Nieuwe wasmachine

De auto met mini-aanhanger draai ik de parkeerplaats op. Hypernerveuze honden worden uit de auto gebonjourd. De huisdeur wordt geopend. Vrouwlief wordt onthaald door de twee dochters en de zoon. En dan begint het. Het uitladen van een auto met vakantiespullen. De aanhangerklep wordt geopend en buiten de weekendtassen komen ook de ‘trofeeën’ tevoorschijn. Zakken en potten met schelpen, een oude dakpan, maar wel een Franse, zakken met vuurstenen met formaatje honkbal komen tevoorschijn. Flessen water, die waren over en zonde om weg te gooien, komen weer bij het voetencompartiment tevoorschijn. Tassen met boodschappen, La Perruche; van die rietsuikerbrokjes, Franse zweetvoetenstinkkaas, speciaal apart water met een smaakje anders wil Jan het niet drinken want vissen neuken tenslotte in water, flessen met olijfolie omdat het Frans is en meer meuk komt in tassen de auto uit. We komen altijd met een vollere auto terug dan dat we zijn weggegaan.

Dan volgt direct het eerste ritueel, of eigenlijk het tweede, zoenen is altijd nummer één, de tassen met wasgoed naar boven en direct een eerste was in de wasmachine. Tot zover verloopt alles nog vlotjes. De was wordt netjes in de wasmachine gedaan. De machine netjes voorzien van de juiste vloeistoffen om de remsporen en grasvlekken weg te krijgen. De programmakeuze wordt bepaald: ‘zeer heftige was’. En de knop gaat aan. Er wordt door het apparaat water ingenomen, een slurpje schoonmaakvloeistof opgezogen en het apparaat gaat draaien. Tot zover niets aan de hand. Maar na twintig minuten hebben we het idee dat de wasmachine de trap af komt lopen om verhaal te halen over zulk vies wasgoed. Allemachtig wat een herrie! Verschrikt kijken vrouwlief en ik elkaar aan en gelijktijdig stuiven we naar boven. Met een druk op de knop onderbreek ik het wasprogramma en zet de knop op afpompen. Al het water wordt weggezogen en na een minuut springt het elektronische slot eraf en kan de was eruit worden gehaald. Wat opvalt is de trommel. Deze staat niet helemaal waterpas in de machine. “Ach maak je geen zorgen meissie, ik zal hem wel even openmaken. Waarschijnlijk een bout los”. Na het deksel en de achterkant van het woeste apparaat te hebben losgeschroefd zie ik maar een klein incidentje; de V-snaar ligt niet helemaal recht op het vliegwiel. Waarschijnlijk omdat de trommel scheef hangt. De bout op het vliegwiel blijkt toch echt muurvast te zitten, dus daar ligt het niet aan. Alle veren staan strak, het contragewicht is ook in orde. Morgen is het zondag, maar ach maandag maar even een monteur bellen.

Maandag, de monteur wordt gebeld, maar blijkt ’s maandags gesloten. Dinsdag dan maar monteur bellen. De was stapelt zich verder op. Dinsdagochtend vroeg; om twee minuten voor acht zit ik in de startbelhouding om er zeker van te zijn dat de monteur nog in de ochtend zal komen om ons machientje te genezen. Acht uur; monteur aan de telefoon die verteld dat hij diezelfde ochtend nog zal komen. En waarachtig hij komt; de genezer der machines. Er valt een pak stro figuurlijk van mijn rug. Als hij de wasmachine ziet heeft hij maar één oordeel die ik niet wilde horen: “Och ik zie het al, niet meer te repareren. De as is gebroken. Meneer u kunt beter een nieuwe kopen, die is maar een paar tientjes duurder dan de reparatiekosten.” De figuurlijke baal stro zit weer terug op zijn plaats.

Okay, plan-de-campagne: wanneer hebben we allebei tijd om een nieuwe wasmachine te kopen? Uh… die middag zou wel lukken zo rond half drie? Ja, lukt. Een afspraak kan ik nog verzetten, anders hadden we weer allebei tegelijk tijd op zaterdagmorgen. Tot die tijd wil ik de Alpe-d’Huwas niet verder laten groeien. Nee, geen optie, vandaag moet het gebeuren.

Een nieuwe wasmachine kopen vind ik altijd zo zonde van het geld. Heb je er keihard voor gewerkt gaat ie expres kapot! En ik zit nou niet bepaald goed in de slappe was. Er zijn maar zat mensen die, terecht, om hun poen vragen. Maar goed, vrouwlief heeft inmiddels in de ochtend het internet afgespeurd naar beste-koop-met-toch-prima-kwaliteit-machines, wij-gaan-niet-kapot-als-u-dat-niet-wil-maar-kosten-een-vermogen-machines, wij-zijn-bijna-gratis-af-te-halen-maar-zijn-bouwpakket-machines.

We zijn eruit, we gaan naar een grote zaak in witgoed, in die categorie vallen wasmachines. Om haldf drie zijn we op weg daar deze winkel in het winkelcentrum Zuidplein, Rotterdam. Bij de bewuste winkel en op de wasmachineafdeling aangekomen beginnen mijn ogen te tollen van de keuzes. Maar goed dat vrouwlief haar huiswerk had gedaan en drie merken en types had voorgeselecteerd. Zeker voor mij moet zo’n wasmachine zeer eenvoudig zijn, het liefst met twee knoppen, hooguit vier. Een knop voor bonte was. Een knop voor witte was. Een knop voor erg-vieze-bonte-was en een knop voor erg-vieze-witte-was. Meer keuzes moeten er niet zijn, te moeilijk. Vrouwlief ziet het apparaat van haar keuze, maar type WTF-ZOUDAT-4-YOU is niet voorradig. Dus wat nu. En hier komt het; dan moet ik mee gaan beslissen. Ik zie programma’s met babybillen-zacht95, badlaken-fris60, horendol-schoon30 en nog een paar duistere programmaonderdelen en is ingelegd met bladgoud. Dus dan heeft de eenvoudigste en goedkoopste mijn voorkeur. FOUT, die heeft geen 1400 toeren! Okay, minder eenvoudig en een pietsje duurder? FOUT, dat is een OKCORAL-merk, voor cowboys dus. “Nee, die daar. Vind jij die ook mooi?” Tja, ze zijn allemaal wit, maar deze was niet overdreven duur en zag er eenvoudig uit. We waren de enige klanten op de wasmachineafdeling, maar de man die volgens mij Al Jazeera zou kunnen heten maakt geen aanstalten om onze kant op te komen. Net voordat vrouwlief op twee vingers wil gaan fluiten van nijd loop ik op de man af en vraag hem of hij in al zijn goedheid de bereidheid op zou kunnen brengen om ons, alstublieft, een wasmachine te willen verkopen. Maar als hij nog geen tijd heeft willen we beslist wel een uurtje wachten tot hij klaar is. De berg blijft tenslotte met het uur thuis groeien. We boffen, hij is bereidt naar ons toe te komen. En warempel hij verkoopt ons DE wasmachine. Een paar honderd euro armer en toch blij. Overmorgen, op donderdag wordt hij geleverd. Dat is al over twee dagen. En de berg groeit.

Nu op donderdag hebben ze net onze eigen wasmachine gebracht en ik mocht hem inwijden want vrouwlief is aan het werk.

Wat ben ik toch een bofferd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s