. Maakt niks uit merk ik, met een vaart glijd ik naar beneden. En ineens heb ik wonder boven wonder even, heel even grip en schiet met het voorwiel het tarweveld in. Doordat de grond van het tarweveld hobbelig is rem ik af en kan ik de auto stilzetten. Mijn handen trillen en mijn knieën knikken. “Pffff….. ik sta stil”; hoor ik mijzelf hardop zeggen. De T-splitsing die heel dichtbij is kan ik in alle rust nemen. Langzaam rijden we over de bospaadjes naar de afgesproken plek. Tijdens de lunch geeft Adriaan aan dat de schadebestrijding voor de rest wordt afgeblazen. Morgen wordt er verder gekeken of de omstandigheden dat toelaten alsnog verder te gaan. Aangezien ik alleen de vrijdag en zaterdag zou blijven denk ik dat het beter is om nu al de thuisreis te aanvaarden. Met sneeuw op het wegdek zal die reis langer duren dan normaal. Een voor een groet ik de jagers en dank Adriaan voor wederom een heerlijk weekend.

 

Eén reactie op “Schot in Duitsland

  1. in een adem uitgelezen, prachtig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s