Herinnering aan mijn hond

Nu Dibbes, onze hond, er niet meer is herinner ik mij de vele gekke dingen die we met hem hebben meegemaakt. Van het onderwater duiken op zoek naar adders tot de jachtdagen die we hadden. Er was altijd wel wat, leuke dingen, gekke dingen, kortom altijd wel stof om een verhaal van te schrijven. Dit is er ook zo een.

Twee weken met het gezin aan de Franse Middellandse Zee. Portiragne Plage, bungalow op 800 meter van het strand, met aan de achterzijde van het bungalowpark een groot jachtgebied: chasse gardée. Een mooi gebied om Dibbes lekker uit te laten. Er zat flink wat leven in dit gebied. Steenuiltjes, wielewalen, hoppen, fazanten en patrijzen lieten zich regelmatig zien.

De eerste paar dagen hebben we Dibbes aangelijnd door het veld meegenomen, misschien daarom dat hij als ware hij afgeschoten bij ons wegrende toen hij commando “Vrij!” kreeg. Roepen, fluiten, niets hielp. Plotseling hoorden we in de verte een gejank – onmiskenbaar Dibbes, hij kan zo zeikerig janken – maar even later was het weer stil. En ja hoor, even later vond meneer het toch wel nodig om even zijn neus te laten zien. Gedwee liet hij zich aanlijnen. Na een korte inspectie op mogelijke verwondingen, kon ik alleen een piepklein sneetje in zijn borst ontdekken, de aansteller. Tijdens de wandeling terug naar ons vakantieverblijf volgde hij als een ‘echte, brave hond’. Opvallend was wel dat hij tijdens de wandeling bij elk miniplasje – ’t is een echte macho hoor – een druppeltje bloed verloor. Tja, een reu wordt niet loops, er was dus iets anders aan de hand. Blaasontsteking? Dat was dan wel heel spontaan. Een sneetje in zijn piemel? Er was niks te zien.

‘Thuis’ aangekomen nam mevrouw Brand hem troostend bij haar en haalde hem liefdevol aan. Op dat moment schrok ik me de kolere, sorry voor de uitdrukking. Plotseling lag er een plas bloed bij hem op de vloer alsof er een longdrinkglas was omgevallen. Paniek, u kent dat wel: hond jankt, vrouwlief geschrokken, ikzelf in de stress, kortom paniek. Het was veel bloed, en het bloeden stopte net zo snel als dat het gekomen was.

Wat te doen? Als dit blaasontsteking was, dan was het wel blaasontsteking van een olifant. Terwijl ik zat te urmeleren welke stappen we moesten ondernemen, zoals het zoeken van een dierenarts enzo, zat mijn vrouw Dibbes troostend te kriebelen. Ten tweeden male werden we op een bloedplas getrakteerd.

Telkens als hij dus een stijf pieletje kreeg, bloedde hij enorm uit zijn piemel. Een snee in zijn piemel dan, maar dan inwendig? Snel bij de receptie geïnformeerd naar de dichtstbijzijnde dierenarts. We hadden de keuze uit Beziers of Vias. Beziers is een grote stad, dat zou toch een tijdje zoeken worden. Vias is relatief klein, dus op naar Vias, zo’n 10 kilometer verderop.

Samen met mijn vrouw zat ik onderweg in mijzelf al de vereiste uitleg in het Frans te repeteren: “Mon chien, il y a sang dans son pipi.” Zeg ik dat goed? “Mijn hond heeft bloed in zijn plas/piemel.” Volgens haar klopte dit redelijk. Zij spreekt voor haar werk nogal eens een woordje Frans.

Bij de dierenarts aangekomen, gelukkig open tot 19:00 uur, bleken er twee Duitse meisjes met een kitten voor ons te zijn. De twee meisjes verdwijnen in de behandelkamer als even later de dierenarts aan ons komt vragen: “Parlez vous Allemagne?” Spreekt u Duits? Febe werpt zich op als tolk, iets wat later in de prijs zo schelen.

Eindelijk zijn we aan de beurt. Na mijn Franse volzin en wat aanvulling van Febe, start de dierenarts zijn onderzoek. Dibbes ziet de man met een slangetje op zijn piemelot afgaan en besluit dat dit soort praktijken echt niet door de beugel kunnen. Ik moet Dibbes gelijk geven, het lijkt mij ook niks. De dierenarts volhardt,… Dibbes ook. Dibbes begint nu te loeien en te grommen. Als de dierenarts vraagt of Dibbes “un chien gentil” (een lieve hond is) maakt vrouwlief hem duidelijk dat hij dat voor ons wel is, maar dat hij een verdere vriendschap met Dibbes wel kan vergeten. De dierenarts besluit een noodmuilkorf om z’n bek aan te leggen. De beste man vraagt of wij het erg vinden om Dibbes even knock-out te laten gaan. Hij spuit Dibbes iets in, in mijn ogen een paardenmiddel, want binnen twee tellen zie ik Dibbes onderuit zakken. Het bewuste slangetje wordt ingebracht, maar levert niet het verwachte resultaat. Het velletje van de penis wordt teruggeschoven en helemaal aan het begin van de penis is een diepe winkelhaak van een centimeter te zien. Zo laten, vindt de dierenarts. Hechten, vind ik. Als ik dit voorstel, gaat hij ermee akkoord. Als meneer dan zulke goede ideeën heeft, kan meneer misschien gelijk assisteren bij de ingreep? Hij heeft tenslotte maar twee handen! Na grondig desinfecteren, assisteren, hechten, een spuitje met antibiotica, twee strippen pillen, een spuitje om weer wakker te worden en 100 euro armer, keren we weer terug naar onze tijdelijke woning.

Dibbes, nog praktisch helemaal van de wereld, til ik uit de auto. Toch wat ontdaan leg ik hem voorzichtig op de grond. Ik ga naast hem op de grond zitten. Moeizaam, nog helemaal groggy, tilt Dibbes zijn kop op, geeft mij een likje op mijn been en legt zijn kop weer op de grond. Dibbes zijn ogen vallen weer dicht. Hij ademt langzaam, met grote halen. Toch kan ik het niet nalaten even op te merken dat het toch wel lekker rustig is zo.

Uit: Jachtige Krabbels, ISBN 9789048401130, http://www.freemusketeers.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s