De MRI-scan (of de pers)

Gelukkig alweer een paar jaar geleden na mijn onfortuinlijke tekenbeet en de daarop volgende hartritmestoornissen. Het heeft een diepe indruk op mij achtergelaten.

Twee maanden na mijn ziekenhuisopname is de dag van de MRI-scan aangebroken. Geen idee wat dit allemaal inhoud. Afwachten maar. Als ik aan de beurt ben kom ik in een ruimte met een apparaat wat veel weg heeft van een tunneltje. Eigenlijk lijkt het op een grote rolladekoker. Ik moet met ontbloot bovenlijf op de uitgeschoven tafel gaan liggen. Hierbij krijg ik een soort harnasje op mijn borst vastgemaakt om te zorgen dat de beelden goed kunnen worden vastgelegd. Er wordt een koptelefoon op mijn hoofd gezet voor de herrie en dan begint het apparaat te grommen en met tafel en al schuif ik met mijn hoofd als eerste de tunnel in. En dan lig ik klem. Met mijn postuur, ik weeg 0,112 ton, ben ietwat dik, lig ik echt klem in die rare trechter. De verpleegkundige duwt mij nog een soort balletje, de noodbel, in mijn handen. Er wordt nog even gezegd dat als ik het eng vind of als ik iets nodig heb ik dan in het balletje moet knijpen. En dan begint het apparaat herrie te maken. Doffe klappen geeft het apparaat.

Ik kan mij voorstellen dat mensen claustrofobisch worden. Het plafond van dit rare apparaat zit 1,5 centimeter van mijn neus vandaan. Dan hoor ik via de koptelefoon een stem die zegt: ”Inademen… uitademen… adem vasthouden.” En 23 seconden mag ik dan niet inademen. Moet je eens proberen! Als je gaat zwemmen houd je je adem in om onderwater te gaan. Hierbij moet ik eerst inademen, dan mijn adem uitblazen en pas dan niet meer ademen. Nou ik kan je verzekeren dat juist dat niet makkelijk gaat. Zeker niet als je borstkast niet uit kan zetten omdat je klem ligt. Als ik aangeef dat ik klem lig wordt er gezegd dat ik het goed doe. Ja maar, joehoe, ik lig echt klem en kan slecht ademhalen zo. En weer: ”Inademen… uitademen… adem vasthouden.” Dat gaat zo vijf kwartier door! Gek word ik daar van! Als ik na vijf kwartier  uit de tunnel wordt gehaald en aan de verpleegkundige aangeef dat ik toch aardig klem lag zegt deze dat het bij mij nog goed ging. De tafel schoof automatisch met mij erop naar binnen. Bij andere mensen gebeurd het dat zij handmatig de tafel met een schoenlepel moeten helpen om de mensen klemvast in die tunnel te persen. Ik kan mij nu voorstellen hoe een rollade zich voelt voordat die in dat netje beland.

Bij thuiskomst heb ik toch maar eens de cardioloog van het ziekenhuis gebeld wanneer ik nou een oproep krijg om mijn bundeltjes te laten wegbranden. Het is tenslotte al juli. Navraag bij het ziekenhuis in Dordrecht leert dat zij mijn gegevens naar een verkeerde afdeling van het ziekenhuis in Breda hebben gestuurd. Via de cardioloog kom ik aan een rechtstreeks nummer van het ziekenhuis in Breda. Daar hoor ik dat ik niet op de lijst voor kom. Weer gebeld met Dordrecht. Mijn gegevens zijn nogmaals per bodedienst verstuurd. Begin juli krijg ik een oproep om mij bij de afdeling cardiologie te melden voor een soort intakegesprek. Tijdens dit gesprek krijg ik te horen wat de risico’s van de behandeling zijn. Goed ik waag de stap van de behandeling. Heb ik wel een keus? Ik geef door dat we drie weken op vakantie gaan en dat ik dan niet verrast wil worden door een oproep van het ziekenhuis. Er wordt gelukkig een aantekening gemaakt. Met een gerust hart, wat klinkt dat toepasselijk, ga ik op vakantie. Heerlijk even alle zorgen van de afgelopen maanden achter mij laten.

Tijdens onze vakantie in, hoe kan het ook anders, Frankrijk zit ik lekker met vrouwlief op ons terrasje van onze vakantiebungalow. Glaasje ‘fris’, stukje kaas, stukje worst erbij. Mijn lief loopt naar binnen om de fles ‘limonade’ nog eens te pakken. Op het moment dat ik het mes en de worst pak gaat figuurlijk gesproken het licht bij mij uit en word ik wakker onder de tafel. Worst op de grond. Mes nog in mijn handen. Geen idee hoelang ik buitenwesten was. Ik had 1 glaasje wijn op. Er was geen aanwijzing, geen gevoel wat ik aan voelde komen. Ineens was alles zwart. Ik kan u vertellen, daar word je niet geruster van.

Als ik na onze vakantie dit aan de arts vertel vraagt hij hoe vaak dit gebeurd is. Als ik hem vertel dat dit een keer is, is hij verheugt. Een keer is niks, dat is positief, zegt hij vrolijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s