Onthaasten

Ken je dat; onverwacht toch vakantie? Onverwacht omdat er zaken niet lopen zoals je had verwacht. Onverwacht omdat het om zaken gaat die je zelf niet in de hand hebt, waarbij zorg om anderen preveleert. En dan ineens is de datum van vertrek daar, zomaar ineens, zonder enige aankondiging. De auto en het bagagewagentje worden gevuld. De honden zijn zenuwachtig, eigenlijk net als ik. Vrouwlief heeft alles, maar dan ook alles wat we mee willen nemen ingepakt op 1 ding (of eigenlijk 2 dingen) na: de hondenpaspoorten. Ze heeft zich ongelukkig gezocht. We zijn gewoon maar zonder vertrokken. Op het moment van de sleutel omdraaien is de vakantie voor ons begonnen. De auto start. De motor zoemt en langzaam rijden we weg uit de straat, samen. Even dwalen mijn gedachten naar vroeger, met vakantie met drie kinderen op de achterbank. En nooit ruzie of lelijke gezichten. Of nog erger; zeurende kinderen. Nee, hele CD’s van Bert en Ernie werden woordelijk meegesproken of gezongen. Of met Bassie en Adriaan werd er Spaans geleerd. 16 uur of langer was onze auto ons huisje. De jongste die het altijd gezellig tijdens die lange reis vond als het regende; het getik op het dak van de auto. Nu dus samen, heerlijk. Inmiddels zijn we al een aardig eindje op weg als er een auto met caravan met een snelheid van 120 km/u voorbij raast. Niet veel later begint de caravan vervaarlijk te slingeren, direct gevolgd door het harde remmen van de auto.  Gevolg: een niet slingerende auto met caravan en een bijna kettingbotsing met 6 andere ‘kameraden’. En zo vordert de reis gestaag. De strakke vlakke snelweg heeft plaatsgemaakt voor een glooiend landschap met tarwevelden. Na 4 1/2 uur rijden stuur ik de heuvel van onze vakantiebestemming op. De sleutel verdwijnt in het slot en direct zijn we weer ‘thuis’. De honden zoeken na het snuffelen hun vertrouwde plekje op (Bram, de Teckel ligt graag in een kastje). De auto en het bagagewagentje worden uitgepakt. De spullen krijgen allemaal hun vakantiebestemming. Het bed opgemaakt. Dan volgt de rit naar de hypermarché voor de boodschappen. Ook dat vind ik altijd een fijne bezigheid. Het aanbod van producten is er altijd enorm. Zaken als worst, kaas, rillettes, paté en wijnen zijn favoriet. Langzaamaan begin ik te wennen aan het veranderde ritme van onze dag. De rust daalt in mij neer. Langzaam, maar gestaag. De weidsheid van het landschap. Het uitzicht. Het huis. Het ontbreken van televisie, internet, zelfs een goede telefoonverbinding beginnen langzaam hun effect te sorteren. We nestelen ons op een van de zonnige terrassen. Kopje thee erbij. En dan is er niks, helemaal niks. Geen woord. Alleen het ruisen van de wind in de bomen. Hier en daar een vogel die fluit. Uren verstrijken. We kijken elkaar aan. Een glimlach, maar nog steeds geen woord. Wel een zucht, zo’n diepe. Hier zitten we dan. Het blikveld is zo mooi, zo vredig. Weg van de waan van de dag. Weg van de drukte. Weg van de stress. Weg.

Na het eten besluiten we een wandeling te maken langs onze beek, ONZE, zo voelt het tenminste. Een nieuwsgierige Alette37koe steekt vrolijk zijn kop door de haag. Hoorde ons natuurlijk praten. Weer tijd voor elkaar. Weer meningen betwisten of juist delen. Maar vooral samen genieten, van de natuur, de rust, de ruimte en elkaar. Ik heb Onze Lieve Heer ervoor bedankt.

Dagen verstrijken met lange strandwandelingen, het bezoeken van dorpen en steden, het bezoeken van markten en brocantes, maar ook van een boisson frais-winkel (frisdrankenwinkel). Dat stond in ieder geval op de gevel. In werkelijkheid was het een mega speciaalzaak in de duurdere wijnen, rum, vodka en whiskey. Met duurder bedoel ik eigenlijk VEEL DUURDER. Er staan flessen whiskey in de schappen van 256 euro per fles. En voor dat bedrag is het geen Magnumfles, maar een bescheiden flesje van 0,7 liter. Geweldige winkel, ik kan niet anders zeggen.

De dagen glijden voorbij. Lezen doe ik de rest van het jaar niet, maar menig boek heb ik die dagen versleten: Martin bril, ‘Tout va bien’; Martin Bril, ‘Plat du jour’ en Willem Nijholt, ‘Met bonzend hart’ (over zijn internering in een jappenkamp). Regelmatig keek ik om half tien ’s avonds op mijn klokje of het al tijd was. Tijd om naar bed te gaan. Ik zat helemaal stuk. Ik wist dit dan nog wat te rekken tot tien uur, maar dan was ik echt helemaal potje los. Door de buitenlucht, door de wandelingen, door het onthaasten was ik moe. Moe, maar lekker moe, je kent dat wel. Voldaan. De dagen verstreken en in een glimp was ook deze vakantie weer voorbij. Wat rest is een stuk dankbaarheid dat we het weer hebben kunnen doen. Dankbaarheid voor de fijne tijd. Dankbaarheid naar mijn meissie. Zij moet het tenslotte maar met mij doen. Onthaasten is een proces, dat heb ik wel gemerkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s