Ik voel mij als een kers op de taart…… eindelijk vakantie

Vandaag is het weer zover, VAKANTIE! De dagen ervoor realiseerde ik mij nauwelijks dat de datum van het afreizen naar Frankrijk weer aanstaande was. Meestal word ik een paar dagen voorafgaande aan de vakantie nerveus. Na al die jaren heb ik dat nog steeds. Al vanaf dat ik een jaar of tien was word ik een paar dagen voor vertrek lichtelijk zenuwachtig. Waarvoor? Voorpret denk ik, maar ook gespannen of alles goed gaat verlopen. Alles aan de auto op tijd nagekeken. Meestal doen de mannen van garagebedrijf K. de Pee uit Krimpen a/d IJssel dat. Nu heb ik dat zelf gedaan. Pillen voor mijn hart voldoende. Tja, daar moet ik tegenwoordig ook aan denken, pillen voor mijn hart. Honden ingeënt tegen hondsdolheid, ziekte van Weil enzo. Staalkabels van de honden weer gevonden, dus mee. Al enige jaren nemen we staalkabels met een trekkracht van 1300 kilogram per kabel mee om de honden bij het vakantiehuisje aan vast te leggen. Gewoon een lang touw is niet afdoende. Bram knaagt de lijn stuk, en Dibbes haalt op een of andere manier de knopen uit het touw en gaat op die manier aan de haal (lees Jachtige Krabbels). En als klap op de vuurpijl; de dag van vertrek. Vrouwlief laat deze dag altijd met militaire precisie verlopen. Indo hè. ’s Morgens de laatste wassen gedraaid. De wasmand moet leeg voor vertrek. Dus ook het gewassene moet dan nog gestreken worden. Tassen inpakken. Dweilen. Toilet soppen. Ramen zemen indien mogelijk. 20 blikjes kattenvoer en kattenbakgrit op het aanrecht klaarzetten. Briefje schrijven voor dochter (met of zonder schoonzoon). Zij zijn deze vakantie weer verantwoordelijk voor het planten water geven en de katten eten geven. Planten water geven. Dit gebeurd anders ook, maar nu móet het. De spullen die meegaan worden geordend en ingepakt. Dekbed mee, “Maar het wordt hartstikke warm daar”, niks mee te maken het moet mee. Laptop mee, ik moet wel kunnen schrijven. Spelletjes. Fototoestellen, “Maar aan eentje hebben we toch genoeg?” Mee die dingen! Camcorder? Mee! Badmintonset. Jeu des boules-spel. Haar kleding, en let op: mijn kleding, hier heb ik altijd weinig invloed op! Jaren geleden ben ik gestopt met het aangeven wat ik graag aan kleding mee wil nemen. Die blauwe korte broek: “Nee die is al veel te klein joh. Je bent wéér dikker geworden.” Mijn zwarte sokken: “Nee dat staat niet en tenslotte is het daar hartstikke warm. Je zult daar vast geen sokken dragen. Dat blauwe Nike-shirtje? “Nee joh, die is vaal en daar ben je uitgegroeid”. Mijn hemel, ik wou dat ik eens ergens ik kon groeien.

Mijn rang is die van ‘soldaat der geen-klasse’ want ik moet alle commando’s opvolgen en zonder commentaar uitvoeren. Tegenspraak wordt niet geduld. Maar elk jaar heeft zij altijd precies ingepakt wat ik lekker vind zitten of wat ik mooi vind. “O ja, ik had die kakibroek.” En: “Dat wist ik niet meer, die driekwartbroek heb ik ook nog. En die zit juist zo lekker”.

De laatste zaken moeten nog even worden gekocht. Kattengrit en kattenvoer voor degene die tijdens onze afwezigheid voor de kat zorgt. Nog even een zak hondenvoer voor de honden. In Frankrijk hebben ze altijd van die onbeduidende merken, dus liever het vertrouwde merk vanuit Nederland meenemen.

En dan rond tien uur ’s avonds rijden we weg, uitgezwaaid door onze buren. Op naar Frankrijk. Heerlijk!

Doordat we zo vaak naar Frankrijk met vakantie gaan ontstaan er ook spontaan rituelen zonder dat dit vantevoren gepland is. Met een koelbox vol proviand binnen handbereik draaien we de snelweg op. Na anderhalf uur krijgen de  eventueel meegaande kinderen van mevrouw Brand een blikje drinken aangereikt. Dit blikje wordt door de kinderen pas in het zicht van Parijs geopend. Waarom? Ik heb werkelijk geen idee. Altijd pas nadat we Parijs gepasseerd zijn geven de kinderen zich over aan hun slaap.

Eigenlijk boeit het mij nooit hoelang we er over doen om op onze vakantiebestemming te komen. Zodra ik thuis de sleutel in het slot omdraai en richting auto loop begint mijn vakantie. En reken maar dat ik daar nu echt aan toe ben.

Eén reactie op “Ik voel mij als een kers op de taart…… eindelijk vakantie

  1. Johnd620 zegt:

    Write more, thats all I have to say. Literally, it seems as though you relied on the video to make your point. You obviously know what youre talking about, why throw away your intelligence on just posting videos to your site when you could be giving us something enlightening to read? eedbeacdabgc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s