Vaarwel mijn vriend

Nog een paar dagen; op 3 november wordt ie alweer 13 jaar. Best wel oud voor een hond.  Je ziet hem met de dag ouder en knokiger worden. Hij eet als een dijker en pist als een volwassen vent die net uit de kroeg komt. Een volle waterbak wordt in een keer leeggedronken om vervolgens piepend bij de achterdeur te staan: hij moet een megaplas doen. Hoewel hij goed eet zie je zijn heupen tekenen. Als we gedrieenlijk (met Bram, de Teckel erbij) langs de slootkant banjeren merk ik dat Dibbes de laatste tijd wat slingert. Al poepend probeert ie zijn evenwicht te bewaren, iets wat steeds moeilijker gaat. Maar toch, hij speelt graag, rent graag en apporteert ‘zijn’ duiven bij de manege nog graag. Al gaat dat dan wat minder snel dan vroeger, een bek vol veren is nog steeds de moeite meer dan waard. Niet kapot te krijgen. Thuisgekomen na het laatste avondrondje moet en zal hij weer op zijn kussen voor de openhaard liggen. Eerst dertig keer rondjes draaien en dan is eindelijk de juiste plek en houding gevonden: voeten en kop op het kussen, zijn oude lijf er naast. Typisch Dibbes. Maar ach, hij is op een haar na 13. Zoals ik hem nu zie liggen komen daar vast nog 1 of 2 jaar bij. Een echte ouwe Dibbes.

Ook zo typisch Dibbes: als je even voor de deur naar buiten staat te kijken moet en zal hij tussen je benen zitten. Alsof hij een parkeersteek maakt gaat hij voor je zitten en manouvreert dan achteruit, steeds dichter en stijver tegen je benen aan. De stinkerd.

28 oktober: zijn etensbak wordt weer gretig leeggegeten. En passent wordt ook de waterbak leeggedronken. Niet veel later posteert hij zich weer na de nodige rondjes en draaien op zijn kussen voor de haard. Rond een uur of 8 ’s avonds is ie wat misselijk. Hij zit zichzelf duidelijk in de weg. Met zijn neus opent hij de achterdeur om de buitenlucht op te snuiven. Niet veel later begint Dibbes te ijsberen. Liggen is even geen optie: misselijk! Toch wil ie het laatste rondje met Brammetje en mij mee naar buiten. Weer terug binnen start het ijsberen weer. Het zit mij niet lekker, maar de geruststelling komt als hij toch weer op zijn kussen kruipt. De volgende ochtend loopt ie futloos mee voor zijn ochtendplas. Na zijn plas draait ie direct om, hij wil naar huis. Ik geef hem maar gelijk. Wetende dat hij zich niet lekker voelt, geef ik hem maar een minihandje voer, eigenlijk alleen maar voor de vorm. Hij kijkt er niet eens naar. Snap ik.  Vanmiddag maar naar de dierenarts. Ik geef de honden een aai en begeef mij op weg naar de workshop zweetwerk die gepland staat.

Een leuke groep mensen met dito honden. De tijd vliegt. Het leidt lekker af, totdat…. totdat mijn zoon whatsappt dat Dibbes lusteloos is en een dikke buik heeft. Een foto volgt. Ik merk dat ik onrustig word van dit bericht. “Nog een klein uurtje dan ben ik klaar”; antwoord ik. Dat Dibbes ziek is meld ik aan de cursisten zodat zij snappen warom ik wat gespannen ben. Zodra de workshop klaar is race ik naar huis. Mevrouw Brand heeft inmiddels alles al klaar liggen voor de dierenarts. De workshopspullen laat ik maar even in de auto liggen en zenuwachtig ren ik naar binnen. Dibbes ligt op zijn zij en richt zijn kop een beetje op als ik hem aai. Hij legt zijn kop op mijn hand en zachtjes, bijna fragiel kwispelt hij met zijn kleine stompje staart. Met de telefoon in de hand en zittend naast onze grote hond heb ik de dierenarts aan de telefoon. De dierenarts wil weten wat de symptomen zijn. Geemotioneerd leg ik de situatie uit. De dierenarts geeft aan dat een collega met spoed onze kant op komt. Zodra ik ons adres doorgeef richt Dibbes zijn kop naar mij op en kijkt mij met grote ogen aan. Even haalt hij diep adem en slaakt een zucht. Het is zijn laatste. Ik zie geen ademhaling meer. Zijn hart is stil. Wezenloos meld ik de dierenarts, die ik nog steeds aan de telefoon heb, stap voor stap wat ik zie. “Dan is Dibbes overleden meneer Brand”; hoor ik haar nog zeggen. Haar collega hoeft niet meer te komen. Tranen biggelen over mijn wangen. Vrouwlief heeft het net zo slecht als ik. We omhelzen elkaar en zoeken troost bij elkaar zover dt nog lukt. Even ga ik naast Dibbes liggen. Nu kan het nog even besef ik. Het doodgaan heeft hij aan mij voorbehouden. Hij heeft echt op mij gewacht.

