Verbazing

Heerlijk weer eens schrijven op papier. De kriebelige hanenpoten, letters en woorden zien er  lekker vertrouwd uit. Daar merkt u niks van, want u leest mijn verhalen via social media, uw e-reader of in het boek. Maar toch, ik ben gek op de papeterie (kantoorboekhandel). Wel raar hoor, in Frankrijk kennen ze allerlei soorten schriften, blocnotes en ander papier, maar je moet echt zoeken naar simpel lijntjespapier. Er is werkelijk van alles aan ander soortig papier: kasboekpapier, wiskundepapier, ruitjespapier, rekenpapier en ga zo maar door. Men schrijft in Frankrijk kennelijk minder brieven of verhalen op papier en gelijk hebben ze. Ik dus wel. Ik heb altijd wel ergens een blocnootje of schrift waarin ik mijn gedachtenspinsels, wat kernwoorden voor een verhaal of andere dingetjes noteer. Zelfs mijn telefoon gebruik ik hiervoor, Soms wat tekst ondersteund door een fotootje om de kern van mijn verhaal vast te leggen.

Maar verbazing, dat is wat mij de laatste tijd bezighield en nog steeds overheerst. Verbazing over het feit dat we toch weer onverwacht de nodige dagen in Frankrijk mochten doorbrengen.

Verbazing over de rijkunsten van met name de Fransen, hoe zij zonder enige gêne hun auto op een parkeerplek proppen zonder hiervoor een schoenlepel te gebruiken.

Verbazing over de gevaarlijke rijkunsten van sommige Fransen die, terwijl je met 100 km/u als laatste wagen in een rij van  8 wagens over een route national met tegenliggers rijdt, er een Fransman waarschijnlijk dacht: ‘Hmmm, ik wil er langs. Goh, 8 auto’s die ik moet inhalen. Ach als ik de auto er tussen druk gaan ze wel om. Gewoon tussen drukken”. Het knipperlicht ging aan. De auto komt bij mij langszij en klapt met 100 km/u tegen een tegenligger. Dan zit de schrik er wel goed in. En dan wederom verbazing, verbazing dat wij er heelhuids zijn afgekomen.

Verbazing over de bouwkunst van meneer Eiffel. Hoe deze man met niet alledaagse technieken een toren bouwt die tot op de dag van vandaag de stad Parijs kenmerkt en voorziet van inkomsten.

Verbazing over een Engelsman, of eigenlijk een 5 jarig Engels meisje bij het lokale bakkertje. Niet zozeer dat zij Engelsen zijn maar wat er gebeurde. Als de vader tegen het meisje zegt: “Hit it girl. It’s up to you if we have breakfast today.” Mijn hart breekt als ik de kleine meid hoor zeggen: “Bonjour madame. Je voudrais trois croissants, deux pain au chocolat et un baguet ’s il vous plait. Did I say it well dad?”

Verbazing over het glooiende landschap de rust, de stilte waarbij je uitsluitend het ruisen van de bomen om je heen hoort. De ruimte om je heen. Het geweldig knusse huis a la campagne, waar je van alle dagelijkse zaken als internet en televisie verstoken bent, heerlijk. Gewoon weer helemaal tot jezelf komen.

En verbazing bij thuiskomst: over de benauwdheid van het dicht op elkaar wonen. Overhet geschreeuw en het geluid dat je overal hoort, OVERAL!

Ik wil terug!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s