Een ouwe Dibbes

Ik stond op het punt een laatste rondje voor vandaag met Dibbes, de Duitse Staande Draadhaar, en Teckel Bram te gaan lopen. Op mijn woorden “Gaan we weer plassen? Staat Bram al direct voor de deur. Dibbes, inmiddels wat doof en last van staar aan 1 oog, is diep in slaap. Als ik nogmaals roep “Gaat ie mee plassen” zie ik alleen een diepe zucht. Na 4 keer roepen (hard) zonder ook maar enige reactie hurk ik naast zijn kussen en aai hem over zijn flank. Geen reactie. Ik aai hem stevig over zijn kop en zie 1 oog open gaan. Daarna het andere oog. Gevolgd door een lik over mijn arm. Als ik nu de gebaren gebruik die ik tegenwoordig bij mijn commando’s gebruik veert hij op en staat kwispelend te wachten bij de deur. Het is dat ie niet kan praten anders zou ik zeker horen “baas waar blijf je?” Daar lopen we dan, langs de groenstroken en heggen. Bram maakt aanstalten om een zeer grote plas te doen. Hij blijft bij elk graspolletje staan, ruikt, ruikt nog eens, nee geen goede pol, geen perfect aroma, kortom er wordt niet gepist. Dibbes, echt al een daagje ouder, maakt het allemaal niets uit en maakt een plas waarop een volwassen vent komende vanuit de kroeg jaloers zou zijn. Hij loopt werkelijk leeg. Wel drie minuten staat ie onafgebroken te pissen. Bram maakt aanstalten om ook een flinke plas te doen, maar ook deze heeft niet de juiste odeur om zijn verfijnde geur te krijgen. Vier meter verder blijkt het een goede graspol te zijn, juiste pielhoogte, juiste geur. Bram draait om de graspol heen. Hij snuffelt, en nog eens, en nog eens. Ja, daar komt het… en Bram deponeert zorgvuldig welgeteld drie druppels op de pol.
Even overweeg ik, zoals gewassen sla in een theedoek drooggezwierd wordt, Bram op die manier van zijn ‘druk’ af te helpen. Het is toch donker, geen mens die het ziet. Lijn wat korter vasthouden. Even aanzetten en hond hoog boven mijn hoofd rondslingeren. Echt ik zit op het randje hè, om het toe te passen. Iets weerhoud mij toch ervan dit te doen.
Dibbes kan het werkelijk helemaal niets schelen, hij sluit zijn ogen half en gaat met het achterwerk naar beneden alwaar hij met veel gekreun en gebrom bijna Bram op zijn kop schijt.
Als Bram na tien meter verder te hebben gelopen hetzelfde ritueel herhaalt als wat ik net schreef, ben ik het zat. Met ferme stappen laat ik de honden volgen. Dibbes heeft er wel lol in, die houdt wel van snel. Bram daarentegen vindt het duidelijk niks en wil nu echt plassen. Als ik dan zeg: “En nou plassen…, schiet op!” gebeurd het wonderlijke, Bram begrijpt mij ineens helemaal. Hij gaat staan, de achterpoot gaat omhoog en pist met zes Bar druk de sprieten volledig van de graspol. Zo, dat is nog eens pissen. Op de terugweg naar huis wordt wel elke paal, elk hegje, elk muurtje uitbundig besnuffeld. Zou hij… maar nee, de druk is er volledig af. We kunnen met gerust hart weer naar binnen. Zucht. Nog even de voetjes op tafel en een beetje hangen voor het slapengaan.

De volgende dag laat de temperatuur het toe dat de achterdeur lekker open kan. De honden scharrelen lekker een beetje in de tuin. Niet veel later zie ik Dibbes een plekje opzoeken in de zon en ligt niet veel later te soezen. Bram loopt een beetje te klieren; mussen, koolmezen en tortelduiven wegjagen bij het voederhuisje, slepen en knauwen op een veertje. Met dit veertje naar binnen gaan en vervolgens binnen uitspugen en weer naar buiten. Waarom dit perse binnen moet is mij een raadsel. Dan naar Dibbes, zorgen dat ie wakker wordt en heel dominant laten weten dat je als Teckel wat wil van die grote hond. Dibbes staat op en even later hoor ik van die diep kotsende geluiden. Een groot plakaat met half verteerde brokken ligt op straat. Bram krijgt altijd vlees als voer vanwege een eiwitallergie. Dibbes zijn maag is niet zo goed bestand tegen vers vlees, vandaar dat hij brokken krijgt. Maar dit is wat Bram wilde; warme brokken. En smakelijk wordt deze heerlijke maaltijd verorberd. Dibbes draait zich een kwartslag en gaat weer liggen, lekker in de warme zon.

Dan komt de postbode. Bram is des duivels en laat dit goed horen. Dibbes daarentegen ontgaat alles, hij soest. Als een vlieg zijn ogen doet openen ziet hij Bram tekeer gaan. Meedoen is de reactie. Blaffen, haren op de rug laten borstelen en triomfantelijk naar mij kijken in de trant van “He baas, zie je hoe goed ik dat doe? Ik waak over jou he.” Ook als de postbode weer weg is en Bram alweer stil is Dibbes nog aan het blaffen en grommen. Met een gebaar maan ik hem tot kalmte wat lukt. Snel komt ie aan de voeten zitten om uitgebreid geaaid te worden. Hij deed tenslotte iets goeds, nou ja, nadat ie wakker was gemaakt dan. Het zelfde effect als wat ie Bram ziet doen wordt ook bereikt met het hard neerzetten van een mok op tafel. Dibbes denkt tegenwoordig dat er geklopt wordt en gaat direct tekeer. Het zelfde effect heeft ook de stoel iets te hard tegen de tafel aanschuiven. Yep, dan gaat ie af.

Volgens mij heeft ie ook ‘wat’last van zijn nieren of suikerziekte. Dat vermoed ik omdat ie met gemak een bak water in een keer leegdrinkt en het vervolgens in de tuin snel uitpist. Dat moet wel zo want anders kan ik elke 8 minuten met hem een wandeling maken.  Ach hij wordt oud. Een echte ouwe Dibbes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s