Dan komt het onvermijdelijke: het graven van zijn graf. Ik ben zo geemotioneerd dat ik als een bezetene letterlijk de blaren op de handen graaf, iets wat ik op dat moment niet eens besef.  Zo snel als ik kan graaf ik een nette laatste rustplaats voor mijn grote vriend. Samen met mijn dochter vlij ik Dibbes netjes en behoedzaam in zijn rustplaats neer. Voor ik hem met grond toedek wil ik dat er kranten over zijn kop gelegd worden. Stel je voor dat hij zand in de ogen krijgt, dat wil ik niet. Dan komt de laatste onvermijdelijke stap: hem toedekken. Voor mijn vrouw en dochter probeer ik mij groot te houden, iets wat mij natuurlijk niet lukt. Zorgvuldig schep ik de laatste hoeveelheid grond over hem heen, Het droevige karwei is geklaard. De strijd is verloren. Niet veel later komt zoonlief met Brammetje terug van een wandeling. Bram gaat direct op zoek naar Dibbes. In een streep loopt ie naar het vers gedolven graf. Hij snuffelt en draait er wat rond. Hij staat stil en snuffelt een laatste keer en gaat naar binnen waar hij heel dicht tegen mij aan komt zitten.

Het voelt leeg, stil, alleen, onwerkelijk. Dibbes zou 14 of 15 worden, dat had ik hem nog gezegd. Het ergste vind ik nog dat er geen hemel is voor mijn lieve hond. Nu een paar dagen later voelt het nog steeds niet goed. Het is veel te stil. Bram die dit kennelijk voelt laat zich van zijn beste kant zien. Spontaan wil hij steeds dicht tegen mij of mijn vrouw aan kroelen.

Nooit meer plagerig tegen zijn oor pieken. Nooit meer een uitdagende pets op zijn kop geven. Nooit meer tegen hem kunnen zeggen: “He lelijke hond”. Het is zo heel erg definitief. We zullen, nee moeten er mee leven. Het komt wel goed, maar het heeft zijn tijd nodig.

Vaarwel lieve vriend

.DIBBES1

14 reacties op “Vaarwel mijn vriend

  1. rick zegt:

    Sterkte man, je maatje verliezen doet zeer.

  2. Mirjam zegt:

    Sterkte Jan, voor jou en je gezin. Wat een leegte nu..

  3. Sandra zegt:

    sjee, ff traantje plengen…en denken aan het gevoel van eigen hondjes, die het tijdelijke hebben ingewisseld. Het is en blijft K-T! Iedere hond, en elke keer weer….sterkte.

  4. Nico zegt:

    Wat een mooi stuk Jan. Echt een mooi afscheid!

  5. Carola zegt:

    Zeer ontroerd na het lezen van dit bericht. Afscheid van je maatje. Sterkte Jan en familie.

  6. Matthias zegt:

    Jan , mijn tranen lopen. Dan dat hij zo moedig was.

    Sterkte voor de hele familie.

    Matthias

  7. Aad vd Zanden zegt:

    wat een mooi emotioneel verhaal, beschrijft goed hoeveel een hond voor een mens betekent. Sterkte !

  8. Leonie zegt:

    Wat erg om je hond te verliezen. Dat doet pijn!! Kost even tijd om het een plekje te geven.

    Veel sterkte!

  9. ed gloudi zegt:

    mooi verhaal Jan, sterkte

  10. Kirsten zegt:

    Door een linkje van iemand op Facebook kom ik hier nu voor het eerst terecht en pffff traantjes… En dat heb ik niet snel. Prachtig gescheven. Ik wens je (jullie) veel sterkte de komende periode bij het gemis van Dibbes.

  11. Lenie zegt:

    Door hetzelfde als Kirsten kwam ik hier terecht, sterkte met dit verlies, weet wat het is Onze hond hebben wij 16 november laten inslapen na ruim 17 jaar dan doet veel pijn. Mooi geschreven.

  12. jeanne broos zegt:

    Heel veel sterkte. Een prachtig lief verhaal, voor ieder hondenbaasje herkenbaar…

  13. stellingsma2010 zegt:

    ik herken mezelf in dit verhaal erg triest om een trouwe vriend te moeten missen gecondoleerd met het verlies en veel sterkte .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s