Strandwandeling

Daar lopen ze dan, op het strand. Soms hand in hand als een paar pubers, dan weer lopen ze tientallen meters bij elkaar vandaan. Bij hem brand het zonnetje op zijn kale bats. Zij voelt zich lekker bij deze warme temperatuur. Allebei turend naar de grond langs de vloedlijn. Turend naar speciale schelpen, van die pikzwarten. Zoekend naar ei-kapsels van roggen. Speurend naar ruggegraten van de sepia (inktvis). Af en toe worden ze voorbij gereden door een paar strandzeilers. Het strand is er breed genoeg voor. Al mijmerend lopen ze voort. Als zij opkijkt van haar ‘missie’ ziet ze dat ze weer een dorpje gepasseerd zijn. De bunkers staan als verlaten monumenten aan de rand van de duinen. Stille getuigen van iets wat we niet meer willen meemaken.

Hoe het komt weet hij niet, maar ineens moet hij door een passant aan meneer De Waard denken. Meneer De Waard was zijn wiskundeleraar op het voortgezetonderwijs. Een angstaanjagende, lelijke man. Rood lang haar met bovenop zijn kruin zo’n kalend kapelaan Oudekerken-plekje. Hij droeg altijd een zwarte jas van het merk Jopper, afgewerkt met een lange gebreide oranjekleurig sjaal. Als hij voorbij fietste naar de andere locatie wapperde zijn haren en zijn lange sjaal in de wind. Als je schuin keek leek het net of hij zijn bezemsteel aan het aanlopen was. Voor een universiteit of een HBO zal het wel een perfecte docent geweest kunnen zijn. Voor een MAVO echter was het een hork. “Woensdag : groen = 12. Oh het is toch zo makkelijk. Waarom snappen jullie dit dan niet? Jullie snappen echt niks. Jullie horen geen van allen hier op school. Veel te dom.” En daar kon je het dan weer even mee doen.

Maar terug naar het strand. Van alles kom je op het strand tegen: aangespoelde visnetten, grote stukken kurk, stukken plastic, een krab die je vervaarlijk aanstaard en bij nader onderzoekt blijkt zijn buik volledig leeggegeten. Zelfs wijnflessen en hagelgeweerpatronen liggen er langs de vloedlijn. De aangespoelde visnetten, stukken kurk, plastic en de krab snapt hij wel. Hoewel, als hij de verpakking van 1 kilogram geraspte kaas ziet moet hij toch ook wel denken wat je hier dan van wilt maken. 1 kilogram is wel heel veel. De wijnfles, ook daar is als verklaring een mogelijk feestje op het strand aan te geven. Maar de geweerpatronen, dat is raar. Je gaat niet zomaar schieten op zee en zeker niet met hagel. Maar ook hiervoor is even later een verklaring voor: een mosselvisser is met-ondersteunend-afschot in de richting van zijn mosselvelden op de stormbrekerpalen aan het schieten om de meeuwen te verjagen bij de nog jonge mosseltjes.

De koperen ploert zakt langzaam richting het water. Uren hebben zij langs de vloedlijn geraapt en gewandeld en dezelfde weg moeten zij terug naar de auto. Dan is het natuurlijk wel uitkijken voor een tennisarm en een parasolvoet.

Eén reactie op “Strandwandeling

  1. Jan zegt:

    Dank je Jan voor weer een lach en een loopje langs Memory Lane.
    Ja die de Waard dat was een apart figuur. Hoe de aderen op zijn voorhoofd opzwelde als die weer eens boos werd. Om nooit te vergeten.
    Groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s