Drijfjacht te Duitsland

Alweer een tijdje geleden kreeg ik het aanbod om in Werl te Duitsland mee ter drijfjacht te gaan op de zwijnen. Door de enorm goede zomer en de natte herfst was er een overvloed aan eikels en beukennoten. Het voedsel van zowel zwijnen als reeën.
4:00 uur ’s morgens reed ik, vergezeld van Bram, een Teckel, richting Duitsland. Eerst richting Dordtmund en van daar naar Werl. Een klein plaatsje boven in Sauerland. Rond 9:00 uur kwamen we op de plaats van bestemming aan. Eerst de jagermeester, een vrouw, opgehaald. En met haar richting Hamm. Net buiten deze plaats strekte de bossen zich uit over de heuvels en de dalen. Een schitterend gezicht. Bomen zonder bladeren, sommige met roestbruine bladeren. Dit geheel omlijst met enorme hoge sparren. Prachtig. Al rijdend door het bos reden we met de jagermeester naar een open plek diep in het bos. Op deze open plek stonden al diverse auto’s geparkeerd. De plaatselijke jachtopzichter was van de partij, de notaris van het dorp, de dokter en zo nog een aantal notabele vertegenwoordigers van de plaatselijke gemeenschap. Maar stuk voor stuk sympathieke mensen met allen een gemeenschappelijke hobby, de jacht. In totaal waren er mij 8 mensen uitgenodigd. De voorjagers, waaronder ikzelf kregen allemaal een fluorescerend wegwerkerhesje. De honden hadden allemaal een extra fluorescerende halsband om en een soort geitenbelletje eraan. Dit alles bedoeld om niet per ongeluk door de jagers op de hoogzitten te worden afgeschoten. Na goede uitleg van de jagermeester wat wel en wat niet geschoten mag worden verdwijnen de jagers met een overlevingslunchpakket richting hun hoogzitten. Na ongeveer een half uur kregen ook de vier drijvers hun overlevingslunchpakketten uitgereikt. Het pakket bestond uit een tweetal lange droge worsten, een grote schnitzel, twee kleine worsten, een appel en een mandarijn. Met recht een pakket waar je in geval van nood wat aan hebt zou ik zeggen. Met een grote omtrekkende beweging lopen we met ons vieren naar het startpunt van de drijfjacht. Tijdens deze flinke wandeling zien we een sprong reeën geruisloos een bospad oversteken, weg van de jagers en drijvers. Een eind verderop steekt Reinaard, de vos, het zelfde bospad over. Ook hij knijpt er tussen uit. Als uiteindelijk het startpunt van de drift wordt bereikt volgen nog wat laatste instructies over onderlinge ruimtes en over hoe er het beste geluid gemaakt kan worden zonder aan het eind van de dag geen stem meer te hebben. Met het roepen van: “Hop, hop, hop”, en met slagen van een stok op de stammen van de bomen banen we ons een weg door manshoge braamstruiken. Het parcours is heuvelachtig en wordt doorkliefd door kleine beekjes. Een prachtig natuurschoon. Ik waan mij in een sprookjeslandschap. Na een minuut of twintig valt het eerste schot. Vlak daarna nog één. Met Bram aangelijnd baan ik mij een weg door dichte begroeiing en bijna ondoordringbare bramen. Nog anderhalve week na deze jacht heb ik doorns uit mijn armen en benen zitten peuteren.Voor Bram was het ogenschijnlijk een eitje. Al huppelend en springend ging hij mij voor door de wildernis. Na verloop van tijd hoorde ik slechts in de verte nog mijn collega-drijvers. Al lopende kwamen Bram en ik uit bij een diep dal. De helling was steil en begroeid met jonge berken. Met hier en daar wat varens op de grond zocht ik houvast op de steile helling. Voetje voor voetje daalde ik af. Mij vasthoudend aan de jonge boompjes probeerde ik mij staande te houden. Plots was ik mijn houvast kwijt en gleed ik met een boompje in mijn ene hand en Bram meeslepend aan zijn riem in mijn andere hand de diepte in. De schrik sloeg mij om het hart. De diepte kwam snel dichterbij. Op een meter of twintig naar beneden zag ik een dikke gevelde boom liggen. Mijn voet waarmee ik mijn val wilde breken gleed over de bemoste stam en voor dat ik wat kon doen hing ik met mijn benen aan weerskanten van de stam. Jawel, bovenop mijn “Arie”. Alsof ik er recht een trap in had gekregen. Tering, wat deed dit zeer. Bram zat mij beteuterd aan te staren. Mijn broek en mijn jas zaten van boven tot onder stijf onder de modder. Vanuit een hoogzit klonk er geschater. Ik was dus gezien! Weer een verhaal voor na de jacht! “Hallo Jan, wie geht es?” Ja ja, het ging weer goed. Gelukkig heb ik al drie kinderen. Verder op links van mij zag ik een drijver. En aan de rechterkant, een heel eind verder, een andere. Weer hoorde ik een schot. Ik was benieuwd. Een eind verder ging het weer heuvel op. Bram gebruikte ik als een soort dierlijk klimijzer. Ik had hem in zijn nekvel en ging op handen en voeten naar boven. Bram in de rechterhand slingerde ik omhoog. Doordat Bram zich bij de landing schrap zette had ik weer wat houvast. Op de heuveltop aangekomen zat Bram duidelijk op een zwijnenspoor. Druk snuivend merkte ik dit aan zijn gedrag. Bram trok mij richting dichte braamstruiken. Luid blaffend dook Bram de braamstruiken in. Na vervaarlijk gegrom en geblaf kwam er een flinke keiler los. Het zwijn vluchtte richting de hoogzitten. En ja, een doffe knal eindigde zijn leven. Bram gaf goed luid om het zwijn op de vlucht te doen slaan. “Weten we ook weer. Luidgeven doet hij dus ook”; dacht ik nog. Na nog eens twee uren lopen kwamen we eindelijk bij het einde van de drift. De drijvers verzamelde zich rond het al knappende vuur. “Hulptroepen” van de catering hadden al een tijdje van te voren een kampvuur gemaakt. Gluhwein en een kruidenbitter stonden al klaar. Uit de auto haalde ik twee Edammer kazen. Mijn bijdrage in de jacht. Een half uur later kwamen de jagers uit het bos terug. Zij waren nog achtergebleven om het wild wat terug wilde gaan te verschalken. Iets wat hen niet was gelukt. Bij het vuur deden we ons te goed aan de versnaperingen. De Edammer kazen vielen letterlijk en figuurlijk in de smaak. Een terreinwagen met aanhanger bracht het tableau richting kampvuur. Een keiler, die van Bram, een halfwas zwijntje en een vos werden ontweidt en uitgelegd op een met dennentakken bekleedde plek. Met veel symboliek door twee jagers met een jachthoorn het geschoten wild doodgeblazen. Zoveel traditie zou in Nederland niet misstaan. Na een stevige en goed vullende maaltijd begon ik weer aan de terugreis. Diep in de nacht kwam ik thuis, maar allemachtig wat een fantastische dag!

3 reacties op “Drijfjacht te Duitsland

  1. hahahha, ik zie het helemaal voor me, TOP!

  2. Huub zegt:

    wordt de vos ook ontweid?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s