Sirene en Houjebekka

Begin mei. Het raam van mijn kantoor staat op en kier. De basisscholen hebben meivakantie. Want ik zie kinderen voorbij fietsen op weg naar huis. Een buurvrouw komt met haar Sirene net van school en heeft  haar andere kind opgehaald. De sirene, of heet ze Sirene, gaat weer af. Drie jaar, maar als zij haar zin niet krijgt gaat ze af. Deze buren hangen de filosofie aan van het niet bestraffen of bestraffend toespreken van je kinderen. Gevolg: onhandelbare kinderen. Als Sirene gevraagd wordt om binnen te komen is het antwoord: “Aaaaaaaaaaaaahh!” Doe eens rustig met je fiets: “Aaaaaaaaaaaahh!” Kom we gaan eten: “Aaaaaaaaaaahh!” Gek word ik daarvan.

Sirene praat niet, Sirene gilt. Krijgt Sirene haar zin niet: “Aaaaaaaaaahh!”

Laatst was oma op bezoek. Die had andere methoden. Sirene kom eens hier: “Aaaaaaaaaahh!” “O je gaat weer gillen? Hup naar binnen.” “Nee oma, ik gil niet meer. Ik wil buiten spelen.” Toch gewoon naar binnen om af te koelen. Met een greep aan de arm en een ouderwetse holpunter wordt het kind naar binnen gebonjourt.

Zo is er ook een paar huizen verder een ander buurmeisje. Vijf is ze, HoujeBekka. Bekka is van een ander slag. Van het slag dat mondiger is dan  haar moeder. “Bekka, kom eens bij mij lopen.” “Nee!” is het antwoord. “Nou, kom hier.” “Echt niet, dan ga je mij slaan.” “ Kom hier zeg ik je.” De moeder rent naar Bekka en pakt haar bij de arm. “Au joh, rot wijf je knijpt in mijn arm!” Vijf is ze, Bekka. Laatst speelde Bekka in de tuin. Moeder riep dat Bekka binnen moest komen. “Echt niet”, was het antwoord. “Oeh, ik haat je rotkind.” “Rotmoeder! Ik wou dat papa weer thuis was. Die is tenminste aardig. Die houdt wel van mij.” Vijf is ze, Bekka. Het broertje is al niet anders. Hij is drie en heeft de stem van een man die dagelijks een pakje Gauloises sigaretten wegpaft. Knikkeren, het schijnt weer hot te zijn, doe je niet piekend met je duim en wijsvinger. Welnee, met je schoen. Een goeie schop er tegen en als een projectiel schiet de knikker richting geparkeerde auto’s. Maar ze spelen wel lief,… die kleine etters.

Voor de privacy heb ik de namen van de kinderen verandert in Sirene en HoujeBekka. Drie en vijf jaar zijn ze, dat klopt wél.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s