Luisteren met je ogen – kijken met je handen

Luisteren is meer dan horen dat weet ik inmiddels zeker. Ik maak het met enige regelmaat mee: mensen luisteren wel, maar horen totaal niet wat je zegt. Het begint al met het voorstellen. Soms krijg je zo’n weeiig, week slap handje. Je hebt je naam genoemd en al direct wordt er gevraagd: “Hoe zei je dat je heet?” Of je bent wat aan het vertellen en je gespreksgenoot begint dwars door jouw verhaal te wauwelen. Respectloos, maar het gebeurt.

Ook dat heb ik meegemaakt; overbezorgdheid. Ik zag het met de oma die in alles leeuwen en beren  op de weg  van haar kleinkind zag. “O, doe voorzichtig op dat klimrek want als je valt…”. Ik ben niet van dat benauwde. Laat kinderen ervaren. Laat kinderen kijken met hun handen. Aanzitten. Doen. Daar leren ze van. Mijn neefje nam ik mee een weiland in. Het was omheind met schrikdraad. Langzaam liep hij naar het schrikdraad met uitgestrekt handje. Op mijn “Niet aanzitten hoor dat doet zeer” stak hij zijn hand uit en met een grijns op zijn gezicht in mijn richting en met een blik van joh-oom-krijg-jij-het-lazarus raakte hij het schrikdraad aan. Ik kwam voor de zekerheid even niet tussenbeide. Door de schok schrok hij. Maar ik weet zeker, dit doet hij nooit meer, hij heeft er van geleerd

Kinderen worden in mijn ogen te beschermend opgevoed. Toen ik nog een snotneus was moest ik door weer en wind naar school fietsen. Nu worden kinderen gebracht en gehaald met de auto. Naar school, naar sportverenigingen, naar kinderfeestjes en noem maar op.  Kinderen zijn allergisch voor stof, huismijt, voor buitenspelen. Ze zijn dyslectisch,  hebben ADHD, ziekte van Weil. Of was dat bij honden? Kortom een hoop kinderen zijn bevattelijk voor allerlei zaken waar je vroeger niet eens van hoorde, laat staan dat je wist dat het bestond. Waar is de tijd dat kinderen stijf onder de modder thuiskomen van het spelen in een veld of van het voetballen op een trapveldje. Of leuker; in de sloot gevallen omdat kindlief probeerde met losse handen te fietsen. En dat dan net voordat de schoolfotograaf foto’s kwam maken. Nee, voetballen en andere sporten doen ze op de Wii, lekker binnen. Je merkt het ook dat de weerstand van de kinderen verandert.

Ik ken mensen die nog nooit, ja je leest het goed, nog nooit in het bos zijn geweest. Ze vinden het niet de moeite waard. Maar ook kreeg ik als reden dat de kinderen al aan het einde van de straat in de auto beginnen te zeuren hoelang het nog gaat duren dat ze er zijn. Er wordt dus aan de ‘gevoelstemperatuur’van de kinderen toegegeven.

Nu leven de kinderen bij de waan van de dag. Waar is de tijd gebleven dat kinderen al aan je houding zagen dat ze beter maar naar je konden luisteren in plaats van tegenspreken?

Kinderen, bezint eer ge begint. Zolang je geen idee hebt hoe je de opvoeding van je kinderen aan moet pakken zou je er niet aan moeten beginnen. Ik zie het aan mijn overbuurman. Die man moet wel ongelukkig zijn als zijn drie jonge kinderen weer een week bij hem zijn. Gek wordt hij van het gegil van die drie, maar het schijnt van hem te mogen. Of, hij schijnt er niet tegenop te kunnen. Luisteren doen ze al helemaal niet. Gelukkig hebben mijn kinderen nooit zo erg gezeurd. Autoritten van 18 uur of langer reed ik met plaspauzes in een keer. Er werd niet noodgedwongen een tussenstop bij een of ander achenebbisj hotelletje gemaakt omdat de kinderen voor de tienduizendste keer vroegen of ze er nu eindelijk waren. Er werd gezongen op muziek van Bert en Ernie. Er werd Frans of Spaans geleerd van de muziek van Bassie en Adriaan. Spelletjes werden in de auto gedaan. Ze hadden plezier, en daardoor wij als ouders ook. Er werden bij Breda blikjes limonade uitgedeeld. De blikjes werden dan pas geopend nadat we in de verte de Eifeltoren in Parijs passeerden. Nooit heb ik begrepen waarom.

Nu jaren later zie ik onze opvoeding bij onze volwassen kinderen terug.  We hebben het zo gek nog niet gedaan, al zeg ik het zelf. Alledrie kunnen ze op een nette manier met mensen omgaan en weten de natuur op waarde te schatten. Alledrie zijn ze gelukkig, ook dat is wat waard.

Mijn oudste dochter en mijn zoon zijn nog vrijgezel. Gelukkig konden hun schoonouders geen kinderen krijgen.

Eén reactie op “Luisteren met je ogen – kijken met je handen

  1. Cecile Kop zegt:

    je slaat zoals gewoonlijk weer de spijker op zijn kop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s