Terug in de tijd

Terwijl ik zo wat verhaaltjes zit terug te lezen moet ik ineens denken aan met vakantie gaan naar Frankrijk, maar dan een paar honderd jaar geleden. Hoe zou dat zijn gegaan? Nu informeer je per telefoon of per internet of het gewenste bungalowtje, hotelletje of de bewuste campingplaats nog beschikbaar is. Of  je boekt je een vakantie per internet. Per vliegtuig of per auto zit je in een paar uurtjes op je geboekte vakantieadres. Voor diegene die niet in één keer de rit per auto willen maken is er de mogelijkheid om ergens halverwege een hotelletje of een bed & breakfast te pakken die weer van alle gemakken voorzien zijn.

Bij aankomst wordt per mobiele telefoon, hetzij mondeling hetzij per sms, aan het thuisfront gemeld dat je goed en veilig bent aangekomen. Daarna neemt een ieder een verfrissende douche. Per auto ga je nog even naar een hypermarché om daar de boodschappen voor de komende dagen in te slaan. Het vlees en de andere bederfelijke waar wordt netjes in de koelkast of het vriesvak bewaard. Met een boot met jetstreamaandrijving bekijk je in een paar uurtjes de volledige kustlijn van je vakantieadres. Je maakt de nodige foto’s en video-opnamen om je familieleden thuis te laten zien hoe mooi het was tijdens die verre vakantie.

Bij thuiskomst melden we via MSN, Twitter, Facebook of  Hyves aan vrienden en familie hoe het geweest is. Allemaal snelle en moderne verbindingen die we niet meer uit ons dagelijks leven weg kunnen denken. Hoe anders was dit in de middeleeuwen. Ik stel mij het dan als volgt voor:

Als je richting Frankrijk ging moest je zorgen voor een schoudertas, een zadeltas en een warme deken. Je zwaard en je mes had je in een schede om je heup hangen. Je wist tenslotte maar nooit wat je onderweg tegenkwam. Met wat proviand voor de eerste dag ging je dan des ochtends onderweegsch. Na een rit van zo’n veertig kilometer langs velden met hop en gerst werd er gestopt. Het rosch (met ch) was moe en bezweet en uzelve ging het lopen na het afstijgen ook niet geheel moeiteloos, dan liep ge het eerste uur, laat ik maar zeggen, ‘met-je-armen-wijdbeens’. Het paard werd aan de boom geknoopt. Tegenwoordig doen ze dat op een iets andere manier met een hond die overbodig is geworden, maar goed. Je moest in het buurtschap waar je was aangeland eerst zoeken naar een herberg. Je bestelde bij de waard van de herberg een pul bier en laafde je enorme dorst. En passant vroeg je de waard of hij onderdak voor de nacht had. Gelukkig bleek dit het geval te zijn.

In deze herberg liepen ook de nodige deernen rond met een decolleté waar de rondingen praktisch uit de jurk vielen. Zeker longontsteking gehad, want de longen hangen zowat uit hunnen jurkjes. De waard vroeg beleefd of je zin had in nog enen pul bier, een bord stoofvleesch en een ’warm bed’ als u begrijpt wat ik bedoel. Je bent tenslotte alleen op reis. Na de onrustige nacht duwde je dan je hoofd in een drinkbak die buiten stond. Met dit koude water waste je lekker je gezicht. Er werd bij de waard afgerekend en je vervolgde je weg weer richting het zuiden. Onderweg werd op een met gras begroeid weggetje je leven bedreigd door twee onverlaten die beide vervaarlijk met een sabel in jouw richting zwaaiden. Gelukkig had je veel ervaring in het zwaardvechten en werden deze schurken met een paar wel geplaatste steken dood achtergelaten samen met wat andere stukken afval. Na ongeveer vijftig kilometer voelde je je rug en je achterwerk aardig branden van de inmiddels ongemakkelijke houding in het zadel. Je zat tenslotte heel de tijd ‘met je armen wijdbeens’. Wederom werd er een herberg aangedaan. Opnieuw was er gelukkig weer plaats. En ook nu was het bed warm, niet door de elektrische deken, maar door een vrouwen lichaam. Haar naam wist je nog niet. Toch maar even vragen, dat was wel zo netjes. Ach, ze bleek nog maar zeventien jaar oud te zijn. Lekker jong en fris dus. Op die manier kon je haar nog wat dingen leren, was je gelijk maatschappelijk verantwoord bezig. De volgende dag in de vroege ochtenduren sprong je even in de sloot om je even goed te wassen. Het kroos veegde je netjes weer van je hoofd. Even alles droogmaken. Schoon! Eenmaal aangekleed nam je het gekochte stuk brood en at je dit in het zadel samen met het restant van het geroosterde konijn die je gisteren gevangen had. Gelukkig nog maar 1260 kilometer, ongeveer 31 dagen rijden, het schoot al op!

Na 30 dagen bereikte je de streek waar je ‘vakantie’ wilde vieren. Langs het zandpad stond een enorme muur met daar achter een grote hoeveelheid wijnranken. Rustig dirigeerde je het paard richting het in de verte zichtbare huis. Even later rende een vrouw huilend en gillend tussen de wijnranken door richting het huis. Je riep nog: ”Deerne, waarom schreit gij?” Wel beeld, maar geen geluid zal ik maar zeggen. Geen antwoord. Halverwege het pad kwam een man met een zwartkruit geweer naar je toe. Het geweer werd op je gericht en de man zei: ”Bonsoir. Comment vous appeler? Ou est votre compagnon de voyage?” (Goedenavond. Hoe heet u? Waar is uw medereiziger?). Maar ja, je verstond geen woord van wat die man zei. Gelukkig wist je de man te overtuigen dat je geen kwaad in de zin had en mocht je in het hooi blijven slapen… samen met de deerne die eerst huilend en gillend voor je weg rende. Hè,… heerlijke vakantie. Na twee weken besloot je weer terug te gaan naar Den Nederlanden, een terugreis van 31 dagen met de nodige gevaren. Als je na 77 dagen weer op het kantoor van de schout terugkeerde zag je dat er iemand anders achter jouw katheder stond. Vreemd, je bent tenslotte maar twee weken in Frankrijk geweest. En even een facsimile (fax) versturen ging niet!

Hoe zou dat geweest zijn in de prehistorie? Je kwam thuis ‘van je werk’ en trof je vrouw in je grot aan. Dan gromde je ten teken dat je thuis was naar haar terwijl zij boven een houtvuur in de grot een holenbeer aan het roosteren was? Zij gromde terug ten teken van begroeting. Dan gromde je twee keer en dan kreeg je een bordje warme holenbeer of zo iets? En als je wilde slapen sleepte je haar aan haar lange haren mee een grot in, lekker warm. En je maakte een krijttekening om een bericht achter te laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s