Ruzie om niks

Daar zitten ze dan. De man, stevig en kaal, al gauw 0,12 ton. De vrouw, tenger, hooguit 60 kilogram. Samen genietend in het restaurantje. Eindelijk weer een keer samen uit. Lekker samen dineren en daarna een bioscoopje pikken. Beiden verheugden zich erop. Hij zelfstandig ondernemer, zij werkt in de toeristische logistiek. Allebei hadden ze een hele drukke periode achter de rug en om de relatie leuk te houden was deze avond iets waar ze allebei naar uit hadden gekeken.

Het was een gezellig restaurantje van het type Het-kost-ietsje-meer-want-we-hebben-geen-Michelin-ster-maar-wel-bijna. Dit restaurant zorgt voor smaakexplosie via amuses, zeg maar lepelhapjes, en meerdere gangen. Dat beloofde wat. Nadat de man een mandje oerbrood met kruidenboter had besteld en gekregen dook hij in het mandje. Hij verging van de honger. De eerste gang betrof een amuse die op een lepel werd geserveerd. Een puree van zwijnenworst met appel en zuurkool. Toen de serveerster dit bij de man op tafel zette vroeg de man of de kok nog leefde, gezien de kleur en de hoeveelheid. De vrouw geneerde zich en gaf de man een corrigerende schop tegen de enkels. Ik had de indruk dat de man het begreep.

De vrouw bestelde hierna een ‘voedzame’ salade Niçoise. De man ging voor de T-bonesteak, gesneden uit de korte lende van het rund. Hij had zich voorbereid op een steak van 500 gram. Dat werd een desillusie toen hij het steakje van waarschijnlijk een kalf zag. Klein, in zijn ogen te klein. Hij beklaagde zich bij zijn vrouw over het formaat. Daar kwam nog bij dat er drie sperziebonen en een gelig prutje naast lag. Volgens de serveerster aardappelpuree. De man was duidelijk in de war. Hakkewippend zat hij op zijn stoel zijn drie sperziebonen in minihapjes snijdend. “Ik heb honger”; meldde hij voor de zekerheid aan zijn vrouw. Als antwoord kreeg hij te horen dat dit een bijna-sterren-restaurant was en dat dit soort restaurants altijd kleine portie serveren. Het maakte hem niet meer uit. Hij was hevig ontstemd en had honger. De vrouw stoorde zich aan haar knorrige man. “Eet dan eens normaal, met kleine hapjes. En kauw goed op je eten dan heeft het meer smaak en doe je er langer over”. De man at, zij het met tegenzin. De sfeer aan tafel was een beetje aan het wegdrijven. Met grote slokken wijn spoelde de man zijn happen vlees weg. Hij verslikte zich bijna in de klein gesneden sperziebonen. “Mag ik dan in ieder geval een schaaltje frietjes erbij bestellen?” Hij keek zielig en hunkerend. Maar zijn vrouw bleef voet bij stuk houden. “Kleine hapjes!”; siste ze. Terwijl het leek alsof de vrouw net begonnen was aan haar salade had de man zijn bord leeggegeten. Met een stukje brood sopje de man de laatste jusresten van zijn bord.

Oorverdovende stiltes vielen over tafel. Gelukkig kwam de serveerster de borden ophalen en de dessertkaart brengen. De man tuurde. Wat was nou het grootste dessert. Het hoefde tenslotte niet lekker te zijn als het maar veel was. Hij was er uit; een kaasplateau. De vrouw ‘deed’ een kinderijsje. Niet veel later kwam de serveerster het bestelde brengen. De vrouw kreeg haar kinderijsje. Voor de man werden een aantal kazen aangesneden. Hij was in zijn nopjes, er lagen hele kazen op de plank. Verbaasd was hij dan ook toen de serveerster het bordje met de stukjes kaas aanreikte en de plank met kazen meenam. “Ja maar… ik heb honger”; zei hij hoopvol. De teleurstelling droop van mans gezicht. Zou hij nog wat brood bijbestellen voor de kaasjes?

Maar zelfs dat mocht niet van zijn vrouw. Met peuterhapjes at de vrouw haar ijsje, genietend van elk hapje. In drie happen had de man zijn kaas op.

De man betaalde geagiteerd de rekening. Zoveel geld voor dat kleine beetje eten?

Samen liepen ze richting de bioscoop. Zij kittig op haar hakjes en haar frivole jurkje. Hij in zijn vrijetijdskleding. Nog mopperend kwamen ze bij de bioscoop aan. Hij bestelde kaartjes voor de kostuumfilm waar zijn vrouw zo van hield. Na het in ontvangst nemen van de kaartjes klaarde het gezicht van de man op. Ze moesten langs een rij van verleidingen: grote bekers frisdrank, grote bekers popcorn en chocoladepinda’s. Hij keek vragend naar zijn vrouw. “Okay, doe maar een beetje popcorn om te snoepen dan”; zei zijn vrouw. Met een grote glimlach bestelde hij de grootste emmer popcorn. Gewoon om een klein beetje te snoepen. Samen namen ze hun plaatsen in, goede plaatsen. Recht voor het scherm. De reclame boodschappen startte op het doek. De man vroeg aan de vrouw of zij ook wat popcorn wilde. “Maar niet teveel hoor, anders heb ik zelf niet genoeg”.

“God, wat houd ik van je. Ik vind het niks dat ruzie maken om niks”. En daar had hij een punt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s