Fotosessie

Het gebeurt regelmatig dat ik Dibbes, de Draadhaar, en/of Bram, de Teckel, zo ontzettend lief zie staan, zitten of liggen. Voor mijn werk gebruik ik vaak een spiegelreflexcamera, die ligt dan wel op mijn kantoortje op de eerste verdieping. Voorzichtig haal ik die dan van boven om even later tot de conclusie te komen dat het sfeerplaatje met Dibbes of Bram voorbij is. Camera voor Jan Lul gehaald. Maar de camera laat ik dan wel beneden liggen want stel je voor dat er zich weer zo’n mooi moment voordoet.

 Af en toe probeer ik dan toch geforceerd een sfeerplaatje te creëren. ”Dibbes… hier. HIER! Zit!” Dibbes gaat model zitten. Nu Bram nog. ”Bram… hier. HIER! HIER, zeg ik!” ’t Is een Teckel hè, dus eigenwijs. In de tijd dat ik Bram netjes neerzet geeft Dibbes nieuwsgierig een lik over de lens die op dat moment voor mijn buik hangt. Doekje zoeken voor de lens. Ik kom terug… honden weer in de tuin. Wederom roep ik ze naar mij toe en laat hen zitten. Nou trekt Bram weer zo’n rare kop, met van die opgetrokken oren en zijn kop scheef. Ik zet Bram netjes neer en Dibbes vindt het weer te lang duren en wandelt weg. Even later zie ik Dibbes in een bloemenperk staan, want hij zag weer een mus. Dibbes sommeer ik terug te komen, wat hij ook netjes doet. Als een kunstenaar modelleer ik zijn kop. Hij laat het allemaal netjes toe en geeft spontaan een poot. Poot vies en op mijn blouse een ‘stempel’ van een poot. Bram ziet Dibbes netjes bij mij zitten en prompt probeert Bram de voorpoot van Dibbes te dekken. Dibbes, ook niet lullig, vind dat zoiets niet kan. Tering, rot honden.

Plots zitten ze weer model. Perfect voor een foto. Ik stel scherp, wil afdrukken, geheugenkaartje vol. Ik geef de moed op, leg de camera binnen op de kast neer. In mijn kantoor haal ik een nieuw geheugenkaartje en plaats deze in de camera. De camera leg ik weg en loop vervolgens terug de tuin in. Tot mijn stomme verbazing zie ik Dibbes en Bram broederlijk naast elkaar zitten, een prachtig plaatje. Ik sluip weer naar binnen voor de camera, kom terug met de camera… ’t is feest denkt Bram we gaan stoeien met de baas. Daar sta ik dan met mijn camera om mijn nek met honden die echt met mij willen stoeien. Wat moet je daar nou mee. Gek word ik daar van.

Stephanie, onze oudste dochter, doet dat anders. Roept Dibbes en Bram bij zich, zet ze neer en schiet de prachtigste plaatjes. ”Geen gezeik pap, ze moeten gewoon luisteren.” Ja, hèhè, dat snap ik. Alleen bij haar gaan ze zitten, blijven ze zitten, houden hun koppen netjes, zijn braaf en er kunnen mooie foto’s gemaakt worden.

De volgende keer pak ik mijn geweer, twee patronen erop en…, dan blijven ze waarschijnlijk wel netjes en stil liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s