Oud en later ook weer nieuw

November. De eerste knallen zijn alweer te horen.

Welk jaar zal het geweest zijn? 1975, 1976? Het precieze jaartal weet ik het niet meer, maar in de periode net na de kerstdagen werden mijn broer en ik toch wel een beetje gek. Oud en nieuw kwam er aan en dus ook het vuurwerk. Dagen voorafgaande aan de verkoop van het geweldige spul zaten we in allerlei reclameblaadjes al onze ‘bestellingen’ aan te vinken. Atoomslagen, dieptebommen, hellfire, sidewinders, lawinepijlen, zoeklichten of weet ik veel hoe het toen allemaal heette. Met het geld van onze krantenwijken hadden we flink wat gespaard, ja speciaal voor al dat vuurwerk. Er kon, gezien de inhoud van de spaarpotten, flink wat vuurwerk worden aangeschaft. De 29ste december was eindelijk aangebroken. Eerst verlekkerden we ons voor de etalage van de vuurwerkwinkel. Een lange rij vanaf de toonbank tot bij de deur sierde de winkel. Toen er plaats was schuifelden we naar binnen. Gespannen was ik, maar op een blije manier. Met rode wangen noemden we op wat we aan vuurwerk wilden aanschaffen. De verkoper stapelde de plastic tassen vol. Met een grijns van oor tot oor gingen we huiswaarts. Bij het zien van al dit ‘kruit’ was mijn moeder terecht ongerust: ”Jullie doen wel voorzichtig hè? Ik weet mij geen raad als dat vuurwerk zomaar af gaat. Doe alsjeblieft voorzichtig!” Natuurlijk doen we voorzichtig en natuurlijk snappen we dat dit gevaarlijk kan zijn. Tenminste, ik wel. Mijn plastic tas met vuurwerk legde ik in mijn kast in mijn kamer. Mijn oudere broer zat aan zijn bureautje alles, maar dan ook werkelijk alles uit de verpakking te halen. Soort bij soort werd alles in zijn kamer langs de plinten uitgestald. Een mooi gezicht, dat wel. De kanonslagen naast de atoomslagen, babyvuurpijlen naast de zonnen en fonteinen. De grondbloemen naast het overige siervuurwerk. Echt al zijn plinten waren voorzien van vuurwerk. Een mooi gezicht, dat wel.

Op de dag van oud en nieuw kon mijn broer zijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Hij nam een grondbloem in zijn hand, pakte zijn aansteker en hield die bij de lont. Als de lont aan was zou hij die wel tussen duim en wijsvinger uitknijpen. Gewoon even kijken hoe dit kruit in de lont een stukje spetterend brand. Zo mooi. De lont ontstak. Spetterend brandde het lontje. Tussen duim en wijsvinger kneep hij de lont uit. Maar in plaats dat de lont uitging brandde hij zijn vingers. En als reactie liet hij de grondbloem los, die tussen de kanonslagen viel. De grondbloem ontbrandde in de mooiste kleuren en stak de kanonslagen aan die op hun beurt weer…

De gillende keukenmeiden gilden over het zeil naar de andere hoek van de kamer. Daar ontstaken die weer de zonnen en fonteinen. De atoomslagen werden geactiveerd en niet veel later was er in de hoek van de kamer zo’n rode zon aan zon parachuutje. Heel de kamer was hel rood. De ontploffende vuurwerksnippers kwamen op het beddengoed en op het zeil  en lieten flinke brandplekken en de nodige rook achter. Je kon werkelijk geen hand voor ogen meer zien.

Mijn ouders waren inmiddels de trap op gestormd en trokken mijn broer uit zijn kamer. De deur werd dichtgesmeten. Het leek wel of de wereld verging.

Mijn vader heeft zo goed en zo kwaad het zaakje geblust. Na de commotie werd de brandverzekering ingeschakeld. Gelukkig werd de brandschade vergoed en de inventaris vernieuwd. Mijn broer heeft daarna nooit meer vuurwerk gekocht. Het was kennelijk niet meer zo leuk.

Even was het een mooi gezicht in zijn kamer, oud en later nieuw, dat wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s