Juli of jullie

Na drie weken Tour de France dreig ik toch even in een gat te vallen. Dagelijks keek ik naar de inspanningen van de renners tijdens de etappes door Frankrijk. Als het niet lukte om de rit live te zien volgde ik het spektakel wel op Radio Tour de France radio 1 of ik keek ’s avonds laat via Uitzending Gemist. De ene keer een spannende rit, dan weer eens een rit waarbij ik meer naar de omgeving keek waarin de mannen fietsten. Geweldig dan om de plaatsen te zien waar we geweest zijn. “Feeb,… Febe, kijk snel……daar zijn wij ook geweest.” En nu ineens: niks. Nou niks, het meeleven, de spanning, de hunkering naar herkenbare plaatsen is weg. En er komt even niks voor in de plaats. Of toch wel, inspanningen van allerlei buren? Het is echt vakantietijd. In onze straat staan al weken en soms wel maanden de caravans klaar voor vertrek naar soms verre en veelal warme oorden. Ik blijf mij soms verbazen over de aanpak voor vertrek. Werkelijk weken staan de caravans voor de deur. Er wordt van alles naar de sleurhut gesleept om de caravan te vullen met comfortverrijkende spullen teneinde het verblijf zo comfortabel mogelijk te maken. Dat snap ik wel, maar het gaat mij om de timing. Dagen, werkelijk dagen zijn de mensen bezig met het vullen van de caravan. Er moet toch een moment zijn dat dat ding vol is? Maar nee, niets is minder waar. Dan hangt er een week een lang verlengsnoer uit het raam voor het opladen van een of andere accu. De gasfles staat klaar om in de disselbak geplaatst te worden. Dan, na weken wordt de caravan in de middag aangekoppeld aan de auto. Dan mag je toch verwachten dat het vertrek naar de vakantiebestemming aanstaande is. Maar nee, ook nu heb ik het mis. ’s Avonds laat loop ik een laatste rondje met de honden en de auto met caravan staat er nog steeds. Wellicht verkiezen ze om ’s nachts te gaan rijden. ’s Morgens bij het uitlaten van de honden staat de auto met caravan er weer. Al weer terug,? Dat is snel. En ook ’s avonds staat de aangekoppelde caravan er nog. Nu worden snel nog twee fietsen achterop de caravan geplaatst. Ze gaan weg. Of nee toch niet ze gaan weer naar binnen. De volgende ochtend tijdens het uitlaten van de honden staat de auto met caravan er nog steeds. Ik snap er niks van. En als ik dan laat in de avond na een goed glas wijn de moed heb verzameld om als een goede, bezorgde buurman bij de mensen wil informeren wat het probleem is (er moet een probleem zijn anders duurt het niet zo lang om met vakantie te gaan) waarom zij maar niet vertrekken zijn ze ineens weg.

Een andere buurman maakt ook aanstalte, of juist niet, om met de caravan met vakantie te gaan. Een vergelijkbaar ritueel voltrekt zich. Er wordt weer heen en weer naar en uit de caravan zichtbaar. Wasgoed, stoelen, dekbedden, kopjes, pannen, een grote jerrycan water en wat dies meer zij verhuist naar de caravan. Tijdens mijn laatste rondje met de honden zijn ze er niet meer. Weg, vertrokken. Nou dacht ik het een beetje te begrijpen gooien zij weer roet in het eten. Kampeerders, jullie zijn echt rare jongens. Ik begrijp niets van juli.

Eén reactie op “Juli of jullie

  1. […] die al drie en een halve week voor de deur klaar staan voor vertrek. Ik schreef er al eerder over vorig jaar juli. Nu ook weer staan er vier caravans al weken in de straat. En het is al moeilijk om een parkeerplek […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s