Borrelen en bruisen

Al enige tijd worstel ik met het verkrijgen van opdrachten. Er gaan diverse offertes de deur uit en via verschillende detacheringsbureaus heb ik mij aangeboden voor verschillende opdrachten. Met regelmaat kreeg ik teleurstellingen te verwerken. Ik zag dingen. Ik zie dingen. Ik hoor dingen. Ik ervaar dingen. En niet bepaald allemaal positief. Afwijzing op afwijzing waren mijn deel. Telkens stelde ik mij de vraag waarom ik niet goed genoeg ben. Daarom gaan de opdrachten niet door natuurlijk. Uitgebreid ben ik daar tijdens de feestdagen voor gaan zitten. Raar eigenlijk dat ik mij dat afvraag: ‘waarom ben ik niet goed genoeg?’. Een positivo zoals ik ben kan het niet nalaten dit om te draaien: ‘waar ben ik nou zo goed in?’ Een antwoord hierop kreeg ik uit verschillende hoeken. Dat varieert van concurrenten, klanten, zakenrelaties, Facebook-relaties, een Facebookgroep Stap-Uit-Je-Comfortzone en bovenal mijn eigen lieve ordeverstoorder: vrouwlief.

Waar voel ik mij vrij in en wat voelt goed? Waar ben ik een kei in? Waarin excelleer ik? Wat is goed voor mij? Waar loop ik warm voor? Allemaal vragen die ik mijzelf gesteld heb. Als ik deze vragen allemaal oprecht beantwoord kom ik op een drietal diensten die mij toch echt op het lijf geschreven zijn: onderwijsdiensten, trainingen en (wandel)coaching. Hier loop ik echt voor warm. Maar met deze gedachten in mijn hoofd merkte ik dat mijn lichaam in verzet ging. Door in plaats van te slapen na te gaan liggen denken over ‘nieuwe’ activiteiten en de invulling hiervan kreeg ik zeg maar te maken met verminderde weerstand. Weinig nachtrust en overdag lange dagen maken. Dit uitte zich in grieperigheid. Later uitte zich dat ook in last van mijn rug. Een simpele handbeweging naar mijn kop koffie op tafel resulteerde in een bliksemschicht in mijn rug.

Direct consequenties hieraan verbindend betekent dit dat ik even een stapje (letterlijk) langzamer moest gaan. Eerst even de boel goed overdenken. Kansen creëren en kansen zien. Een eerste uitdaging heb ik mijzelf gesteld: een loopsafari organiseren en hier mijn kennis van bushcraft-mindfulness etaleren. Op Facebook heb ik een evenement aangemaakt welke de titel ‘Kijken Met Je Ogen – Luisteren Met Je Handen’ heeft gekregen. Een kosteloos evenement waar ik een vrijwillige bijdrage vraag voor Stichting De Gele Pijl. Waarom? Eigenlijk voor twee dingen: 1. om te zien of hier belangstelling voor is; 2. om mijn ‘belofte’ aan de stichting in te lossen. En reken maar dat er belangstelling voor is. Direct na plaatsing van het evenement kwamen de eerste aanmeldingen binnen.

En of de duvel er mee speelt: onverwacht kwam er ineens een spoedklus. Een andere klant plaatste direct een opdracht. Weer een andere klant wil een afrondend gesprek om te zien of we tot elkaar kunnen komen voor het omzetten van zijn paardenfokkerij tot zorgboerderij. Weer een ander gaf aan direct met mij samen te willen werken. Een offerte naar deze man volgde direct.

De volgende stap is dat ik ‘herhuisvesting’ en ‘projecten’ als diensten voor B-On-The-Move ga schrappen en ‘onderwijsdiensten’ hiervoor in de plaats als dienst ga opvoeren. Natuurlijk moet dit ook op de website komen te staan.

Het borrelt en bruist, en ik word hier zo blij van! Ik moet gelijk aan het volgende liedje denken een soort van lijflied.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s