De pelgrimsroute

De pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Het zei mij tot een jaar geleden helemaal niets. Tot ik een een beter contact kreeg met John, ondernemer en pelgrimeur. Hij vertelde over zijn camino, zijn pad naar Santiago de Compostella in Spanje. Over de reden waarom hij dit had gedaan. Over zijn reden waarom hij dit met enige regelmaat met groepen doet. Het fascineerde mij. Ik ging mij er wat in verdiepen. Niet teveel, maar toch. En dan ineens werd ik tijdens een bezoek aan een prachtige kathedraal in Laon, in Noord-Frankrijk, geconfronteerd met enige uitleg waarom deze kerk op de route van de Camino Francés (de Franse hoofdroute van de tocht naar Spanje) ligt. Er stond uitleg over de Franse routes, meerdere dus, Ook waren er twee pelgrimsgebeden afgebeeld. Mooi. Het stemde mij nederig, respectvol. En weer die camino die mijn pad kruist. Dat gebeurt niet zomaar. Ik wil, ik moet er meer van weten. Dus maar eens het nodige uitzoeken.

In ieder geval ben ik er achter dat de Nederlandse benaming van de pelgrimsroute de Sint Jacobsroute wordt genoemd. De route naar het graf van de apostel Jacobus in de kathedraal in Santiago de Compostella. Vanuit verschillende landen voeren routes naar de pelgrimsplaats om het graf van Sint Jacob te bezoeken.

De Camino Francés is de middeleeuwse hoofdroute in Frankrijk waar in totaal vier routes in Frankrijk samenkomen in het zuiden. De Franse routes beginnen in Tours, Vézelay, Le Puy en Saint-Gilles-du-Gard, bij Arles. Bij Saint-Jean-Pied-de-Port in de Franse Pyreneeën komen de eerste drie routes samen, via de Somportpas komt de route vanuit Arles Spanje binnen en loopt via Jaca en komt bij Puente la Reina bij de andere routes vanuit Frankrijk.

De Camino Francés in zijn huidige loop is in de eerste helft van de 11e eeuw ontstaan; er wordt echter aangenomen dat de route al veel ouder is. Al voor Christus was Finisterre het eindpunt van een heidense tocht. Het klif, 90 kilometer westelijk van Santiago, is door de Romeinen Finisterrae gedoopt, wat ‘einde van de wereld’ betekent. De traditie van de bedevaart naar Sint Jacob in Compostella gaat terug naar de tijd van Karel de Grote, nadat volgens de legende in 814 zijn graf in Compostella gevonden was.

Ik houd van simpel, van eenvoud. Maar ook eenvoud in uitleg. Ik heb direct de nodige vragen die opborrelen:

  • Wie lopen de camino?
  • En hoeveel en hoever loop je (per dag)?
  • Hoelang ben je onderweg?
  • Wat zijn de kosten?
  • Waar slaap je onderweg?
  • Hoe ben je bereikbaar voor de thuisblijvers?

Allemaal vragen die mij dan bezighouden. Dus verder speuren op het internet.

Wat beweegt iemand om de camino ( = ‘de weg’in het Spaans) of pelgrimstocht te lopen? Zijn dat alleen christelijke mensen? Nee toch? Iedereen kan die tocht lopen. Juist iedereen kan die tocht lopen lees ik. Het is niet alleen een Christelijke pelgrimstocht, ook een spirituele. Op het internet kom ik verhalen en blogs tegen van mensen die of de camino hebben voltooid of die de tocht aan het voorbereiden zijn. De beweegredenen zijn divers; van een verlies van een dierbare verwerken, om antwoord te vinden wat iemand nou echt wil tot het weer tot jezelf komen na een burnout. Ook vind ik ook verhalen van mensen die wandelen omdat zij daar plezier in hebben. Iedereen is in zijn leven op weg terwijl je vantevoren de route ervan niet kent. Dat maakt het spannend en mooi.

Als je kijkt naar de afstanden of het beginpunt van de persoonlijke pelgrimstocht heeft dat vaak te maken met de hoeveelheid tijd die iemand tot zijn of haar beschikking heeft. Ik lees verhalen van mensen die in een ritme raken van zeven uur per dag lopen. Zeven uur per dag en als je een deel van de camino wil lopen moet je toch al snel rekenen op een totaalafstand van 800 kilometer. Dat betekent dagafstanden van 70 a 80 kilometer per dag. Het gaat niet om de tocht die je in en van je leven maakt, maar om de “sporen” die je achterlaat. Maar ook zijn er mensen die 13 weken lopen en afstanden afleggen van 30 kilometer per dag en een totaal afstand lopen van 2300 kilometer. Petje af.

De kosten. Tja, het blijkt dat je het zo goedkoop of duur kunt maken als je wil. Doorsnee genomen overnachten pelgrimeurs (zeg je dat zo) in hostels, herbergen, hotelletjes of op campinkjes. De kosten zijn dus divers.

Hoe blijf je dan bereikbaar voor de thuisblijvers. Op het internet zijn er legio verhalen en websites van mensen die de tocht of een deel ervan gelopen hebben. Wat je dan leest is dat mensen wel een mobiele telefoon meenemen, maar dat die tijdens het wandelen uitstaat. Pas ’s avonds wordt de telefoon daar waar dat kan even aangezet en contact gezocht met het thuisfront. Na het gesprek wordt de telefoon nog even opgeladen. Anderen verkiezen de stilte en zijn gedurende langere tijd niet bereikbaar. Weer anderen kiezen er voor om daar waar die zijn in een telefooncel contact te zoeken met de achterblijvers.

Ik geloof, nee weet, dat het niet alleen een fysieke uitdaging maar ook zeker een mentale uitdaging is. Nu ik de nodige informatie heb uitgepluist blijf ik met een vraag zitten: wat wil ik nu met deze informatie? Wie roept mij?

Laon16 Laon17

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s